ผ่าน 12 วัน ‘หอพักอ่างแก้ว’ แทบไม่เหลือเค้าเดิม เพจติดตามการรื้อถอนเผย อาคารฝั่งตะวันออกเหลือเพียงบางส่วน . วันที่ 16 ตุลาคม 2569 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2569 เพจ “How to ‘ไม่’ ทิ้ง หอพักอ่างแก้ว มช. ฯลฯ” ซึ่งติดตามความเคลื่อนไหวเกี่ยวกับการรื้อถอนหอพักอ่างแก้ว มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ รวมถึงอาคารอื่นที่มีแผนดำเนินการในลักษณะเดียวกัน เผยแพร่ภาพความคืบหน้าหลังมหาวิทยาลัยเริ่มรื้อถอนอาคาร 'หอพักอ่างแก้ว' มาแล้ว 12 วัน โดยระบุว่า ปัจจุบันตัวอาคารแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมแล้ว . เพจดังกล่าวระบุว่า อาคารฝั่งทิศตะวันออก ซึ่งเป็นด้านติดถนนสายหลักและสามารถมองเห็นได้จากบริเวณอ่างแก้ว เหลืออยู่เพียงบางส่วน พร้อมข้อความว่า “คงใกล้ถึงเวลาบอกลา ‘หอพักอ่างแก้ว’ กันจริงๆ เต็มที” . มหาวิทยาลัยเชียงใหม่เริ่มดำเนินการรื้อถอนหอพักอ่างแก้วเมื่อวันที่ 4 ตุลาคมที่ผ่านมา หลังมีการนำเครื่องจักรขนาดใหญ่เข้าพื้นที่ตั้งแต่ช่วงเช้ามืด ท่ามกลางการคัดค้านจากนักศึกษา ศิษย์เก่า อาจารย์ และประชาชนบางส่วน ซึ่งตั้งคำถามต่อกระบวนการตัดสินใจ การประเมินคุณค่าทางประวัติศาสตร์และสถาปัตยกรรม ตลอดจนการเปิดพื้นที่ให้ประชาชนและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องมีส่วนร่วมก่อนการรื้อถอน . ต่อมา ตัวแทนนักศึกษาและศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้ยื่นฟ้องมหาวิทยาลัยเชียงใหม่และอธิการบดีต่อศาลปกครอง เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พร้อมขอให้ศาลมีคำสั่งกำหนดมาตรการคุ้มครองชั่วคราวเป็นการฉุกเฉิน เพื่อระงับการรื้อถอนส่วนที่ยังเหลืออยู่ . หลังเริ่มรื้อถอนจนถึงปัจจุบัน มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ยังไม่ได้สื่อสารชี้แจงใดๆ ต่อสาธารณะ

นักศึกษา-ศิษย์เก่า มช. ฟ้องมหาวิทยาลัย-อธิการบดีต่อศาลปกครอง ปมรื้อหอพักอ่างแก้ว-แฟลตฝายหิน ชี้ไม่ปรากฏการประเมินคุณค่าอาคารก่อนรื้อ ขอคุ้มครองฉุกเฉินหยุดทำลายส่วนที่เหลือ . วันที่ 14 ตุลาคม 2569 ตัวแทนนักศึกษาและศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ยื่นฟ้องมหาวิทยาลัยเชียงใหม่และอธิการบดีต่อศาลปกครองเชียงใหม่ กรณีการรื้อถอนหอพักอ่างแก้วและแฟลตฝายหิน พร้อมยื่นคำร้องขอให้ศาลกำหนดมาตรการคุ้มครองชั่วคราวและไต่สวนฉุกเฉิน เพื่อระงับการรื้อถอนอาคารส่วนที่ยังเหลืออยู่ หลังมหาวิทยาลัยเดินหน้ารื้อถอนท่ามกลางเสียงคัดค้านจากนักศึกษา ศิษย์เก่า และองค์กรวิชาชีพ . อาคารทั้งสองแห่งเป็นผลงานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ของอมร ศรีวงศ์ และอรุณ ชัยเสรี ซึ่งกลุ่มผู้ฟ้องเห็นว่ามีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ สถาปัตยกรรม และวิศวกรรม แต่กลับถูกประกาศขายทอดตลาดเพื่อรื้อถอน โดยไม่ปรากฏว่ามหาวิทยาลัยได้ดำเนินกระบวนการประเมินคุณค่าของอาคารอย่างเป็นทางการก่อนตัดสินใจ . กลุ่มผู้ฟ้องระบุว่า การดำเนินการของมหาวิทยาลัยอาจไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยอ้างถึงหนังสือจากสำนักงานธนารักษ์พื้นที่เชียงใหม่ ซึ่งชี้ว่าอาคารทั้งสองสร้างขึ้นก่อน พ.ศ. 2530 จึงอาจมีสถานะเป็นอาคารราชพัสดุ และมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ในฐานะมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ ไม่ใช่ส่วนราชการผู้ใช้ที่ราชพัสดุที่มีอำนาจรื้อถอนอาคารได้เอง หากจะดำเนินการต้องได้รับอนุญาตจากกรมธนารักษ์ก่อน . นอกจากนี้ กลุ่มผู้ฟ้องยังอ้างถึงแนวปฏิบัติของกรมธนารักษ์ตามกฎกระทรวงที่เกี่ยวข้อง ซึ่งกำหนดให้มีการพิจารณาแต่งตั้งคณะกรรมการร่วมเพื่อประเมินคุณค่าของอาคารที่อาจควรค่าแก่การอนุรักษ์ก่อนรื้อถอน อย่างไรก็ตาม แม้จะมีองค์กรต่างๆ เสนอข้อมูลเกี่ยวกับคุณค่าของอาคารทั้งสองแห่ง มหาวิทยาลัยกลับเดินหน้ารื้อถอนหอพักอ่างแก้ว โดยไม่ปรากฏกระบวนการพิจารณาคุณค่าดังกล่าวอย่างจริงจังและเป็นทางการ . ขณะเดียวกัน กลุ่มผู้ฟ้องตั้งข้อสังเกตว่า มหาวิทยาลัยยังไม่เปิดเผยรายงานการตรวจสอบโครงสร้างทางวิศวกรรมที่ใช้ประกอบการตัดสินใจรื้อถอน ทั้งที่สมาคมวิศวกรที่ปรึกษาแห่งประเทศไทยเคยให้ความเห็นว่าอาคารสามารถซ่อมแซมหรือเสริมกำลังโครงสร้างได้ อีกทั้งยังไม่มีการเปิดเผยเอกสารและข้อมูลที่เกี่ยวข้อง แม้จะมีการยื่นคำขอตามพระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการแล้วก็ตาม . ด้วยเหตุนี้ ผู้ฟ้องจึงขอให้ศาลปกครองเพิกถอนคำสั่งหรือมติอนุมัติการรื้อถอน พร้อมกำหนดมาตรการคุ้มครองชั่วคราวเพื่อระงับการรื้อถอนอาคารส่วนที่ยังเหลืออยู่ และเปิดทางให้ผู้เชี่ยวชาญเข้าร่วมตรวจสอบโครงสร้าง ประเมินคุณค่า ตลอดจนพิจารณาความเป็นไปได้ในการปรับปรุงอาคารเพื่อใช้ประโยชน์ต่อไปอย่างโปร่งใส . แม้อาคารบางส่วนจะถูกรื้อถอนไปแล้ว กลุ่มผู้ฟ้องยืนยันว่าการดำเนินคดีครั้งนี้ยังมีความสำคัญต่อการปกป้องมรดกทางสถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัย หากท้ายที่สุดไม่สามารถกู้คืนอาคารส่วนที่เสียหายได้ ผู้ฟ้องเห็นว่ามหาวิทยาลัยต้องมีมาตรการเยียวยาความเสียหายต่อแหล่งเรียนรู้ของประชาคมและสังคม รวมถึงเปิดให้มีส่วนร่วมในการกำหนดอนาคตของพื้นที่ แทนการตัดสินใจโดยมหาวิทยาลัยเพียงฝ่ายเดียว . กลุ่มผู้ฟ้องมองว่าการยื่นฟ้องครั้งนี้เป็นการตอบโต้ต่อการที่มหาวิทยาลัยไม่รับฟังข้อคัดค้านและไม่เปิดให้ประชาคมมีส่วนร่วมอย่างเพียงพอ โดยหวังให้คดีดังกล่าวสร้างบรรทัดฐานในการตรวจสอบการใช้อำนาจของมหาวิทยาลัย เพื่อป้องกันไม่ให้การรื้อถอนอาคารที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และสถาปัตยกรรมเกิดขึ้นอีกโดยปราศจากกระบวนการพิจารณาที่รอบด้าน . ภาพ: SAAP 24:7

CMU Students and Alumni Sue University, President Over Ang Kaew Dormitory and Fai Hin Flats Demolition, Seek Emergency Injunction to Halt Further Work . On 14 October 2026, representatives of Chiang Mai University students and alumni filed a lawsuit against Chiang Mai University (CMU) and its President with the Chiang Mai Administrative Court over the demolition of Ang Kaew Women’s Dormitory and the Fai Hin Flats. The plaintiffs also requested provisional protection and an emergency hearing to halt further demolition of the remaining structures. . The lawsuit follows CMU’s decision to proceed with the demolition despite opposition from students, alumni and professional organisations. . The two buildings are examples of modern architecture designed by Amorn Sriwong and Arun Chaiseri. The plaintiffs argue that they hold historical, architectural and engineering value, but were put up for demolition through an auction process without any apparent formal assessment of their significance before the university made its decision. . The plaintiffs said CMU’s actions may be unlawful, citing a letter from the Chiang Mai Provincial Treasury Office stating that the two buildings were constructed before 1987 and may therefore constitute state property. . According to the plaintiffs, the letter also stated that CMU, as an autonomous university rather than a government agency authorised to use state property, does not have the authority to demolish such buildings on its own and must first obtain permission from the Treasury Department. . The plaintiffs also cited Treasury Department procedures under relevant ministerial regulations, which call for consideration of appointing a joint committee to assess buildings that may have conservation value before demolition. . Despite submissions from several organisations outlining the historical, architectural and engineering significance of the buildings, CMU continued demolishing Ang Kaew Dormitory without any apparent formal or substantive assessment of those values, the plaintiffs said. . They also raised concerns that the university has yet to disclose the structural engineering report used to justify the demolition. This comes despite an assessment by the Consulting Engineers Association of Thailand that the buildings could be repaired or structurally reinforced. . The plaintiffs further said that related documents and information have not been disclosed, despite requests filed under Thailand’s Official Information Act. . They are asking the Administrative Court to revoke the order or resolution authorising the demolition and to issue provisional measures suspending further demolition of the remaining structures. They also seek a process in which experts can jointly inspect the buildings, assess their significance and examine whether they can be renovated and put back into use in a transparent manner. . Although parts of the buildings have already been demolished, the plaintiffs said the case remains important for protecting the university’s architectural and historical heritage. . If the damaged sections ultimately cannot be restored, they argue that CMU should provide appropriate remedies for the loss of what they describe as a learning resource belonging to both the university community and wider society. They also call for public participation in determining the future of the site, rather than leaving the decision solely to the university. . The plaintiffs said the lawsuit is a response to what they view as the university’s failure to adequately address objections or allow meaningful participation from its community. They hope the case will establish a precedent for greater scrutiny over how universities exercise their authority and prevent historically or architecturally significant buildings from being demolished without a thorough review process.

ครบ 500 วันค้างค่าแรง นิสิตรัฐศาสตร์ จุฬาฯ ยื่น 100 จดหมายถึงเพาเวอร์ไลน์ฯ จี้จ่ายแรงงาน . วันที่ 14 ตุลาคม 2569 เวลา 16:00 น. ฝ่ายส่งเสริมประชาธิปไตย สโมสรนิสิตรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เดินทางไปยังสำนักงานใหญ่ บริษัท เพาเวอร์ไลน์ เอ็นจิเนียริ่ง จำกัด (มหาชน) เพื่อเรียกร้องให้เร่งชำระค่าจ้างที่ค้างจ่ายแก่แรงงานในหลายพื้นที่ รวมถึงโครงการหมอน 33 ของสำนักงานจัดการทรัพย์สิน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เนื่องในโอกาสครบรอบ 500 วันของปัญหาการค้างจ่ายค่าจ้าง พร้อมนำจดหมายจากประชาชนจำนวน 100 ฉบับ ยื่นต่อบริษัทเพื่อเรียกร้องให้รับผิดชอบต่อแรงงานที่ได้รับผลกระทบ . จดหมายทั้ง 100 ฉบับดังกล่าว รวบรวมจากประชาชนที่เข้าชมนิทรรศการ ณ ตึกกิจกรรมนิสิต คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และผู้เข้าร่วมกิจกรรมของสโมสรนิสิตรัฐศาสตร์ในงานรำลึกเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ เพื่อส่งเสียงเรียกร้องให้บริษัทเร่งดำเนินการจ่ายค่าจ้างแก่คนงาน . ก่อนหน้านี้ ฝ่ายส่งเสริมประชาธิปไตยได้ประกาศเชิญชวนประชาชนร่วมชุมนุมบริเวณหน้าบริษัท เพาเวอร์ไลน์ เอ็นจิเนียริ่ง จำกัด (มหาชน) ในวันที่ 14 ตุลาคม ตั้งแต่เวลา 16:00 น. เป็นต้นไป เนื่องในโอกาสครบรอบ 500 วันที่แรงงานถูกค้างจ่ายค่าจ้าง พร้อมระบุว่าจะนำจดหมายจากประชาชนไปยื่นต่อบริษัท เพื่อย้ำเตือนว่ายังมีแรงงานอีกจำนวนมากที่รอรับค่าตอบแทนจากการทำงาน . “พวกเราขอเชิญทุกท่านติดตามข่าวสารเกี่ยวกับประเด็นนี้เพื่อทวงความยุติธรรมให้กับแรงงานผู้เสียหายทุกคน” ฝ่ายส่งเสริมประชาธิปไตยระบุในประกาศเชิญชวนก่อนหน้านี้ . ทั้งนี้ การเคลื่อนไหวดังกล่าวเกิดขึ้นในวันครบรอบเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 โดยกลุ่มนิสิตนำโอกาสนี้มาเรียกร้องความเป็นธรรมด้านแรงงาน ท่ามกลางปัญหาการค้างจ่ายค่าจ้างที่ผู้จัดกิจกรรมระบุว่ายืดเยื้อมานานถึง 500 วัน