«عشق می‌ورزم به تو دشنام بارم می‌کنند
پشت سر با حرفشان بی‌اعتبارم می‌کنند
گر بگویم با خیالت تا کجاها رفته‌ام
مردمان این زمانه سنگسارم می‌کنند»
حالا من که دانشش رو ندارم ولی وقتی همه‌ی اطلاعات و داده‌ها رو می‌ذارم کنار هم، این‌جور به نظر می‌آد که این‌بار همه‌مون می‌میریم. نوش جان اونایی که دنبال جنگ بودن.
«اکنون، تو نمی‌دانی که چون با نااهل سخن گویی، سیلی خوری و سخنی که فهم نکنند بر کفر و دیگر چیزها حمل کنند و هزار چیز از اینجا تولد کند؟ مَر شیخ را گفتم «چون مذهب و اعتقاد پاک است مرا / از طعنه‌ی نااهل چه باک است مرا؟»
افروخته نشود. اما دل آشنا همچو شمعی‌ست که آتش از دور به خود کشد و افروخته شود. اکنون، حدیث صاحب سخن از نور خالی نباشد: پس نور در شمع گیرد، نه در فتیله‌ی تَر. و شمع تن خود در سَر سوز دل کند و چون شمع نماند، آتش نیز نماند. اهل معنی
ولی فرق است میان او که دستت را می‌گیرد که زمین نخوری با اویی که زیر بازویت را می‌گیرد و از زمین بلندت می‌کند.