
#SVCS_Commu l นาธาน มิลเลอร์ l เนท l นักตกปลา & สมาชิกกิลด์ผจญภัย l ทัก โค โรล เวิ่น DM ได้เลยค่าบ ((เน้นจอยโรลบัทงานหยุม))
Joined December 2020
- Tweets1.3K
- Following397
- Followers372
- Likes604
Pinned Tweet
#SVCS_commu #SVCS_SS3
🔸𝑵𝒂𝒕𝒉𝒂𝒏 𝑴𝒊𝒍𝒍𝒆𝒓 l 𝑵𝒂𝒕𝒆
🔸29 𝒚𝒓𝒔 l 192 𝒄𝒎
🔸𝒁𝒐𝒏𝒆 9
🔸ชาวประมงฝึกหัด
Doc: bit.ly/3UzOXjO
“อ๊ากกกก ปลามันดิ้นหลุดไปได้อีกเเล้ว!!”
“เจ้าตัวที่เกาะอยู่บนไหล่นี่น่ะหรอ? แม่ทูนหัวของฉันเอง”
“บังเอิญจังครับเลย เจอคุณอีกแล้ว”
Lady.Nate retweeted
(สวัสดีค่ะ ผปค.นาเดียนะคะ 🥰 (ที่จูงผปค.เนทมาบ้ายบายด้วยกัน)
ขอขอบคุณสำหรับเวลาที่ผ่านมานะคะ! กะพริบตาอีกทีก็…จบมู…อีกแล้ว…ยังรันสตอรี่นาเดียไม่ถึงไหนเลย………ชั้นติดอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ(55555) คิดว่าหลังจากนี้น่าจะไม่ได้มาอัพเดทอะไรหน้าทล.เท่าไร(เพราะไม่ต่อพรีเมี่ยมทวิตแล้วจ๊าก) 🥺 แต่ถ้าเขียนๆตีๆสตอรี่เสร็จแล้วอาจจะมีเข็นๆมาลงเขินๆอยู่บ้างค่ะ!
ขอบคุณสำหรับทุกคนที่แวะผ่านไปมา ทั้งที่เคยเล่นด้วยกันที่ชวดกันหรือแค่คุยเล่นกันในวงเล็บ 🥺 ไว้โอกาสหน้ามาพบกันอีกนะคะ สัญญารอบหน้าจะเล่นเยอะๆๆๆให้ได้เลย 😭🌷
สำหรับใครที่ยังอยากแลกคอนแทคอีก หรืออยากเล่นสตอรี่อะไรเก็บตกกับนาเดีย ก็สามารถเคาะเดมมาหาได้เสมอเลยค่ะ!
ส่วนใครที่อยากเป็นป้าข้างบ้านของเด็กๆสองคนนี้ก็เวลคั่มที่การแลกคอนแทคค่ะ มีให้ชิมไม่ขาดแน่นอน 🥰🌻🌷)
Lady.Nate retweeted
16 Summer
✿✿✿✿✿
ช่วงหัวค่ำหลังจากกลับมาถึงเพอลิแกนได้สักพัก พวกเขาตัดสินใจจะฉลองวันเกิดเล็กๆให้กับนาธานอีกครั้งหนึ่งที่บ้านของพวกเขา
มือเล็กสะกิดแผ่นหลังกว้างของเพื่อนชายเบาๆให้หันมาเห็นกับเซอไพรส์ในมือของเจ้าหล่อน
ช่อดอกทานตะวันช่อเล็กที่แซมดอกเดซี่สีขาวอย่างน่ารัก กล่องไม้ประณีตที่ดูก็พอทราบว่าคงจะเป็นของสั่งทำอย่างดี และรอยยิ้มแป้นสดใสบนใบหน้าของเจ้าหล่อน ถูกมอบเป็นของขวัญให้กับชายหนุ่มในวันนี้
“สุขสันต์วันเกิดนะคะเนท”
หล่อนหัวเราะ “คงไม่คิดว่าของขวัญของฉันมันจบแค่การพาคุณไปเที่ยวหรอกใช่มั้ย”
ส่งมอบสิ่งของที่หอบหิ้วให้เขา หญิงสาวยังคงประดับรอยยิ้มหวานเอาไว้บนใบหน้า
“ขอให้คุณมีความสุขเสมอเลยนะ”
Lady.Nate retweeted
เมื่อเปิดกล่องไม้เรียบหรูนั้นออกมา ก็มีสร้อยเงินเส้นสวยอวดโฉมให้เห็นในสายตา
“คุณใส่ให้ผมได้มั้ยครับ?” เสียงทุ้มเอ่ยอ้อนขอออกมาเบาๆหลังเห็นของขวัญชิ้นพิเศษนั้น และแน่นอนว่าเจ้าหล่อนก็ตอบตกลงพร้อมกับรอยยิ้มหวาน
“ได้ซี ก้มลงหน่อยน้า” หล่อนเอ่ยอย่างร่าเริง พลางหยิบสร้อยเส้นสวยขึ้นมาเตรียมสวมใส่ให้กับเขา
“จริงๆสร้อยนี้สลักข้อความลงไปได้ด้วยนะคะ” ระหว่างง่วนอยู่กับการเลือกปรับความยาวของเส้นสร้อย นาเดียก็เอ่ยแนะนำเพิ่มเติมด้วยเสียงแผ่วเบา “แต่ฉัน…ไม่อยากเลือกข้อความอะไรให้คุณ ถ้าคุณคิดออกว่าอยากสลักคำอะไรลงไปก็บอกฉันได้นะคะ ฉันรู้จักช่างดีๆอยู่ค่ะ”
หลังจากสวมของขวัญชิ้นนั้นให้กับเจ้าของวันเกิดเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็เอนตัวขยับไปมองชื่นชมผลงานของตนด้วยท่าทางที่เปี่ยมสุข
บางที…แค่รอยยิ้มที่ดูดีอกดีใจที่ปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่มที่เห็นอยู่ตรงหน้า ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หล่อนรู้สึกคุ้มค่ากับการเตรียมตัวเพื่อวันนี้
Lady.Nate retweeted
“เดี๋ยวผมถือกระเป๋าให้ครับ”
“คิกคิก งั้นเดี๋ยวฉันขับรถเองแล้วกันค่ะ”
(วันที่15-16 นาธานกับนาเดียไปเที่ยวกันค่ะ จะไม่อยู่ที่เพอลิแกนแปปหนึ่ง และเค้ายังไม่ได้หายไปไหน…แค่…ป ปป ปั่น สตอรี่ กับรุป อย่างมาก………✌️)
Lady.Nate retweeted
15 summer
ในช่วงเช้าที่ควรจะเตรียมวัตถุดิบไปเข้าร่วมกับเทศกาล ทว่าเจ้าของบ้านสองหลังกลับวางแผนจะทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่การเดินไปที่ชายหาด
—แม้จะน่าเสียดายไปบ้างที่อดเข้าร่วมเทศกาลลูอาวในปีนี้ แต่ก็แค่หนึ่งงานเท่านั้นเอง…คงไม่เป็นไรกระมัง?
✧✧ ✧✧
ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 12 ฤดูร้อน นาเดียเคยเอ่ยถามกับนาธานเอาไว้
“ช่วงวันที่ 15 วางแผนจะเข้าเมืองอีกแล้วรึเปล่าคะ?” หล่อนนึกย้อนไปเมื่อปีที่แล้ว ด้วยใกล้ถึงวันเกิดคนข้างกายมากขึ้นทุกที คงไม่ดีนักหากเซอไพรส์ในเวลากระชั้นมากเกินไปแบบรอบที่แล้ว
ชายหนุ่มนิ่งคิดไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “ครับ ปีนี้ก็คิดว่าจะไปเหมือนเดิม”
เมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพึงพอใจ ใบหน้าหวานนั้นก็ระบายรอยยิ้มอย่างซุกซนประดับไว้
“แล้วรอบนี้อยากมีเพื่อนร่วมทางมั้ยคะ?”
สาวขี้เล่นเอ่ยพร้อมกับยกกุญแจรถ(ยืมพี่ชาย)ขึ้นมาโอ้อวดในมือ
“วันเกิดปีนี้ ไปเที่ยวด้วยกันเนอะ”
แน่นอนว่าด้วยรอยยิ้มแป้นที่เปี่ยมสุขบนใบหน้าของเจ้าลูกหมาตัวโตผมทอง คำตอบที่เธอได้รับจากเขาก็เป็นคำตกลงอย่างแทบไม่ต้องหยุดคิด
✧✧ ✧✧
“เตรียมตัวเรียบร้อยรึยังเอ่ย?” หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีหยดหมึกในชุดที่เตรียมพร้อมเรียบร้อยเอ่ยทักทายเพื่อนร่วมทางที่ดูเหมือนว่าจะยังทำข้อตกลงกับสัตว์เลี้ยงไม่เสร็จดีด้วยรอยยิ้มร่าเริง
“ครับ เรียบร้อยแล้วครับ” ชายหนุ่มเอ่ยตอบเสียงกลั้วหัวเราะ แม้เจ้าตัวน้อยในมือจะยังโวยวายไม่เลิกราก็ตาม กดเสียงลงต่ำกระซิบบอกก้อนชนงอแง “เดี๋ยวซื้อของมาฝากน่า อยู่กับควินน์ก็อย่าพากันไปซนนักนะ”
มีเสียงฟึดฟัดประท้วงน้อยๆดังออกมา แต่ดูเหมือนว่าเลดี้จะต้องยอมตกลงแต่โดยดีหลังจากถูกเอาตัวไปวางแหมะไว้บนรั้ว
นาเดียหัวเราะเสียงใสกับภาพตรงหน้า มันเรียบร้อยดีตรงไหนกันหนอ
“พร้อมแล้วเนอะ รถฉันจอดไว้แถวๆป้ายรถเมล์ค่ะ” ว่าไปพลางก็ยกมือยื่นให้อีกฝ่ายเป็นการเชื้อเชิญพร้อมด้วยรอยยิ้มสดใส
“ไปกันเถอะค่ะ”
ชายหนุ่มตัวใหญ่แก้มขึ้นสีนิดหน่อยให้กับมือนั้นที่ยื่นมา แต่ก็กุมมือเล็กของหญิงสาวไว้อย่างเต็มใจ
“ไปกันครับ”
Lady.Nate retweeted
(ในวันที่1ฤดูร้อน เริ่มต้นด้วยป่วยประจำปีเหมือนเคย เพิ่มเติมคือปีนี้มีคนมาเฝ้า เพราะอยากรีบหายป่วยแง้นเรือไปเที่ยวเทศกาลบ้างสักที แหะแหะ 🥹)
Lady.Nate retweeted
01 summer ☀️
Daydream
Life feels like a daydream
And I just wish that I could wake up
I just wish that I could wake up
𝒩𝑜𝓌 𝓅𝓁𝒶𝓎𝒾𝓃𝑔 — 𝒮𝒶𝒹 𝐹𝑜𝓇𝑒𝓋𝑒𝓇
docs.google.com/document/d/1…
Lady.Nate retweeted
Replying to @NateMiller_SVCS
แน่สิ—สำหรับนาเดีย ความคิดของมนุษย์นั้นเปรียบดั่งปริศนาที่ซับซ้อนเกินเข้าใจ
ทั้งความรู้สึกของผู้อื่น..หรือแม้แต่ของเธอเอง
เธอจำได้..มีหลายคำสัญญาเหลือเกินที่พลั้งปากเอ่ยไปกับคนข้างกายโดยที่ไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถเติมเต็มมันไปได้หรือไม่ หล่อนแค่อยากทำให้ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีด้วยคำพูดที่ล่องลอยเหล่านั้น
ไม่ว่าปีหน้าหรือปีไหนๆก็อยากมาที่นี่ด้วยกันอีกครั้ง ประโยคสั้นๆนั้นชวนให้นาเดียรู้สึกสั่นไหวอยู่เบาๆในหัวใจ
ภาพในอนาคตที่ชายหนุ่มตรงหน้าวาดฝันไว้..มีตัวตนของเธออยู่ที่นั่นด้วยเป็นแน่
แค่สบกับดวงตาสีฟ้าอ่อนที่แสดงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาความรู้สึกคู่นั้นดู…ก็รู้แล้ว
แต่ภายในภาพอนาคตของเธอ…มันมีเขาอยู่ด้วยเหมือนกันบ้างมั้ยนะ…
ยิ่งมีความคิดที่ไม่อาจให้ข้อกระจ่างกับตนได้ผุดขึ้นมาเนืองๆ เมื่อเสียงทุ้มที่เรียกชื่อของหล่อนอย่างอ่อนหวานนั้นก็ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นระส่ำระส่ายด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน
หล่อนไม่อาจนิยามสภาพอารมณ์ที่ก่อเกิดและแปรปรวนราวกับพายุต้นฤดูใบไม้ผลิของตนเองได้ ราวกับคาดเดาได้ว่าฉากถัดไปคำพูดที่จะเอ่ยออกมานั้นคืออะไรจากนับต่อหลายครั้งที่เคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่คลับคล้ายคลับคลานี้
ในมุมหนึ่งของสมองพร่ำบอกให้หล่อนคิดว่าควรจะหลบสายตาที่แน่วแน่นั้น ทว่าอีกแง่มุมของหัวใจ…บอกให้เธอสบตาตอบกลับไปอย่างตั้งใจ ซึมซาบทุกคำพูดที่กลั่นกรองจากความรู้สึกของชายหนุ่มอย่างไม่หลีกหนี
ทั้งประโยคที่เอ่ยอย่างเรียบง่ายแต่ไม่คาดคั้น สัมผัสอันแผ่วเบาแสนอ่อนโยน สายตาที่แสนซื่อตรง ท่ามกลางบรรยากาศสลัวของพระอาทิตย์ที่เคลื่อนคล้อยจมลงกับขอบฟ้าที่ยิ่งทำให้คนตรงหน้าดูเปล่งประกายด้วยแสงสีทอง ทั้งหมดที่ชายหนุ่มแสดงออกล้วนเป็นประสบการณ์ที่ค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับนาเดีย
หล่อนไม่รู้ว่าภายในอกที่เต้นเสียงตึกตักเสียงโครมครามนี้กำลังสื่อถึงความรู้สึกแบบไหน…ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวงแก้มของตนเห่อร้อนขึ้นสีระรื่อมากเพียงใด แต่ส่วนลึกของห้วงความคิดนั้นมีความยินดีซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน
นาเดียเงียบลงไปหลายอึดใจหลังจากฟังประโยคเหล่านั้นราวกับกำลังประมวลผลคำพูดที่เอื้อนเอ่ยตอบ หลังจากดูอ้ำอึ้งอยู่สักพัก เสียงหวานนั้นก็ค่อยๆเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบาประจวบกับช่วงที่แสงสีอุ่นใกล้จะลาจากไปอย่างอ้อยอิ่ง
“ขอโทษนะคะ…”
เจ้าหล่อนหลุบดวงตาลงหลังจากไม่ได้หลบตามาเนิ่นนาน จากนั้นก็เสสายตาหนีไปมองริมท้องทะเลที่เริ่มหมดแสงไปอย่างรวดเร็วหลังดวงตะวันลับหาย บนใบหน้าสะสวยนั้นไม่ได้ระบายรอยยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวเพื่อปกปิดดังเช่นปกติ เพียงแต่เม้มปากอยู่น้อยๆเหมือนใช้ความคิดอย่างมาก
ทว่าในชั่วครู่ที่เอ่ยคำพูดกึ่งปฏิเสธนั้นไป นิ้วเรียวของมือที่หล่อนยื่นไปให้สวมกำไลดอกไม้ก็เกี่ยวปลายนิ้วของอีกฝ่ายมากุมเอาไว้อย่างนุ่มนวล หล่อนไม่ได้ออกแรงมากนักด้วยซ้ำราวกับเป็นสัมผัสที่ดูกล้าๆกลัวๆอย่างยิ่ง…ทว่าก็ไม่ได้อยากปล่อยมัน
“ฉัน…ไม่ค่อยรู้เรื่องแบบนั้นเท่าไหร่ อย่างที่คุณน่าจะพอรู้ ฉันไม่ค่อยเข้าใจมัน แล้วบางที…ฉันก็รู้สึกว่ามันช่างเป็นความรู้สึกที่สำคัญเกินกว่าที่คนที่ยังสับสนอย่างฉันจะรับมันไว้” เสียงหวานเอ่ยประโยคยาวๆออกมาอย่างไม่เว้นว่าง อาจคล้ายกับเด็กที่พยายามอธิบายให้ผู้ใหญ่ฟังว่าตนรู้สึกอย่างไร “ฉันไม่คิดว่าตัวเองในตอนนี้คาดหวังอนาคตแบบเดียวกับที่คุณคิด”
เพราะไม่เคยมี—เพราะเคยถูกทำร้าย—เพราะเคยหวาดกลัว—หล่อนสับสนอยู่มากนักว่าสิ่งที่นิยามไม่ได้ในหัวใจนี้คือสิ่งใด หญิงสาวยังคงมีภาพที่ตนเองจะอยู่อย่างเดียวดายฉายชัด…แต่กระนั้นแล้วปลายนิ้วที่แตะกันอย่างหละหลวมนั้นก็ไม่ได้ละออกไป
“แต่ว่าฉันคงลืมคุณไม่ได้หรอกค่ะ..เพราะที่ฉันมั่นใจอย่างหนึ่งคือคุณก็สำคัญกับฉันมากเหมือนกัน”
คนข้างบ้านที่เข้ามาแต่งแต้มสีสัน คุณครูที่ช่างเอาใจใส่ นักเรียนที่น่าเอ็นดู เพื่อนคนโปรดที่คอยเคียงข้างในวันที่ว้าวุ่นใจ…คุณที่ทำให้เธอนั้นมีรอยยิ้มอย่างสุขใจนักจนตนเองยังแปลกใจ
ทั้งหมดนั้นทำให้นาเดียไม่อาจปฏิเสธพื้นที่พิเศษที่เขามีในหัวใจของเธอได้
“ดังนั้น…ฉันถึงอยากให้คุณรอ”
ดวงตาสีกุหลาบเลื่อนกลับไปสบกับสีน้ำทะเลของเขา เอ่ยทุกคำพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่ก็พยายามประคับประคองตนเองให้ถ่ายทอดสิ่งที่คิดให้ครบถ้วน “ฉันอยากให้พวกเราใช้เวลาด้วยกันมากกว่านี้…ขอให้ฉันรู้จักคุณมากกว่านี้ และให้คุณรู้จักฉันมากกว่านี้”
ตัวตนของคุณที่เธออาจไม่เคยรู้จัก ตัวตนของเธอที่อาจไม่ตรงใจกับภาพฝันที่เขาคาดหวัง…เธออยากประคับประคองความรู้สึกที่สำคัญอันไร้รูปร่างนี้ ค่อยๆขัดเกลามันไปกับเขาอย่างทะนุถนอม จนกว่าจะถึงวันที่หญิงสาวกล้าตั้ง 'ชื่อ' ให้กับความสัมพันธ์นี้อีกครั้ง
ใบหน้าของหล่อนปรากฏรอยยิ้มอ่อนหวานราวกับกำลังร้องขอบางอย่างที่แสนเอาแต่ใจ ปลายนิ้วที่เคยแตะต้องอย่างลังเลนั้นกระชับให้หนักแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย “ในสักวันที่คุณมั่นใจว่าความรู้สึกของพวกเราเป็นแบบเดียวกัน…ช่วยพูดคำพูดน่ารักเหล่านั้นกับฉันอีกครั้งนะคะ แล้วฉันจะให้คำตอบที่แน่ชัดกับคุณเองค่ะ”
ทั้งคำพูดที่ยังลังเล ทั้งคำขอที่เอาแต่ได้ เธอรู้ดีว่ามันช่างแตกต่างกับเขาที่ชัดเจนและซื่อตรงมากนัก
แต่คงไม่ผิดอะไรใช่มั้ย..หากคนธรรมดาเฉกเช่นเธอก็อยากมีมุมที่เป็นคนเห็นแก่ตัวบ้างสักครั้ง
ในตอนที่คิดว่าตนเองพูดทุกอย่างที่อยากบอกไปครบถ้วนแล้ว เจ้าหล่อนเผลอตัวผ่อนลมหายใจออกมาน้อยๆอย่างกับว่าที่พูดไปรวดเดียวนั้นทำให้เธอเผลอเกร็งจนลืมหายใจไปนาน แต่สุดท้ายก็หัวเราะออกมาด้วยท่าทางเงอะงะ “ดูเอาเปรียบมากเกินไปมั้ยคะ…ที่ยังอยากให้คุณยังอยู่ข้างๆฉันไปทั้งๆแบบนี้”
Lady.Nate retweeted
PART XXXIII #SVCS_Commu👾
𝘼 𝘿𝙖𝙣𝙘𝙚🌹
[ วันขอบคุณฤดูใบไม้ผลิ ] #FlowerDanceSVCS3🌺
รายละเอียดเทศกาล💃
[Highly recommend to read]
docs.google.com/presentation…
now playing : CITY OF STARS - LALA LAND✨
Lady.Nate retweeted
ภายในบ้านนั้นมีของตกแต่งอย่างธงแขวนหลากสีและลูกโป่งประดับตกแต่ง
ตรงกลางบ้านมีของขวัญอยู่สองสามกล่องวางอยู่พร้อมตุ๊กตากระต่ายตัวใหญ่
“!!!”
เรเชลเดินไปดู และอุ้มตุ๊กตาขึ้น
“..”
และจากนั้น ก็มีเสียงคนร้องเพลงขึ้นมา
“Happy birthday to you”
Lady.Nate retweeted
#FlowerDanceSVCS3 | เช้าถึงเที่ยงคืน
ฟรานซิสก้าเลือกเดรสเขียวเข้มแหวกสูง คู่ถุงมือยาวและส้นสูงเรียบ ๆ เติมลิปสติกเบอร์กันดีสีโปรด ไม่รู้ว่าแต่งถูกเดรสโค้ดไหม อย่างน้อยก็ยังกลมกลืนธรรมชาติดี
เธอยืนอยู่ ดูเก้กังสักหน่อยไม่รู้จะเริ่มจากอะไร ฤดูแรกก็ยังไม่ได้รู้จักใครมากขนาดนั้น
Lady.Nate retweeted
#FlowerDanceSVCS3 24 spring (+ได้ค่ะ)
ชายหนุ่มยืนอยู่เงียบ ๆ ในมุมหนึ่งของงาน รอบนี้ดีกว่าคราวที่แล้ว เขาไม่ได้ประหม่าเพราะคน แต่ประหม่าเพราะคอเสื้อที่เปิดกว้าง ….
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ถนัดชุดที่คุณมอร์แกนตัดให้เอาเสียเลย
Lady.Nate retweeted
24 Spring🌸| #FlowerDanceSVCS3
งานใหญ่ประจำฤดูกาล ถือคติตัวแม่ต้องไม่อ่อม
วันนี้เซอรินมาในชุดเดรสสั่งตัดแหวกหลังสุดเซ็กซี่ เอาไว้ให้หนุ่มๆใจหวิวเล่นตอนเต้นรำ
แต่ก่อนจะออกไปอวดลีลาบนฟลอร์
ขอยืนส่องหนุ่มหล่อเป็นอาหารตาหลังจากเครียดเรื่องงานมาหลายวัน
ว่าแต่—
นี่งานฟลาวเวอร์แดนซ์หรืองานกาล่ากันแน่นะ?
—
(ขอมาแบบแคปชั่นกาวๆ 😂 บวกได้ค่ะ ตอบช้าแต่ตอบน้ะ 🥹 💐)
Lady.Nate retweeted
24 Spring | #FlowerDanceSVCS3
เสียงดนตรีจังหวะคึกคักลอยคลอไปทั่วลานกว้าง ดอกไม้ป่าผลิบานราวกับม่านหลากสี ผู้คนจับคู่ร่ายรำอย่างสนุกสนาน
วินเซนต์ยืนพิงรั้วไม้ มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางแต่งแต้มอยู่บนใบหน้า นัยน์ตาน้ำเงินหม่นสะท้อนความผ่อนคลาย ซึมซับบรรยากาศงานเทศกาลทีละน้อย
เขาเผลอยกมือแตะดอกไม้เล็กๆ ที่อยู่ใกล้รั้ว เล่นกับกลีบอ่อนนุ่มอย่างระมัดระวัง ไม่ได้แทรกตัวเข้าไปในกิจกรรม หากแต่เลือกเฝ้ามองจากระยะที่พอดี คล้ายจะหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นเด็กๆ วิ่งวนท่ามกลางทุ่งดอกไม้
Lady.Nate retweeted
10 am, 24 spring | zone 10
#FlowerDanceSVCS3 🌸(บวกได้ค่ะ ไม่แยกรูทน้า)
ลินด์ยืนอยู่ที่โต๊ะอาหารครู่หนึ่ง ปลายนิ้วไล้ขอบแก้วไวน์เบาบาง ก่อนยกขึ้นจิบ กลิ่นผลไม้สุกผสานกับกลิ่นดอกไม้จากทุ่งในหุบเขา
เสียงดนตรีเต้นรำคลอมาแต่ไกล ลมปลายฤดูพัดเอากลีบดอกไม้ปลิวผ่าน เธอเดินทอดน่องไปยังรั้วไม้ หยุดยืนพิงอย่างผ่อนสบาย ปล่อยให้บรรยากาศรายรอบไหลผ่าน
ดวงตากวาดมองผู้คนที่หมุนตัวในจังหวะเพลง รอยยิ้มบางแตะริมฝีปาก ซึมซับเสน่ห์ของเทศกาล
เมื่อสายตาเผลอประสานกับใครบางคนที่มองมา ลินด์เพียงยกแก้วขึ้นเล็กน้อย — เป็นท่าทีเรียบง่าย แต่ชัดเจนพอจะใช้แทนคำทักทายทั้งหมดในเช้าวันนีั
Lady.Nate retweeted
24 Spring | #FlowerDanceSVCS3 💐
ปกติอาไคไม่ใช่คนที่เจ้าแต่งตัวนัก แต่งานเทศกาลที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของความรัก และรวมถึงการเต้นรำที่ที่เพลิดเพลิน
เจ้าตัวก็เลยแต่งตัวมาเสียหน่อย
อาจไม่มาก แต่ก็แปลกตาอยู่
เขาคิดงั้น อย่างน้อยก็ไม่มีผ้าคาดผม
แต่จะให้เต้นรำงั้นหรือ?
ชายหนุ่มเพียงแค่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกง และขออยู่ในมุมที่กำลังมองคนอื่นทำงั้นเสียดีกว่า, แค่ไม่อยากเหยียบเท้าใครโดยไม่จำเป็นในทุกปีจริงๆ นั่นแหละ.
Lady.Nate retweeted
24 Spring 🌸 | #FlowerDanceSVCS3
เทศกาลของปีนี้ นาเดีย สมิธก็ยังคงถูกคุณแม่ที่ซูซูซิตี้ส่งเดรสมาในพัสดุด่วนให้อีกครา
ทว่าในปีนี้มีเป้าหมายที่ตั้งตารอ จากการฝึกปรือเต้นรำมาตลอดทั้งปี คงถึงคราวที่หญิงสาวจะได้สละตำแหน่งนักเหยียบเท้าดีเด่นออกจากตัวเสียที
ใบหน้าสะสวยจากการแต่งแต้มอย่างตั้งใจแย้มยิ้มอย่างอารมณ์ดี
วันนี้แหละ..! จะต้องได้แก้ตัว!!
แต่ถึงกระนั้นเจ้าหล่อนก็เดินตัวละลิ่วไปตามหาโซนโต๊ะขนมก่อนเสียแล้ว..
(นาเดียกับคอสตูมฟลาวเวอร์แดนซ์ปีนี้ค่ะ 🫳 สัญญาจะเลิกเป็นนักเหยียบเท้า)
Lady.Nate retweeted
24 Spring | #FlowerdanceSVCS3
คงเป็นแค่เทศกาลเดียวที่แฟรี่โรสจะใส่กระโปรงทรงทิวลิปยาวถึงข้อเท้า และรองเท้าส้นสูง
—เธอเดินเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในเทศกาล ซึบซับบรรยากาศ; ผู้คน กลีบดอกไม้ ช่างดูเปล่งประกาย มีชีวิตชีวา
เสียงดนตรีซึ่งฟังราวกับมีเวทย์มนต์ยังคงบรรเลงอยู่ ณ ที่แห่งนี้เสมอ
หันมองคนด้านข้างที่อยู่ใกล้ ไม่ว่ารู้จักหรือไม่ แฟรี่โรสก็ยิ้ม และยื่นมือออกไปตรงหน้า
“ เต้นรำกันไหม ”
Lady.Nate retweeted
(22🌸 | 15:30 น. : พิพิธภัณฑ์ > ร้านสมุนไพรเขต 7)
อ่านนิยายที่ยืมมาเมื่อวันก่อนจบแล้ว...
"คืนเล่มนี้ค่ะ" เดย์ล่าเอ่ยกับผู้ดูแลด้วยเสียงสุภาพ เธอยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะเดินไปทางชั้นหนังสือที่อยู่ใกล้ๆ นัยน์ตาสีฟ้าสวยไล่อ่านป้ายไปแต่ละชั้นๆ อย่างใจเย็นโดยคิดว่าวันนี้จะยืมอะไรกลับไปอ่านอีกดี
ชั้นหนังสือสีน้ำตาลตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย หนังสือแต่ละเล่มถูกจัดเรียงตามชื่อของมัน มันคงจะเป็นอะไรที่เพลิดเพลินตาไม่น้อยที่ทุกอย่างถูกจัดวางตามหลักของมัน
หากไม่นับหนังสือเล่มหนึ่งที่ถูกวางไม่ตรงตามหมวดหมู่เล่มนั้น
ทำไมหนังสือชีววิทยาถึงไปอยู่ในหมวดหมู่ศิลปะได้...
เดย์ล่าเอื้อมมือไปคว้าหนังสือเล่มนั้นทันทีอย่างขัดใจ ในใจคิดใครกันหนาที่เป็นคนนิสัยไม่ดีเอาหนังสือชีววิทยามาปะปนในหนังสือหมวดหมู่ศิลปะแบบนี้ คงกะให้พวกที่เป็น OCD หรือเพอร์เฟคชั่นนิสกัดลิ้นตายเลยหรือไร
ฟึ่บ-- หนังสือถูกดันเข้าชั้นวางอย่างพอดี
เดย์ล่าคือผู้ช่วยชีวิตคนเหล่านั้น เอาเข้าจริง ก็ช่วยตัวเธอนั่นแหละ ทุกอย่างมันถูกต้องแล้ว หนังสือชีววิทยาถูกเก็บเข้าตู้ชีวะเรียบร้อย ทุกอย่างเพอร์เฟคและสบายตา
ฟู่ว์ เยี่ยม--! เธอคิด มือปาดเหงื่อทิพย์ พลันสายตาดันไปเห็นอะไรบางอย่างหล่นอยู่ที่พื้น เธอก้มลงไปเก็บมันขึ้นมา ดูเหมือนจะเป็นการ์ด
เดย์ล่าพลิกมันไปมา 2-3 ที 'ดูเหมือนจะหล่นมาจากหนังสือเล่มเมื่อกี้' เธอดึงหนังสือเล่มเมื่อครู่ออกมา แต่ก่อนจะเอาการ์ดใส่คืนดังเดิม โจทย์ที่อยู่บนนั้นกลับดึงสายตา เดย์ล่ายืนอ่านมันอยู่ครู่หนึ่ง
"อะไรกัน...โจทย์นี้ง่ายเลยนี่นา" เธอพึมพำ และเมื่อพินิจชื่อที่ถูกเขียนไว้บนการ์ดก็นึกถึงน้องชายขึ้นมา บางทีนี่อาจเป็นกิจกรรมพิเศษของทายาทตระกูลเธียร์คนนั้นที่ไนท์เรนเล่าเมื่อหลายวันก่อน
เดย์ล่าพลิกการ์ดไปมาอีกครั้ง ลังเลอยู่ในใจว่าจะไปดีหรือไม่ เธอยังมีของที่ต้องไปซื้อสำหรับทำมื้อเย็น
แต่ได้ตั้ง 500 g ด้วย หากแวะไปร้านสมุนไพรสักหน่อย คงไม่เสียหายอะไร
.
.
.
จากพิพิธภัณฑ์มาร้านสมุนไพรไม่ได้ไกลเท่าไร
มือเรียวผลักร้านสมุนไพรออกเบาๆ พบกับหญิงสาวคุ้นหน้ายืนอย่างสง่าอยู่ตรงนั้น โซอี้ เธียร์
เส้นผมสีน้ำตาลตรงสวยคลอไปตามรูปหน้า ดวงตาสีคอร์นฟลาวเวอร์คู่นั้นที่ขับใบหน้าของหญิงสาวให้โดดเด่น เธอดูเป็นคนสวยและสง่างามมากในความคิดของเดย์ล่า
หากแต่...
สภาพของโซอี้และเธอในวันนั้น...จะว่าอย่างไรดี...เอาเป็นว่ามันเปลี่ยนภาพจำของโซอี้ในความคิดเดย์ล่าไปไม่น้อย...
ก็ต่างคนต่างเมาเละกันขนาดนั้น สิ้นสภาพจนไนท์เรนต้องมาพากลับบ้าน
"สวัสดีค่ะคุณเธียร์~" เดย์ล่าทักทายอย่างสุภาพ ยิ้มอย่างสดใสและเป็นกันเอง
แอบอายแฮะ...
22🌸 10 : 00 @POST_SVCS | #บอร์ดประกาศ_SVCS
#ZuzzleSVCS >> อ่านรายละเอียดเพื่อรับรู้กติกาที่ bit.ly/ZuzzleSVCS
[ ฉันได้นำการ์ดคำถามของฉันไปไว้ในหนังสือหมวดหมู่ ' ชีววิทยา ' ในพิพิธภัณฑ์ของเมือง 5 ท่านแรกที่ตอบคำถามได้ เงินรางวัล 500G และอีก 3 รางวัลชมเชย จะเป็นคุณ จงมาบอกคำตอบกับฉันที่ร้าน ]
[ ห้ามนำการ์ดออกจากหนังสือ ฉันทำมาเพื่อให้ทุกคนที่สนใจ อย่าเก็บไว้เพื่อกลุ่มคนกลุ่มเดียว ไม่เช่นนั้นจะไม่มีอะไรแบบนี้ในครั้งต่อไป ]
[ โซอี้ จากตระกูลเธียร์ ร้านสมุนไพรเขต 7 ]
ยามเมื่อคุณมาที่พิพิธภัณฑ์ หยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาคุณจะพบการ์ด ด้านหนี่งเป็นคุณสมบัติของ 'สิ่งมีชีวิต' อีกด้านหนึ่งเป็นตัวช่วยหากคุณนึกไม่ออกว่าจะไขปริศนานี้ยังไง
หากคุณนึกออกให้ไปร้านสมุนไพรเขต 7 ของโซอี้เพื่อบอกเธอ
[ ตอบคำถามที่ DM โดยไม่ต้องโรลเพลย์ ]
NEW !!
สามารถเลือกได้ว่าจะโรลสตอรี่ที่ไหน
เงื่อนไขสำหรับหน้าไมค์ >> หากเป็นคนที่ 1 - 5 ชมเชยคนที่ 1-2 หากคุณอยากโรล 'หน้าไมค์' เพื่อเก็บสตอรี่ ขอให้มีคนได้รางวัลชมเชยลำดับที่ 3 ก่อน


































