Pinned Tweet
تو بالا نری! من زمین میخورم…
باید پیروز شیم
۲۵۰۰ سال تاریخ و سامانهی پادشاهی بندِ این پیروزیه
#جاويدشاه
رضاشاه و محمدرضا پهلوی، ولیعهد وقت، در مراسم آغاز ساختمان کارخانه ذوبآهن کرج در سال ۱۳۱۸. این پروژه با همکاری کنسرسیوم آلمانی «دماگ–کروپ» و با هدف تأسیس نخستین کارخانه مدرن ذوبآهن ایران آغاز شد، اما با وقوع جنگ جهانی دوم و نرسیدن بخش عمده ماشینآلات، ناتمام ماند.
Omid Khalili Tajrishi 🇮🇷 retweeted
در پاسخ به کاربری که از مرز و دایره ادب خارج شده بود، بر این اصل ساده تأکید کردم که نقد سیاسی، هرقدر صریح و جدی، نباید با فحاشی و ادبیات رکیک بیان شود.
آقای علی کریمی نوشته و پاسخ من را به آن کاربر در صفحه خود بازنشر کرد، و همین بازنشر حالا بهانه ای شده تا برای اسکرینشات، لشکرکشی مجازی و موج تازهای از ادبیات رکیک و فحاشی!
مسئله اما فراتر از من و این جدالهاست. نمیتوان به نام ملیگرایی و حمایت از شاهزاده رضا پهلوی، مخالف و منتقد را به باد فحش و ناسزا گرفت و همزمان مدعی ساختن فرهنگی متفاوت برای ایران فردا بود.
تفاوت با جمهوری اسلامی تنها در پرچم و شعار نیست. این تفاوت باید در زبان، منش، مدارا، تحمل نقد و شیوه مواجهه با اختلاف دیده شود.
اگر از ایرانی آزاد، مدرن و رو به آینده سخن میگوییم، باید نشانههای آن را از امروز در رفتار سیاسی خود نشان دهیم. فرهنگ سیاسی فردای ایران، از رفتار امروز ما آغاز میشود.
Omid Khalili Tajrishi 🇮🇷 retweeted
پس از توقف پخش تلویزیونی منوتو، با توجه به شرایط حساس ایران و نیاز جامعه به فضایی گسترده برای دسترسی به خبر، تحلیل و محتوای آگاهیبخش، شخصاً تصمیم گرفتم فعالیت منوتو در شبکههای اجتماعی ادامه پیدا کند. برای این منظور، گروه بسیار محدودی از همکاران را حفظ کردم و خود نیز بهطور مستقیم برای مدیریت، هدایت و نظارت بر این فعالیت وقت میگذارم. رویکرد ما نیز روشن است. استفاده از ظرفیت و نام منوتو برای اطلاعرسانی، پرداختن به مسائل روز ایران، فرهنگ و هویت ملی و موضوعاتی که میتوانند در این مقطع به جامعه ایران کمک کنند. منوتو در طول سالهای فعالیت خود کارنامهای روشن ساخته و سرمایه اصلی آن اعتماد مخاطبانی است که بهخوبی میدانند این رسانه چه مسیری را طی کرده و به چه اصولی پایبند بوده است.
در روزهای اخیر، در کنار نقدهای طبیعی و قابل احترام، شاهد کارزارهایی علیه منوتو بودهایم که برخی از آنها آشکارا فراتر از نقد یک مطلب یا یک موضع مشخصاند. از نسبت دادن دیدگاههای مطرحشده در صفحات شخصی افراد به منوتو گرفته تا ادعاهای نادرست درباره اینکه چه کسی صفحات منوتو را اداره میکند یا چه افرادی سیاست محتوایی آن را تعیین میکنند. برای رفع هرگونه ابهام تأکید میکنم که مسئولیت و تصمیم نهایی درباره فعالیت و محتوای صفحات منوتو با مدیریت منوتوست. همانگونه که منوتو در تمام سالهای گذشته استقلال تحریریه خود را حفظ کرده، امروز نیز درباره محتوای خود، حتی در قالب محدودتر شبکههای اجتماعی، مستقل تصمیم میگیرد. نقد منصفانه همیشه بخشی از یک فضای سالم است، اما تبدیل اختلافنظر با یک مطلب یا حتی با یکی از همکاران به تلاشی برای بیاعتبار کردن یک مجموعه، نه سازنده است و نه به فضای عمومی ایران کمک میکند. شاید استمرار چنین حملاتی خود نشان دهد که حتی یک پلتفرم رسانهای مستقل با رویکردی ملی و ایرانی، در شرایط امروز میتواند برای کسانی که از شکلگیری چنین فضایی نگراناند، مهم و اثرگذار باشد.
Omid Khalili Tajrishi 🇮🇷 retweeted
وضعیت تقابل آمریکا با جمهوری اسلامی دیگر صرفاً یک بنبست نیست، به فرسایشی خطرناک تبدیل شده است. جنگی که قرار بود چند هفته طول بکشد، به شش ماه نزدیک میشود، بیآنکه پایان، توافق یا حتی مسیر خروج روشنی در افق دیده شود.
دو طرف با دو منطق زمانی متفاوت حرکت میکنند. جمهوری اسلامی میخواهد هزینههای اقتصادی و اجتماعی این فرسایش را به مردم ایران منتقل کند و با منطق بقا، منتظر تغییر شرایط بماند. در مقابل، دولت ترامپ با محدودیتهای سیاست داخلی، هزینههای جنگ و ضرورت ارائه یک نتیجه ملموس روبهروست.
واشنگتن با ساعت سیاست داخلی حرکت میکند، و جمهوری اسلامی با ساعت بقا. در چنین شرایطی، صرفاً منتظر ماندن برای پاسخ این پرسش که «جنگ ادامه پیدا میکند یا توافقی شکل میگیرد» لزوماً به سود ما ایرانیان نیست. زمان در سیاست بیطرف نیست. خلأ ابتکار عمل، دیر یا زود با ابتکار دیگران پر میشود.
به تعبیر جان اف. کندی، اقدام بدون خطر و هزینه نیست، اما خطرهای بلندمدت بیعملی میتواند بهمراتب سنگینتر باشد.
Omid Khalili Tajrishi 🇮🇷 retweeted
Iran’s revolutionary fanatics are never going to make the kind of deal we could accept.
It’s time to finish the job and prevent Iran from blocking the Strait of Hormuz.
Omid Khalili Tajrishi 🇮🇷 retweeted
این عکسها از یک سفر عجیب یا استثنایی نیستند، از سفرهای خانوادگی ما به اسرائیل در دهه پنجاه خورشیدیاند.
من چهار، پنج ساله بودم. در عکسها پدر و مادرم هستند، برادرم هست و من.
یک خانواده ایرانی با پاسپورت ایران شاهنشاهی که از تهران سوار هواپیما میشد و مستقیم به تلآویو میرفت.
آن روزها، این سفر آنقدرها هم که امروز تصور میکنیم غریب نبود.
پدرم بازرگان جوانی بود. در سالهایی که مرکبات یافا و این منطقه در ایران خریدار فراوان داشت، پدرم برای تجارت میوه به غزه میرفت. شریک تجاریاش رشاد الشوا بود. از تاجران شناختهشده مرکبات و یکی از چهرههای برجسته فلسطینی که در آن سالها که شهردار غزه هم شد.
برنامه سفرهای ما تقریباً همیشه یک شکل داشت.
از فرودگاه مهرآباد در تهران به فرودگاه بنگوریون تلاویو پرواز می کردیم. آنجا، خانواده در تلآویو میماند و پدر برای کار به غزه میرفت. بعد که برمیگشت، سفر خانوادگی آغاز میشد.
اورشلیم، بیتلحم، الخلیل، حیفا و مکانهایی که برای پیروان ادیان مختلف مقدس بودند.
ما خانوادهای مذهبی نبودیم. اما یاد گرفته بودیم به باور دیگری احترام بگذاریم.
در یکی از همین عکسها، مادرم بیرون مسجدالاقصی، چفیه عربیای را که مسجد به او دادهاند بر دوش انداخته است. نه کسی از او خواسته بود هویتش را کنار بگذارد و نه احترام به یک مکان مقدس را تهدیدی برای هویت خودش میدید.
برای من، معنای واقعی ایران همانجا، در همین جزئیات کوچک نهفته بود.
ایرانی که برای دیدن جهان لازم نبود از خودش بترسد. برای احترام گذاشتن به دیگری لازم نبود شبیه او شود، و برای دوستی با یک ملت، مجبور نبود با ملت دیگری دشمن باشد.
امروز وقتی به این عکسها نگاه میکنم، بیش از لباسها، خیابانها یا چهره جوان پدر و مادرم، فاصله میان دو جهان را میبینم.
جهانی که در آن یک بازرگان ایرانی میتوانست در غزه شریک تجاری عربِ مسلمانِ فلسطینی داشته باشد، خانوادهاش در تلآویو اقامت کند، از مسجدالاقصی، دیوار ندبه و کایسای مهدِ بیتلحم دیدن کند و بعد با همان پاسپورت ایرانی به تهران برگردد.
بعد، ۱۳۵۷ آمد. یک حکومت، دشمنی ایدئولوژیک خود را جای روابط طبیعی یک ملت با جهان نشاند و کوشید به نسلهای بعد بقبولاند که این دشمنی، تاریخی و ذاتی است، انگار همیشه چنین بوده است.
اما عکسهای خانوادگی گاهی از کتابهای تاریخ سرسختترند. این عکسها برای من فقط نوستالژی نیستند. سند کوچکیاند از ایرانی که زمانی ممکن بود، و یادآوری اینکه آنچه یک ایدئولوژی در چند دهه ویران کرده، لزوماً سرنوشت ابدی ملتها نیست.
Omid Khalili Tajrishi 🇮🇷 retweeted
مادر جاویدنام آیدا حیدری، دانشجوی پزشکی که در ۱۸ دی توسط جمهوری اسلامی در غرب تهران با شلیک مستقیم گلوله جنگی کشته شد، در زادروزش بر مزار او، گفت: قدردان ملت شریف و فهیم ایرانم که لحظهای ما را تنها نگذاشتید.
او همچنین آیدا را «قهرمانی که در ۲۱ سالگی جانفدای میهنش شد» نامید.
Omid Khalili Tajrishi 🇮🇷 retweeted
امروز فرقه تبهکار جمهوری اسلامی، در جنایتی دیگر، آروین خیرخواه، جوان دلیر ۲۰ ساله اهل شاهرود و از بازداشتشدگان انقلاب ملی شیر و خورشید را به دار آویخت.
آروین در آخرین گفتوگو با خانوادهاش گفته بود:
«نگذارید من را فراموش کنند. ما برای آزادی میهن رفتیم، نگذارید مسیری که رفتیم خاموش شود.»
هر طناب داری که این رژیم بر گردن فرزندان ایران میاندازد، اعترافی است به وحشتش از ملت ایران. رژیمی که برای بقا به اعدام پناه میبرد، قدرتمند نیست، درمانده، هراسان و در حال دستوپا زدن برای بقای خود است. از خیزش دوباره ملت میترسد و به همین دلیل جوانان ایران را یکی پس از دیگری به قتل میرساند.
آمران و عاملان این جنایت باید بدانند: روز حساب فرا خواهد رسید. نه طناب دار، نه زندان و نه سرکوب، شما را از مجازات نجات نخواهد داد. تکتک کسانی که در قتل آروین نقش داشتند، در برابر ملت ایران و دادگاه عدالت پاسخگو خواهند شد.
به خانواده داغدار آروین، دوستان و نزدیکانش، مردم شریف شاهرود و ملت بزرگ ایران میگویم: خون آروین و همه فرزندان این سرزمین که به دست این رژیم تبهکار به قتل رسیدهاند، هرگز فراموش نخواهد شد و دادخواهی آنان تا روز اجرای عدالت ادامه خواهد داشت.
اکنون جان شماری دیگر از بازداشتشدگان پرونده شاهرود، از جمله جواد عجم، مرتضی زمانی، مهدی رنجر، فرشید رحمانی، علیرضا ساغری و پویا ساغری نیز در خطر است.
در برابر ماشین اعدام سکوت نکنیم. صدای آنان باشیم، پیش از آنکه دیر شود.
Omid Khalili Tajrishi 🇮🇷 retweeted
چهل و شش سال از درگذشت پدرم میگذرد، اما او امروز زندهترین چهره سیاسی در پیشگاه تاریخ و دل ایرانیان است.
شعله عشق ملت ایران به او روز به روز بلندتر و فروزانتر میشود. همانطور که جاویدنام مجیدرضا رهنورد به نیابت از میلیونها جوان ایرانی نوشت: «نسلی عاشقت شد، که تو را هرگز ندید».
پدرم با تمام وجود، عاشقِ ایران بود. قلب او با طبیعت این خاک میتپید و باریدن باران بر دشتهای ایران، برایش بهترین و زیباترین خبر بود.
او در ۲۲ سالگی، کشور را در شرایط دشوار اشغال متفقین تحویل گرفت و با تکیه بر میهنپرستی، ایران را به سوی دروازههای تمدن بزرگ هدایت کرد. اگر فاجعه ۵۷، مسیر تاریخ ما را منحرف نمیکرد، ایران امروز یکی از درخشانترین قطبهای رفاه و توسعه در جهان بود.
هممیهنانم، اگر به راه او باور داریم، مسئولیت بزرگی بر دوش ماست. برای وفاداری به نگاه او، ما باید ایران را از این فرقه تبهکار پس بگیریم و آن را دوباره بسازیم.
پاینده ایران
Omid Khalili Tajrishi 🇮🇷 retweeted
به نام ایران،
امروز این افتخار را دارم که در کنار شاهزاده رضا پهلوی، مسئولیت مدیریت ارتباطات دفتر ایشان را بر عهده بگیرم.
برای من، این مسئولیت صرفاً یک جایگاه حرفهای نیست؛ بلکه ادامه و تکامل همان پیمانی است که سالها به آن باور داشتهام.
ایران، تنها هدف ماست.
ما امروز در برابر خواست ملتی مسئولیم که در صدها شهر به خیابانها آمدند؛ ملتی که برای آزادی، دهها هزار ستاره جاویدنام را فدای میهن کرده است. خون پاک آن جاویدنامان و اراده استوار مردم، بزرگترین مأموریت ملی را بر دوش ما میگذارد.
شاهزاده رضا پهلوی بارها تأکید کردهاند که این مبارزه، درباره یک فرد نیست؛ بلکه درباره اراده یک ملت برای رسیدن به آیندهای است که شایستگی آن را دارد: آیندهای بر پایه آزادی، حاکمیت قانون، کرامت، امنیت و امید.
خدمت در کنار ایشان در راه این آرمان بزرگ، افتخاری است بیپایان و پیمانی است سنگین که با تمام توان و تجربه خود برای تحقق آن تلاش خواهم کرد.
از همه همکاران گذشته و کسانی که در این سالها همراه و پشتیبان من بودهاند، صمیمانه سپاسگزارم. امیدوارم در کنار یکدیگر، با همدلی، مسئولیتپذیری و تمرکز بر مصلحت ملی، سهمی در پیروزی نهایی ملت ایران داشته باشم.
پاینده ایران
پیش به سوی آزادی و بازپسگیری میهن
اطلاعیه دفتر شاهزاده رضا پهلوی
دفتر شاهزاده رضا پهلوی با خرسندی اعلام میکند که خانم تینا قاضیمراد، روزنامهنگار و سردبیر پیشین بخش خبر تلویزیون منوتو، به تیم شاهزاده رضا پهلوی پیوستهاند و مسئولیت مدیریت ارتباطات دفتر را بر عهده گرفتهاند.
خانم قاضیمراد با سالها تجربه در حوزه روزنامهنگاری، در تقویت راهبردهای ارتباطی، گسترش تعاملات رسانهای و توسعه ارتباط با افکار عمومی، بهویژه در میان هممیهنان، ایفای نقش خواهند کرد.
کامران خوانسارینیا
رئیس دفتر شاهزاده رضا پهلوی
@TinaGhazimorad
Omid Khalili Tajrishi 🇮🇷 retweeted
يك روزى براى غريبه آشناهاى وطن( جاويدنامان راه آزادى) مراسم ميگيريم به وسعت ايران...
آنروز دير نيست...
#ایران
#جاویدنامان_راه_آزادی
#پاینده_ایران_و_ایرانی
اگر مجتبی خامنهای واقعا در صحنه نباشد، جمهوری اسلامی فقط با مسئله جانشینی روبهرو نمیشود، بلکه با بحرانِ نبودنِ مرکز تصمیمگیری مواجه خواهد شد. این پادکست، سناریوی ایرانِ پس از یک خلأ بزرگ در رأس قدرت را بررسی میکند: نقش سپاه، سرنوشت مذاکرات، برنامه هستهای، نیروهای نیابتی، فشار آمریکا و اسرائیل، و معنای این بحران برای جامعه ایران.
آخوند چگونه از محراب به مرکز سیاست ایران رسید، چگونه در سال ۵۷ قدرت را قبضه کرد، و چرا امروز نقش سیاسی او بیش از هر زمان دیگری با بحران مشروعیت روبهروست؟ این پادکست، چهارصد سال صعود و افول روحانیت سیاسی در ایران را از صفویه تا جمهوری اسلامی بررسی میکند.
Omid Khalili Tajrishi 🇮🇷 retweeted
Please stop blaming Trump.
Yes: an American president made a decision we don’t like. Again. Shocking. Unprecedented. Surely never to happen again.
The answer was never in Washington. It’s either us, or it’s no one.
(In English, on purpose.)
Omid Khalili Tajrishi 🇮🇷 retweeted
Never forget
This is what the Islamic Republic did to some 42,000 Iranians just four months ago. xitter.cf/Tarikh_Eran/status/205…



















