GOTO SHINPEI

“แบบนั้นเองเหรอคะ” ยิ้มขำเล็กน้อย “ตอนนั้นโกะโทซังตั้งหน้าตั้งตาเดินหาของอร่อยไปทั่วเลยล่ะจ๊ะ” “ทั้งที่เดินมาทั้งวันแล้ว แต่ก็ไม่เห็นจะมีสีหน้าเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด แถมตอนที่ได้ถือเค้กไว้ในมือ สีหน้าของเขาก็ดูมีความสุขมาก” “ฉันเชื่อว่าเขาคงจะรักซาโตโกะซังมาก ๆ เลยล่ะ”

เพราะผู้คนที่นี่ต่างก็ใจดีและเป็นมิตร เธอจึงอยากทำความรู้จักกับทุกคนให้มากยิ่งขึ้น ทว่าในช่วงหลังมานี้ กลับรู้สึกว่าตัวเองห่างหายจากการพูดคุยไปสักพักใหญ่เลย หวังว่า. . . . ทุกคนจะยังไม่ลืมเรานะ “อ๊ะ จริงสิ เย็นแล้วนี่นา ทุกคนหาอะไรทานหรือยังคะ?”