Tabnak

به محمد گفت: بخوان. به من گفت: قصه بگو.

هر سری، در گرو سودایی است.

شب به گیسوی او گره خورده عطر می بخشدم گل دهنش رنگ خواهش گرفته دستانم و تنم سوخت در تب وطنش چشم‌هایش دو پنجره نورند و صدای خداست در سخنش من به دنبال خویش می‌گشتم گم شدم قعر چاه پیرهنش...

یه جوری نیستی، انگار هیچ‌وقت نبوده‌ای!

یک بار که از کوچکی خانه‌ام غمناک بودم، بابا این رو گفت. مثل گوشواره توی گوشم موند.

اون، دو تا لباس داشت. هر صبح که با اخم و غرولند از خواب بیدار می‌شد، یکی از این لباس‌ها رو به تن می‌کرد. اسم یکیشون لباس کج‌خلقی و دومی پسندیده‌خویی بود. وقتی ک.خ تنش بود، نفرت پراکنی می‌کرد و هر وقت پ.خ رو پوشیده بود، عاشق دنیا و آدم‌هاش بود. یه روز پا شد، لخت مادر‌زاد زد بیرون.

مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان می خواه مروق به طراز آمدگان زمانه‌ساز: کسی که موافق و سازگار با روزگار باشد. (ناظم الاطباء)

دسته‌به‌دسته، کشتگان زنده می‌بینم.

مگر در این هوا گرد غم است؟ پخ کنی؛ گریسته‌ام.

بدر بی‌نقصان و زر بی‌عیب و گل بی‌خار نیست. سعدی

دیشب آسمان سوراخ شد از شکاف، هزاران بلور شکسته فرو ریخت بر شاخ و برگ‌ های درخت انار حیاط صبح تماشایی بود.

بالای واحد من یه زن و شوهر زندگی می‌کنند که اغلب شب‌ها در حال دعوا و توهین کردن به همند! زشت‌ترین و تهوع‌آورترین الفاظ رو به هم نسبت می‌دهند. چرا باید عمر کوتاه رو کنار کسی که ازش بیزاری و کوچکترین توافقی باهاش نداری، سپری کنی؟!

دخترهای حاج آقا یه دختر جوون از دهات آورده بودند که به پدرشون رسیدگی کنه و حاجی عاشق این دختره شده بود و راضی‌اش کرده بود که زنش بشه ولی دخترهای حاجی که دار‌و‌ندار پدر به اسمشون بود؛ اجازه ازدواج مجدد به پدرشون نمی‌دادند و حاجی از همین ناراحت و زخمی بود که اونجوری عربده می‌کشید!

به روناک گفتم: این نیز بگذرد و باز زنده موندم.