ꖛ꙳꯬ 🦆 PIIONY ✨𓂅 ໋⋅

มีเรื่องไว้อ่านตอนกิน☕️ตอนเช้ายังนังหนู!!!! "ฟังฉันนะ!" "หมอนี่น่าจะเป็นเมมเบอร์ BTS คนโปรดของฉันเลย เพราะเขาเป็นคนเดียวที่ลุคเหมือน นีโอ จาก The Matrix นึกออกป่ะ?" "ฉันลองนั่งศึกษาเรื่อง Suga มานะ... แล้วฉันคิดว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ชอบการเป็นจุดสนใจเลยเว้ย ฉันคิดว่า 'ความน่าสนใจ' ต่างหากที่ชอบวิ่งเข้าหาเขา!" "คนอื่นเวลาเดินขึ้นเวทีคือแบบ: 'พร้อมกันยังทุกคนนน?!' แต่เขาน่ะเหรอ? แค่เดินออกมาแล้วมองหน้าทุกคนแบบ... 'ใครบังอาจมาขัดเวลานอนกลางวันวันอังคารของกูวะ?'" "แฟนคลับนี่คือสติหลุด กรี๊ดกันบ้านแตกส่วนเขามองกลับไปแล้วแบบ: 'ใจเย็นอาร์มี่... เดี๋ยวจัดให้' ความนิ่งระดับนี้คือแบบ... กวนประสาทมากนะ!🤣คือถ้าเป็นฉันนะ ถ้ามีคนห้าหมื่นคนมากรี๊ดชื่อฉัน ฉันคงโบกมือเลอะเทอะไปทั่ว แต่เขาน่ะเหรอ? ทำเหมือนเรื่องแบบนี้แม่งเกิดขึ้นทุกวันอังคาร พุธ พฤหัส เป็นเรื่องปกติธรรมดา!" "แล้วพอฉันสังเกตดีๆ... เขาไม่เคยทำให้การขยับตัวเค้าสูญเปล่า ทุกก้าวที่เดิน—มีเป้าหมาย! ทุกสายตาที่มอง—มีเป้าหมาย! ทุกถอนหายใจ—มีเป้าหมาย! ทุกคำพูด—มีเป้าหมาย! ในขณะที่ตัวกูเนี่ย เม้าท์แฟดดดดดดตั้งแต่ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยมั้ง!" "ฉันอยากรู้จริงว่าแชทกลุ่มของพวกเขามันเป็นยังไง? ฉันเดิมพันเลยว่าคนอื่นคงพิมพ์กันเป็นพารากราฟ ส่งคัมภีร์ไบเบิลกันมา ส่วนเขาเหรอ? ส่งมาแค่ จุด (.) อันเดียว, เครื่องหมายตกใจ (!) หรือ เครื่องหมายคำถาม (?) แล้วทุกคนแม่งเข้าใจหมดว่าเขาพูดอะไร! นั่นแหละคือภาวะผู้นำที่แม่งโคตรเฟี๊ยส😎“ "อย่าปล่อยให้ความเงียบหลอกตานะเว้ย! พวกคนเงียบๆ นี่แหละตัวดีและน่ากลัวที่สุด! พวกเขาน่ะเถียงกับคุณ ชนะคุณ แถมเดินกลับบ้าน ทำกับข้าว อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่เมิงยังคิดว่าการโต้เถียงเพิ่งจะเริ่มด้วยซ้ำ! แล้วผู้ชายคนนี้ยังโปรดิวซ์เพลงเองอีก... เดี๋ยวนะ! หยุดก่อน! พวกแกกำลังจะบอกฉันว่า ตาคนซึนในวงคนนี้คือคนที่ทำเพลงพวกนี้ด้วยเหรอ?!" "เฮ้ย ไม่จริงน่า! มันเหมือนอารมณ์แบบ... มารู้ทีหลังว่ากรรมการแข่งบอลแม่งเป็นคนสร้างสนามเองอ่ะ! หรือแบบ... ช่างเครื่องคนเงียบๆ หลังอู่ คือคนที่คิดค้นรถยนต์ขึ้นมาบนโลกนี้อ่ะแก!“ ”ตอนนี้ฉันเข้าใจละว่าทำไมพวกแกถึงรักเขากันนัก... เขาไม่ได้พยายามจะเป็นคนที่ส่งเสียงดังที่สุดในห้อง แต่เขาพยายามจะเป็น 'ที่สุด' ในสิ่งที่เขาทำ! และพอคุณเก่งระดับนั้นนะ... ความเงียบแม่งคือการอวดบารมี (Flex) ที่เหนือชั้นที่สุดเว้ย!" "ถ้าความนิ่งสุดคูลของเขาเป็นการขิงนะ เขาคงเป็น อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ ยุค 80s! เขาคงเป็น ซิลเวสเตอร์ สตัลโลน ใน Rambo! เขาคงเป็น นีโอ ใน The Matrix! ตอนที่พระเจ้ากำลังสร้างมนุษย์ แล้วตรัสว่า 'เราต้องการผู้ชายสักคน' พระเจ้าก้มลงมาถามว่า 'ไง Suga นายคิดว่าไง?' Suga แค่หันไปมองพระเจ้า (เงียบ...แล้วยิ้มคูลๆ) แล้วพระเจ้าก็บอกว่า 'โอเค แค่นี้แหละที่ต้องการ!'" "เอาล่ะ ฉันกลับมาอินกับ BTS อีกรอบละ แล้วเราจะสนุกไปด้วยกัน! นี่แหละคือคนที่ฉันอยากเป็น... เวลาฉันจิบกาแฟตอนเช้าแล้วซู้ดดด... นี่คือลุคที่ฉันคิดว่าตัวเองเป็นเว้ย! เขาเป็นคนเดียวบนโลกนี้ที่ใส่ชุดดำล้วน แล้วดูสว่างไสวยิ่งกว่ามาร์ชเมลโลว์ติดไฟ ที่กำลังถูกผีแคสเปอร์กิน บนเตียงขนมมัฟฟิน ข้างในดวงอาทิตย์ซะอีก!"

USA,BTS is coming "สิ่งจริง ๆ ที่ BTS พยายามจะบอกก็คือ..." "อเมริกาฟังนะ... แกไม่ใช่ศูนย์กลางจักรวาลของโลกดนตรีอีกต่อไปแล้วย่ะ!" > นั่นแหละสิ่งที่พวกเขากำลังบอก! แล้วอีกอย่างที่พวกเขาต้องการจะสื่อก็คือ... "ยัยแกรมมี่... เมิงต่างหากที่ต้องพึ่งพวกกู ไม่ใช่พวกกูต้องพึ่งเมิง!" > พอมาลองย้อนดูภาพ BTS ในงาน Grammys ช่วงที่ผ่านมานะ... พวกเขาก็ไปปรากฏตัวอยู่ในงานจริงๆ นั่นแหละ แต่เอาตรงๆ ป่ะ? ฉันแอบรู้สึกว่า Grammys ใช้ประโยชน์จาก BTS อยู่พอสมควรเลย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถึงจะมีชื่อเข้าชิงก็จริง แต่ดูวิธีที่ผู้จัดเอาพวกเขาไปแทรกไว้ตลอดทั้งรายการสิ ไม่ใช่แค่ให้ขึ้นโชว์เพลงเดียวแล้วจบนะ แต่แทบจะเอาตัวไว้ดึง viewership ตลอดทั้งงานเลย! เพราะอะไรรู้มั้ย? เพราะเขารู้ไงว่าถ้ายื้อไว้ แฟนๆ กอดจอรอแน่ แล้วมันก็ดันได้ผลจริง! ยอดสตรีมออนไลน์พุ่งเป็นพันล้านก็เพราะมี BTS อยู่ในรายการนั่นแหละ! ดังนั้น BTS ก็เลยวางตัวแบบ "พวกเราอยู่ตรงนี้ และพวกเราไม่ได้เป็นแค่ 'วงเอเชีย' ทั่วๆ ไป แต่เราคือปรากฏการณ์ป็อประดับโลก! แล้วเราคู่ควรกับรางวัลในหมวดหลักย่ะ!" เพราะงั้น สรุปง่ายๆ เลยนะ... อย่างเพลงในอัลบั้มล่าสุดของพวกเขาที่ชื่อว่า ‘Alien’ (ในบั้ม Arirang) เนี่ย... แก่นแท้ของเรื่องนี้ทั้งหมดมันเหมือนกับการที่พวกเขาจะบอกว่า: "ทำไมเหรอ? มองว่าพวกฉันเป็น 'เอเลี่ยน' เป็นตัวประหลาด เป็นคนนอกดีนักใช่ไหม? งั้นขอย้อนให้คิดนิดนึงนะ... พวกฉันไม่ได้ต้องการคำอวยหรือการยอมรับจากพวกแกเลยสักนิด! แล้วก็จำใส่หัวไว้ด้วยนะ... ว่าพระอาทิตย์น่ะ มันขึ้นทางทิศตะวันออกย่ะ!" 😏