Το γεγονός ότι δύο υποτιθέμενοι δημοσιογράφοι αστειεύονται με την είδηση ότι συνάδελφοί τους οδηγήθηκαν στο κρατητήριο για ένα ρεπορτάζ, επί κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου, είναι από μόνο του εξαιρετικά ανησυχητικό. Το τραγικότερο είναι ότι, αντί να σταθούν στη σοβαρότητα του περιστατικού, μεταφέρουν αυτομάτως τη συζήτηση στο κλείσιμο του MEGA και στις οικογένειες που έχασαν τη δουλειά τους. Το μείζον ζήτημα εδώ είναι η ελευθερία του Τύπου, η στοχοποίηση δημοσιογράφων και η ενδεχόμενη κατάχρηση της κρατικής εξουσίας. Ο ίδιος ο Χασαπόπουλος παραδέχεται ότι δημοσιογράφοι είχαν στοχοποιηθεί. Κι όμως, σήμερα εξακολουθούν να προσκαλούνται και να αντιμετωπίζονται ως απολύτως φυσιολογικοί πολιτικοί συνομιλητές πρόσωπα που οφείλουν πρώτα να λογοδοτήσουν πολιτικά για εκείνη την περίοδο. Όσο για το σχόλιο της Βούλγαρη, «μη μας τρελάνει ο Αλέξης τελείως», είναι επιεικέστατο. Θα περίμενε κανείς μια ξεκάθαρη καταδίκη τέτοιων πρακτικών και μια σοβαρή τοποθέτηση για τον κίνδυνο που συνιστούν για τη δημοκρατία και την ομαλή λειτουργία των θεσμών. Αντί γι' αυτό, ακούμε την ιστορία της κράτησής της στην Ικαρία να παρουσιάζεται σχεδόν σαν ευχάριστο περιστατικό, επειδή ο διοικητής ήταν καλός και εκείνη έκανε τον σταυρό της. Συγγνώμη, αλλά αυτή δεν είναι αντιμετώπιση ενός σοβαρού ζητήματος ελευθεροτυπίας. Είναι κουβεντούλα πρωινάδικου. Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής τηλεοπτικής δημοσιογραφίας: η σοβαρότητα θυσιάζεται στον βωμό της τηλεθέασης, η πολιτική λογοδοσία μετατρέπεται σε χαλαρή συζήτηση και η ενημέρωση συγχέεται με την ψυχαγωγία. Η δημοσιογραφία δεν υπάρχει πλέον σε μεγάλο μέρος της ελληνικής τηλεόρασης. Υπάρχουν πρωινάδικα που παριστάνουν τα ενημερωτικά προγράμματα. Και δυστυχώς, διαμορφώνουν και την κοινή γνώμη. Αυτά....