☁️

ᅠ ᅠ ᅠ

ᅠ ᅠ แต่ผมไม่แน่ใจเลย ว่าความเจ็บปวดนี้ จะเจ็บ ‘ น้อยลง’ เมื่อไหร่ . . บางวันเมื่อคิดว่าผมเข้มแข็งมากพอ เพียงแค่มองกลับไปที่ผ้าพันคอผืนเดิม ผมก็รู้ว่า . . ความรู้สึกไม่เคยหายไปไหนเลย ᅠ ᅠ

ᅠ ᅠ “ไม่ต้องแบกอะไรไว้คนเดียวอีกแล้วนะ” แต่มันสายเกินไป กับสิ่งที่ผมอยากบอกออกไป . . เพราะสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่เคยง่ายเลยกับการมีชีวิตต่อไปในแต่ละวัน เธอรู้ดี และคงหวังว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง หัวใจที่ถูกแยกออกเป็นชิ้นส่วนซ้ำ ๆ นี้ จะช่วยลดทอนให้ผมเจ็บน้อยลงบ้าง . . ᅠ ᅠ

ᅠ ᅠ เธอที่เคยซบบนไหล่ข้างขวา . . คือเธอที่กำลังพยายามปกป้องผมจากบางอย่างที่ผมไม่มีทางเข้าใจในตอนนั้น ผมถึงเริ่มซบใบหน้าลงบนฝามือ หัวไหล่เริ่มสั่นไหวเบา ๆ พร้อมกับหยาดน้ำตาไหลริน เริ่มเข้าใจทุกสิ่ง. . ขณะความจริงไหลย้อนกลับเข้ามาบาดลึกลงไปทีละนิด ᅠ ᅠ

ᅠ ᅠ แต่ว่า ไม่มีพรุ่งนี้อีกแล้ว . . นั่นทำให้ผมรู้สึกร้อนผ่าวที่ดวงตาขึ้นมา ผมไม่เคยเข้าใจถึงรอยแผลในใจของเธอ โรคหัวใจที่เธอเป็น เกิดมาจากอะไร เธอที่เคยบอกกับผมว่า ‘ อย่าเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว’ แต่กลับแบกสิ่งหนักใจมากมาย เอาไว้เพียงคนเดียว ᅠ ᅠ

ᅠ ᅠ หากมีโอกาสได้ย้อนเวลากลับไปอีกสักครั้ง ผมอยากให้เธอเผลอหลับ ซบบนไหล่ของผมอีกสักครั้ง ผมจะปลุกเธอเมื่อถึงสถานีปลายทาง . . แล้วพูดกับเธอว่า “เจอกันพรุ่งนี้นะ” ᅠ ᅠ

ᅠ ᅠ โลกยังคงหมุนต่อ แม้ลมหายใจของเธอ จะไม่อยู่ตรงนี้ มันสายไปหมด กับทุกสิ่งทุกอย่าง . . เธอไม่เคยรู้ว่า สิ่งเล็ก ๆ ที่เธอทำ กลายเป็นเหตุผลที่ทำให้ผู้ชายคนนึงตกหลุมรัก โดยที่เธอเป็นเพียงเธอ ไม่ต้องพยายามเป็นใครอื่นเลย ᅠ ᅠ

ᅠ ᅠ เมื่อแสงยามค่ำคืนทอดตัวยาวไร้จุดสิ้นสุดขึ้นมาแทนที่แสงพระอาทิตย์ ผมถึงเริ่มขยับไปเปิดไฟจากโคมจนแสงส่องสลัว ทำลายความมืดมนที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ค่ำคืนนี้จึงเงียบกว่าคืนไหน ๆ หลังผ่านพ้นการถูกแยกหัวใจออกมาเป็นเศษส่วน กับความจริงที่เธอไม่มีวันหวนคืน . . ᅠ ᅠ

ᅠ ᅠ เพราะผมก็ยังทำอย่างนั้นอยู่ดี เก็บทุกอย่างเอาไว้ เหมือนกับที่เธอซ่อนความลับให้พ้นจากสายตาผม ᅠ ᅠ

ᅠ ᅠ ผมยังคงมองที่ผ้าพันคออยู่เนิ่นนาน ขณะที่ภาพความทรงจำจากส่วนลึกในจิตใจ ค่อย ๆ ไหลออกมาเรื่อย ๆ ครั้งนึงเธอเคยบอกกับผม ตอนที่เห็นผมขมวดคิ้วเงียบ ๆ ‘ อย่าเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวเลยนะ ’ แต่ตอนที่เธอเผลอหลับซบลงบนไหล่ผม เธอร้องไห้ จนน้ำตาหยดซึมลงบนเนื้อผ้า . . ᅠ ᅠ

ᅠ ᅠ แล้วเธอก็เผลอหลับจริง ๆ . . เอนศีรษะพิงลงบนไหล่ผมอย่างเงียบงัน บนไหล่ข้างขวา เธอเคยบอกผมว่า มันอุ่นกว่าข้างซ้าย นั่นทำให้ผมหัวเราะเบา ๆ ทุกครั้งที่นึกถึงประโยคนั้น แม้ตอนในนี้ . . เสียงหัวเราะจะแผ่วลงมากกว่าทุกที ᅠ ᅠ

ᅠ ᅠ ผ้าพันคอผืนนี้ จึงเป็นสิ่งเดียวที่เธอ ‘ ลืมไว้ ’ ด้วยความตั้งใจ ผมยังจำได้อีกว่า เธอไม่ชอบนั่งรถไฟกลับบ้าน เพราะเธอไม่อยากเผลอหลับ และนั่งเลยสถานีไปไกล ดังนั้นทุกครั้งที่เธอมาหา แม้จะไม่อยู่ในแผนเลยก็ตาม ผมจึงตัดสินใจที่จะนั่งรถไฟไปส่งเธอ ᅠ ᅠ