Ain't even fucked around and i still be finding out.

صرف نظر از این بازیِ سخیف با کلمات‌. چرا جنگ برای خیلی‌ها صرفا مساله‌ی کشته شدن انسانهاست‌؟ چرا انقدر نسبت به وطن بی‌تفاوت هستید؟ توهین آمیز نیست براتون کشورتون موشک بخوره؟ نه نه. هیچ توجیه و توضیحی کفایت نمیکنه‌. این ننگ به هیچ روی پاک شدنی نیست. خودکم‌بین‌های حقیر. نیست‌ شوید.

امیدوارم نسبت به ابتذال این فضا بی‌تفاوت بشم. امیدوارم بتونم تشخیص بدم که چه ابتذال‌هایی واقعا زنگ خطره، و کدوم‌ها خارج از موضوعیت. این حس مسئولیت هم که تقلیل پیدا کرده به رفتارهای صرف واکنشی، کلاهی بوده که سر خودم گذاشتم.

نمی‌دانیم چرا ادامه می‌دهیم، اما ادامه می‌دهیم. دانستن چیست؟ دارایی‌ای که با گذر زمان، شاید که یک‌باره از کف برود. «چقدر ساده بودم» یعنی امروز، از دیروزِ خود تهی‌دستم. پس چه باک اگر ندانیم؟ مادامی‌که ادامه می‌دهیم، همچنان پُر از امکانیم.

ما صدو پنجاه سال از غربی‌ها عقب بودیم که یهو چپولا ریختند تو فرانسه شروع به غارت و آتش‌زدن و ما ناگهان ۴۷ سال ازشون جلو افتادیم! حالا بازم فلا نتیجه رو با مداد بنویسید. کوروش! استثنائا نخواب بیدار باش تا تکلیف مشخص شه‌.

همین ۲ و حتا بیشتر از این‌. این فضا انقدر کودکانه و خامه که هرکس بخواد حقیقت رو بگه بهش میگن «ناامیدی پخش نکن» یا میگن «داری حرفای ج‌ا رو تکرار میکنی». خیلی وقته خیلی از عقلا اینجارو ول کردند، چون ترکیب بات و سایبری به‌اضافه‌ی حماقت و ناآگاهی بقیه، فضایی ساخته بسیار نازل و مبتذل.

در بلاک دست و دلبازم. خیلیا رو بلاک میکنم با اینکه میدونم بچه‌های بدی نی‌ان. اینا توضیح نیست. تفاوت در اولویت‌قرار دادن حکم‌هاییه ک صادر میکنیم. «اگه راست میگی چرا اونجا سکوت کردی؟» برای این اختلافها علاجی نیست. درگیر اشخاص نیستم، اشتیاقم برای حقیقت بیشتره، ولی همه‌چیو برنمیتابم.

یه تیکه شرت زرد و قهوه‌ای دستش گرفته کرده پیراهن عثمان‌. سکوت کردم. اینکه گفتم هم لحن‌دادن به سکوت بود.

در یک توییت: ملغمه‌ای از عالی‌ترین و نازل‌ترین خصیصه‌های آدمی. و تصویرگر Ouroboros. بازگشتِ جاودانه. مسئولیتِ ابرانسانی که بر تهوعِ این فراز و نشیب فائق آید. یادآورِ کهن‌ترین‌ها و آتیه‌دارِ آینده‌ی بشریت. زیستی شاعرانه. دریافتن ایران آسان نیست، اما وقتی پیدایش کنی، جز او نمیبینی.

فهمِ علتِ بیزاری دیاسپورای ایرانی از مهاجران و سیاست‌های حامی مهاجرت آسان است، آنها هر مهاجر را خطری در راستای کاهش منابع و منافع خود می‌بینند. نان‌خورِ اضافه. تنگ‌کننده‌ی جا. توهم و این خودخواهی که لیاقت این امتیاز فقط در انحصار خودشان باشد. آنها بیش از همه، از خودشان بیزارند.