We lost all the students in yesterday’s attack and left with empty class. Please don’t write about Afghan’s pride & resilience anymore. We are tired, exhausted, shattered & devastated. Afghans need a break. Afghans need peace. Afghans need a normal, equal & poor but hopeful life.

متن سخنرانی ام در برنامهٔ «به‌سوی اقدام» (Towards Action) که امروز، ۱۵ اکتوبر ۲۰۲۶، در پارلمان اتحادیهٔ اروپا توسط Network of Afghanistan Diaspora Organizations in Europe (NADOE) برگزار شد. اعضای محترم پارلمان اروپا، عالی ‌جنابان، خانم‌ها و آقایان گرامی! از اینکه فرصت سخنرانی در این نشست مهم را برایم فراهم ساخته‌ اید، صمیمانه سپاسگزارم. بیش از پنج سال است که طالبان به ‌گونهٔ تدریجی زنان را از آموزش، اشتغال، فضاهای عمومی و زندگی سیاسی حذف کرده‌اند. زنان از حق تصمیمگیری در مورد زندگی خود، دنبال‌ کردن آرزوها و مشارکت در ساختن آیندهٔ کشورشان محروم شده‌اند. این وضعیت صرفاً تبعیض نیست؛ بلکه حذف نظام‌مند نیمی از جمعیت کشور از زندگی اجتماعی است. با این همه، زنان افغانستان تسلیم نشده‌اند. زنان در داخل افغانستان، با پذیرفتن خطرهای بزرگ شخصی، همچنان به مقاومت و مبارزه ادامه میدهند. زنان در تبعید نیز سازماندهی میکنند، موارد نقض حقوق بشر را مستند میسازند و خواهان پاسخگویی و عدالت هستند. اما متأسفانه، بیشتر کشورها، منافع امنیتی و ژئوپولیتیکی خود را بر حقوق بشر مقدم دانسته ‌اند و با طالبان وارد تعامل شده‌اند و زنان افغانستان را تنها گذاشته ‌اند. همکاران گرامی! ما عمیقاً نگران هستیم که با وجود تداوم سرکوب زنان از سوی طالبان، تعامل اتحادیهٔ اروپا با این گروه در عرصه‌هایی مانند همکاری در زمینهٔ مهاجرت و واگذاری نمایندگی‌های دیپلماتیک افغانستان به نمایندگان تعیین ‌شده از سوی طالبان گسترش یافته است. طالبان با افتخار از این تحولات به‌ عنوان نشانه‌ای از افزایش پذیرش بین‌المللی خود یاد میکنند. حتی اگر هدف از چنین ترتیباتی به ‌رسمیت‌ شناختن رسمی طالبان نباشد، نمیتوان پیامدهای سیاسی و نمادین آن را نادیده گرفت. وقتی کسانیکه به ‌گونهٔ نظام‌مند حقوق ما را نقض میکنند، از حضور و نفوذ دیپلماتیک بیشتری برخوردار میشوند، در حالیکه زنان و دخترانی که آنان از جامعه حذف کرده‌اند، برای شنیده ‌شدن صدای‌شان مبارزه میکنند، این وضعیت چه پیامی برای زنان و دختران افغانستان دارد؟ ما از اتحادیهٔ اروپا و کشورهای عضو آن میخواهیم اطمینان حاصل کنند که تعامل با طالبان، بدون بهبودهای معنادار در وضعیت حقوق بشر، به تقویت جایگاه این گروه منجر نشود. حقوق زنان باید یکی از شرایط اساسی تعامل باشد، نه موضوعی فرعی که مطرح شود و سپس به فراموشی سپرده شود. ما نگرانی‌های اتحادیهٔ اروپا در مورد مهاجرت غیرقانونی و فشارهای فزاینده بر نظام‌های پناهندگی این اتحادیه را درک میکنیم. اما بیایید به این پرسش اساسی فکر کنیم: چرا افغانها همچنان مجبور به ترک کشورشان میشوند؟ چرا مردم جان خود را در مسیرهای خطرناک به مخاطره می‌اندازند؟ زیرا آنان در کشور خود هیچ آینده‌ای برای خویش و فرزندان‌شان نمی‌بینند. برای زنان افغانستان، این بحران به‌ مراتب عمیق‌تر است. آنان از آموزش، معیشت، آزادی رفت ‌و آمد و مشارکت در تصمیم‌گیری‌هایی که بر زندگی‌شان تأثیر میگذارد، محروم شده‌اند. دختران آنان در شرایطی بزرگ میشوند که محدودیت‌های تحمیل‌شده، آینده‌شان را تهدید میکند. همکاران گرامی! شما نمی‌توانید صرفاً با بستن مرزها یا مذاکره با طالبان برای بازگرداندن مهاجران، مردم را قانع سازید که در کشور خود بمانند. اگر می‌خواهید افغانها در کشورشان بمانند، باید در ایجاد افغانستانی کمک کنید که مردم بتوانند در آن با عزت، آزادی، امنیت و مهمتر از همه، با امید به آینده زندگی کنند. زنان و دختران نباید به شرایطی بازگردانده شوند که در آن با آزار و تبعیض نظام‌مند روبه‌رو هستند. سیاست‌های مهاجرتی اروپا باید با تعهدات بین‌المللی این اتحادیه در زمینهٔ حمایت از پناه‌جویان، از جمله اصل منع بازگرداندن افراد به مکان‌هایی که در آن با خطر آزار و تعقیب مواجه‌اند، مطابقت داشته باشد. همکاران گرامی! کمکهای بشردوستانه حیاتی‌اند و ما از این کمکها سپاسگزاریم؛ اما کمکهای بشردوستانه نمیتوانند جایگزین یک راه‌حل سیاسی شوند. افغانستان به یک مسیر سیاسی معتبر و فراگیر نیاز دارد که به سوی ایجاد نظامی نماینده و پاسخ‌گو از نظر سیاسی حرکت کند؛ نظامی که بازتاب‌ دهندهٔ تنوع جامعهٔ افغانستان باشد و حقوق برابر و مشارکت معنادار زنان را تضمین کند. ما از اتحادیهٔ اروپا می‌خواهیم چهار اقدام مشخص را روی دست گیرد: نخست، حقوق زنان را در محور تمام تعاملات با طالبان قرار دهید - معیارهای روشن تعیین کند، خواهان پیشرفت قابل سنجش باشد و از هرگونه ترتیباتی که بدون تغییرات ملموس، به طالبان مشروعیت سیاسی می‌بخشد، اجتناب کند. دوم، در ایجاد یک مسیر سیاسی فراگیر برای افغانستان سرمایه‌گذاری کنید - این مسیر باید زنان داخل و خارج از افغانستان، جامعهٔ مدنی، نمایندگان سیاسی و گروه‌های مختلف اجتماعی کشور را در بر گیرد. زنان افغانستان نباید صرفاً به‌عنوان ناظر یا نمایندهٔ نمادین حضور داشته باشند؛ بلکه باید در جایگاه تصمیم‌گیرندگان قرار گیرند و در شکل‌دهی به بحث‌ها و تصمیمات مربوط به نظام حکومتی، صلح و آیندهٔ کشورشان نقش اساسی ایفا کنند. سوم، از رهبری زنان افغانستان حمایت و آن را تقویت کنید - از طریق تأمین مالی سازمان‌های تحت رهبری زنان، حفاظت از مدافعان حقوق بشر زن و حمایت از زنانی که با خطر مواجه‌اند. زنان افغانستان به بیش از ابراز همبستگی نیاز دارند؛ ما به منابع لازم و فضای سیاسی مناسب نیاز داریم تا بتوانیم نقش رهبری خود را ایفا کنیم. چهارم، حمایت از عدالت و پاسخ‌گویی کنید- از رسیدگی به قضیهٔ افغانستان در دیوان کیفری بین‌المللی و دیوان بین‌المللی دادگستری، و نیز از سازوکار مستقل تحقیقاتی حمایت کنید و آپارتاید جنسیتی را به‌عنوان جنایت علیه بشریت به رسمیت بشناسید. چون صلح بدون عدالت نمیتواند ثبات پایدار را تأمین کند. اتحادیهٔ اروپا بارها تأکید کرده است که افغانستان بدون تأمین حقوق زنان و دختران نمیتواند آینده‌ای مرفه داشته باشد. ما از شما میخواهیم این اصل را به اقدامات عملی و پیگیرانه تبدیل کنید. زنان افغانستان صرفاً قربانیان این بحران نیستند. ما رهبران، متخصصان، فعالان و شهروندانی هستیم که مصمم به شکل‌دادن آیندهٔ کشور خود می‌باشیم. ما دیدگاه، توانایی و ارادهٔ لازم را داریم تا در ساختن افغانستانی متفاوت سهم بگیریم. آنچه نیاز داریم، فضای سیاسی‌ای است که در آن صدای ما تأثیرگذار باشد و حقوق ما مورد حمایت قرار گیرد. انتخاب پیش روی اروپا صرفاً این نیست که آیا با طالبان تعامل کند یا خیر؛ بلکه این است که آیا این تعامل به ساختن افغانستانی فراگیر کمک خواهد کرد یا به نهادینه‌شدن حذف زنان از جامعه بیشتر دامن خواهد زد. از توجه شما سپاس‌گزارم.

This is troubling on another level. I met @AishaKhurram in 2020, when she was Afghanistan’s youth representative to the UN. She was full of ambition and hope, determined to serve her community and open doors for young girls. Today, she is denied the chance to pursue higher education herself. Afghan women and girls suffer under the Taliban’s gender apartheid which is the consequence of international security and geopolitical decisions. We implore to UK and other countries to at least keep your doors open for Afghan students until the situation for women and girls is improved in Afghanistan. @FCDOGovUK @HarrietHarman

زرقا جان، این کامیابی را از صمیم قلب برایت تبریک میگویم. خدمات و مبارزاتت شایستهٔ بهترین قدردانی‌هاست. @ZarqaYaftali

دستیابی به عدالت، مسیری دشوار و طولانی است، اما ناممکن نیست.

The International Criminal Court has issued arrest warrants for four senior Taliban officials on charges of crimes against humanity, including systematic discrimination on the basis of gender. This is the result of the tireless advocacy of Afghan women and girls. Gender apartheid against women and girls in Afghanistan must have consequences. Countries must cooperate with #ICC to enforce these warrants. Achieving justice is a difficult and long path, but it is not impossible and we have to keep it up!

دیوان کیفری بین المللی احکام بازداشت چهار مقام ارشد طالبان را به اتهام جنایت علیه بشریت، از جمله تبعیض سیستماتیک بر مبنای جنسیت بازگشایی نمود. این نتیجه ای دادخواهی خستگی ناپذیر زنان و دختران افغانستان است. آپارتاید جنسیت علیه زنان و دختران افغانستان باید پیامد داشته باشد. کشورها باید برای اجرای این احکام ‌با #ICC همکاری نمایند. دستیابی به عدالت یک مسیر دشوار و طولانی است اما ناممکن نیست.

مهم‌ترین بخش کیفیت خدمات صحی، نیروی بشری مانند متخصص، داکتر و نرس می‌باشد. در صورت بسته ماندن مکاتب و دانشگاه‌ها به‌روی زنان و دختران و سرمایه‌گذاری بالای مدارس به‌جای مکاتب، ما چند سال بعد شاهد صدها نرس از کشورهای دیگر خواهیم بود که به افغانستان آمده، به‌حیث داکتر و متخصص کار خواهند کرد؛ درحالی‌که زنان و دختران ما بیکار و محتاج به یک قرص نان خواهند بود.

با سیاست های تبعیض آمیز فعلی طالبان، ادغام افغانستان در ساختارهای بین المللی ناممکن است و بیشترین بهای این وضعیت را زنان و جوانان افغانستان میپردازند.

Heartfelt congratulations to @sbasijrasikh. While the Taliban suppress Afghanistan’s women and the world reduces us to victims, Afghan women continue to shine on global stages, demonstrating another level of resilience, leadership, and power.

Below are some of the concrete recommendations for the international community to translate solidarity from words to action.