🎸

ที่ระบบประสาททำงานผิดพลาด กล้ามเนื้อคอเกร็งค้าง ไม่แม้แต่จะเค้นเสียงกรีดร้องออกมาได้ ซึ่งอย่างน้อยนั่นก็ทำให้ปลอดภัยจากผู้ติดเชื้อที่อาจได้ยินเข้า ยอนชีฮุนรู้ดี หากไม่ล้างแผลให้สะอาด เขาจะต้องติดเชื้อกลายเป็นซอมบี้แน่นอนจึงต้องใช้มือซ้ายที่กดมือขวาเอาไว้

ฟันกรามขบกัดผ้าขนหนูในปากแน่นขณะใช้มือซ้ายจับแขนขวาที่กระตุกเกร็งยื่นเข้าไปใต้ฝักบัว เมื่อสัมผัสกับบาดแผล แรงปะทะของน้ำกระตุ้นเส้นประสาทส่วนปลายที่กำลังอักเสบอยู่ สร้างความทรมานสุดแสนราวกับโดนกระแสไฟฟ้าช็อต ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าโชคดีในคราวเคราะห์หรือไม่

ยามที่เอื้อมมือไปเปิดก๊อกน้ำฝักบัว เสียงสายน้ำกระทบกระเบื้องพานพาให้กล้ามเนื้อส่วนลำคอเกร็งตัวโดยอัตโนมัติ เพียงแค่เห็นของเหลวสีใสไหลออกจากฝักบัวก็ทำเอาผวาจนแทบสะดุ้ง แม้กระทั่งลมหายใจก็ยังติดขัดราวกับอะไรบางอย่างในสมองกำลังสั่งการให้เขาหวาดกลัวสายน้ำนั้นอย่างไม่มีเหตุผล

ประตูถูกถีบปิดตามด้วยการล็อกกุญแจอย่างแน่นหนาก่อนถอดเข็มขัดออกแล้วใช้มันต่างเชือก รัดเหนือบาดแผลแน่นพอที่จะชะลอการไหลเวียนของเชื้อไปที่หัวใจ แต่ไม่ได้แน่นจนทำให้กล้ามเนื้อตาย ทว่าก่อนที่จะเริ่มต้นล้างแผล ชายหนุ่มก็รู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้นจึงรีบคว้าผ้าขนหนูมาม้วนแล้วกัดเอาไว้ทันที

มือซ้ายที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์คว้าหยิบมีดทำครัวขึ้นมาได้สำเร็จก่อนใช้มันปักเข้าไปที่ลำคอของคู่ต่อสู้ ลึกมากพอและจำนวนครั้งมากพอที่จะทำให้ร่างนั้นแน่นิ่งไป เขากัดฟันลากสังขารและแขนขวาที่เลือดอาบ ถอยหลังกลับขึ้นบันไดอย่างลนลานจนกระทั่งเข้ามาถึงห้องชุดของตัวเอง

คมเคี้ยวฝังจมลึกลงไปในเนื้อแขนล่างอย่างรุนแรง เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมา ความเจ็บปวดจากแผลขย้ำบวกกับอะดรีนาลีนที่พุ่งสูง ช่วยกระชากสติของชายหนุ่มกลับมาจากอาการช็อก ชีฮุนใช้หัวเข่ากระทุ้งเข้าที่คอของผู้ติดเชื้อจนกระทั่งดึงตัวเองให้หลุดออกมาได้สำเร็จ

ร่างของชีฮุนทรุดลงกับพื้นบันได อาการตาพร่าและกล้ามเนื้อกระตุกเกร็งยังคงส่งผลอยู่ แต่สัญชาตญาณก็ยังสั่งให้มือทั้งคู่ยกขึ้นเพื่อรับการโจมตีอีกระลอกจากผู้ติดเชื้อที่ยังเหลืออยู่อีกคน ยังไม่ทันหยิบคว้าอาวุธได้ กรามของมันก็อ้าออกทำให้เขาต้องยกแขนขวาขึ้นรับแรงขย้ำแทนลำคอหรือใบหน้า

ไม่เพียงเท่านั้น แต่ดวงไฟนีออนที่ติดอยู่ด้านบนเกิดกะพริบจ้าขึ้นมา สมองของชายหนุ่มตัดการทำงานทันที รูม่านตาขยายกว้างจนภาพกลายเป็นสีขาวโพลน แขนที่กำลังเงื้อมีดสู้เกิดเกร็งค้าง มือสั่นจนอาวุธร่วงหล่นสู่พื้น จังหวะการเคลื่อนไหวแบบนักกีฬาที่เคยสมบูรณ์แบบพังทลายลงในเสี้ยววินาที

มีดในมือตวัดออก ปาดเข้าใส่ก่อนหยิบยืมแรง เหวี่ยงผู้ติดเชื้อนั้นร่วงลงไปกลางช่องว่างของบันได แต่นั่นกลับเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด... เสียงร้องของผู้ติดเชื้อที่ก้องในโถงวิ่งเข้าสู้โสตประสาทเหมือนเสียงระเบิด สะท้อนกลับไปกลับมาจนสมองเกิดสภาวะโอเวอร์โหลด

มือข้างหนึ่งค้ำยันกับราวบันได ส่งแรงยันฝ่าเท้าออก ถีบอีกฝ่ายร่วงลงไปกระแทกเข้ากับผู้ติดเชื้ออีกรายที่กำลังตามขึ้นมา ชีฮุนไม่ปล่อยเวลาให้เสียประโยชน์ อาศัยจังหวะที่คู่ต่อสู้ยังไม่ทันลุก กระโดดตามลงไปซ้ำอย่างรวดเร็ว ถึงจะยังไม่หายดี แต่ทักษะทางกีฬาก็ไม่ได้ถูกลดทอนลงไปมากเท่าไร

มีดทำครัวค่อย ๆ ถูกดึงออกมาจากช่วงเอวด้านหลัง กระชับไว้ในมือเพื่อเตรียมพร้อมจู่โจมใส่อะไรก็ตามที่อาจพุ่งเข้ามาขณะย่างเท้า ก้าวลงไปตามขั้นบันไดทีละขั้นด้วยความระมัดระวัง โสตประสาทรับรู้ได้ก่อนดวงตาเสียอีกเพราะฉะนั้นยามที่ยามที่ผู้ติดเชื้อรายแรกวิ่งขึ้นบันไดมา

สายตาตวัดมองไปยังลิฟท์ที่เคยใช้เป็นประจำอยู่ทุกวัน กระนั้นกลับไม่มั่นใจว่าอาคารหลังนี้จะถูกตัดไฟเมื่อไร จึงตัดสินใจหันหลังให้กับมันแล้วก้าวเดินต่อไปผลักประตูทางเดินหนีไฟเข้าไปด้านใน ใบหน้าเงยขึ้นเพื่อสำรวจเส้นทางด้านบน แล้วก้มลงเพื่อตรวจสอบบันไดที่ต้องใช้ลงไปชั้นล่าง

📲 น้องอยู่ที่ไหน ได้ข่าวเรื่องประกาศรึยัง 📲 ส่งโลเคชั่นให้พี่ แล้วรออยู่ตรงนั้นนะ 📲 กำลังรีบออกไปรับ เพียงเท่านั้นผู้เป็นพี่ก็ไม่ได้ชักช้าอยู่อีก รีบสวมรองเท้าแล้วเปิดประตูก้าวออกไปที่ทางเดินอย่างเงียบเชียบและระแวดระวัง เขาไม่รู้ว่าการแพร่ระบาดมาถึงอาคารแห่งนี้หรือยัง

ด้วยความที่ไม่ค่อยสบายอยู่แล้วผนวกกับความเป็นห่วงน้องสาวจากสถานการณ์ไม่ปกติที่เพิ่งประกาศผ่านทางโทรทัศน์เมื่อครู่ ทำให้ชีฮุนยิ่งทานอะไรไม่ลงไปใหญ่ เขาคว้าหยิบเสื้อนอก โทรศัพท์มือถือและเสียบมีดทำครัวขนาดพอดีมือเอาไว้ที่ช่วงเอวก่อนที่จะปลดล็อกหน้าจอแล้วส่งข้อความหาชีฮยัง

เป็นลายมือของชีฮยังจริง ๆ 📝 ไปซื้อยาให้พี่นะคะ มีข้าวต้มในหม้อ อุ่นกินได้เลยนะ ไปแปปเดียวเดี๋ยวกลับมา ไม่ต้องเป็นห่วง ━━ น้องสาวสุดที่รัก (ㆁ⁠ω < )⁠✧ นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองไปยังเคาน์เตอร์ครัวโดยอัตโนมัติ และพบว่ามีหม้อปิดฝาวางเอาไว้เคียงคู่กับชามกระเบื้องใบหนึ่ง

มารดาใบเลี้ยงเดี่ยวของทั้งคู่ก็จากบ้านเกิดเพื่อบินลัดฟ้าข้ามไปทำงานที่ต่างแดน แต่ก็ให้ความรักความเป็นห่วงต่อสองพี่น้องไม่เคยขาด สายตาของชายหนุ่มกวาดมองโดยรอบห้องโถงอีกครั้งก่อนสะดุดเข้ากับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ถูกวางทับไว้โดยแจกันดอกไม้ เมื่อหยิบขึ้นมาอ่านก็พบว่า

ฝีเท้าก้าวออกอย่างเงียบ ๆ ก่อนเปิดประตูด้วยความระมัดระวัง ห้องโถงกลางและครัวเงียบสนิท ไม่มีวี่แววของยอนชีฮยังผู้เป็นน้องสาว ทั้งคู่อาศัยอยู่ภายในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ตามลำพังมาได้เกือบสามปีแล้ว พูดง่าย ๆ ก็คือตั้งแต่ชีฮุนเข้ามหาวิทยาลัย

อาการกล้ามเนื้อกระตุกจากสิ่งเร้าอย่างแสงและเสียงสร้างความรำคาญพอตัว ชีฮุนจึงตัดสินใจเช่นนั้น แม้แต่ผ้าม่านที่แง้มเอาไว้เล็กน้อยก็ยังถูกรูดปิดจนสนิท ริมฝีปากเผยออ้าออก ตั้งใจจะขานเรียกน้องสาวผู้อาศัยอยู่ด้วยกัน แต่ความเงียบภายในอพาร์ตเมนต์ทำให้เขาตัดสินใจปิดปากฉับ

แต่คำประกาศนั้นดึงความสนใจของเจ้าตัวไปจากอาการป่วยได้อย่างรวดเร็ว พบการระบาดของเชื้อไวรัสสายพันธุ์ใหม่ ครอบคลุมในเมืองหลวง และกำลังแพร่กระจายสู่รอบนอก รัฐบาลประกาศให้ประชาชนกักตัวในเขตที่พักอาศัย ฟุ่บ! สุดท้ายเขาก็เลือกปิดโทรทัศน์ทิ้งไป

14 กันยายน 2026 ช่วงเวลาประมาณ 10 โมง !!!! ยอนชีฮุนสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงรายงานข่าวที่ถูกเปิดทิ้งเอาไว้ทางโทรทัศน์ภายในห้องนอนส่วนตัว มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดขมับที่ยังปวดตุบ ถึงไข้จะลดลงไปแล้วบ้าง แต่อาการปวดเมื่อยตามตัวดูเหมือนจะยังไม่ถึงขั้นเรียกได้ว่าหายดี