وقتی جوانی را دیدید که جانش را بر سر آرمانش فدا کرد، از باور و عقیده‌اش بگویید. اگر خواستید تکریمش کنید، از دلیل کشته‌شدنش بنویسید. اگر می‌خواهید دادخواهش باشید، بگویید که چه می‌خواست. وقتی از مرگ جوانان می‌نویسید و دلیل سلحشوری‌شان را کتمان می‌کنید و با جملاتی چون «عاشق زندگی بود» سر و ته ماجرا را هم می‌آورید، موجودی تهوع‌آور می‌شوید. مسیر و راه این همه جان‌باخته را انکار می‌کنید اما از مرگ آنان برای خود رزومه می‌سازید تا فعال دلیر حقوق‌بشری به چشم بیایید. در دکان شما، تنها چیزی که یافت نمی‌شود، کرامت و حقوق انسان است.