Ik was benieuwd hoe het NOC*NSF zou reageren op de geslachtstest die het IOC nu eindelijk weer verplicht stelt voor vrouwensport. Zoals bekend wordt op grond van dit beleid niemand uitgesloten, want alle mannen kunnen zich gewoon kwalificeren in hun eigen categorie. Het NOC*NSF heeft tot nog toe zowel de wetenschap als vrouwenrechten links laten liggen om mannen met een 'genderidentiteit' of een DSD te steunen. De organisatie heeft dan ook een inhaalslag te maken. Het baseerde zijn 'handreiking gender- en seksediverse personen in de sport' voornamelijk op ideologische stellingname ipv op wetenschap, en deed daarom niets om vrouwen en vrouwensport te beschermen. Sterker: zelfs het noemen van het thema 'bescherming van vrouwen in vrouwensport' bleek taboe op een bijeenkomst van NOC*NSF op 18 juni 2025 (thema: inclusie van LHBTIQA+ sporters) waar hoofdspreker Agnes Elling van het Mulierinstituut mocht vertellen dat iedereen die zich vrouw voelt, volgens haar vrouw was. Daarbij vertoonde ze o.a. foto's van Laurel Hubbard (man met transidentiteit) en Imane Khelif (man met DSD). Deelnemers aan die bijeenkomst die een term als 'biologische man' gebruikten, werd duidelijk gemaakr dat dat niet respectvol zou zijn (het zou 'transvrouw' moeten zijn). Een dergelijke opstelling leidt natuurlijk niet tot een goed geïnformeerde stellingname over wie zich kan kwalificeren voor vrouwensport. Ik was op grond van dit recente verleden dan ook benieuwd naar de reactie van NOC*NSF op het nieuwe IOC-beleid. Uit dit nieuwsbericht wordt echter duidelijk dat deze club helaas nog steeds de oren laat hangen naar transactivisten. Vrouwelijke topsporters wereldwijd zijn blij met deze maatregel die ervoor zorgt dat oneerlijke - en gevaarlijke - deelname van mannen aan vrouwensport nu niet meer voor kan komen. Ze hebben zich hier al lang voor uitgesproken: als individuele (oud) sporter of coach, of in organisaties zoals ICONS-WOMEN of Sex Matters. De positieve receptie van het IOC- besluit bij deze groep is iets dat totaal mist in de reactie van NOC*NSF, evenals de positieve reactie van Leurent Meuwly, coach van de Nederlandse atletiekploeg. xitter.cf/LaurentMeuwly/status/2… Het is opvallend dat NOC*NSF zo'n 1,5 jaar na de Olympische Spelen - waarin we twee mannen tegen vrouwen zagen boksen - stelt: "NOC*NSF benadrukt dat de genetische test atleten "psychische druk" kan geven. Het IOC wil testen of het zogeheten SRY-gen aanwezig is. Die test wordt via wangslijmvlies of bloed gedaan. "Bij biologische vrouwen zou dat gen altijd afwezig moeten zijn, maar de wetenschap kent gevallen waarin biologische vrouwen dat gen wel hebben."" Het is alsof NOC*NSF nog nooit naar sçortende vrouwen, en naar experts op dit terrein heeft geluisterd. Die 'psychische druk' zal natuurlijk vooral bij mannen ontstaan die willen deelnemen aan de vrouwencategorie: jammer, maar die weten al dat ze fout zitten. En hun begeleidingsteam (waar medische kennis aanwezig is) weet dat zeker! Als er vrouwen zijn bij wie psychische druk zou ontstaan is dat vooral omdat ze fout zijn voorgelicht (bv door dit soort berichten van NOC*NSF) of omdat ze hebben geleerd dat opkomen voor de rechten van vrouwen 'onaardig' is tegenover zich als 'trans' identificerende mannen of tegen mannen met een DSD. Maar iemand's sekse benoemen, of iemand op grond van zijn mannelijke sekse uitsluiten van sporten in de vrouwencategorie is niet onaardig: sekse is nu eenmaal een belangrijke factor in sport, ook al heeft NOC*NSF tot nu toe moeite gehad dat te erkennen. Wil je sporten in de vrouwencategorie, dan moet je volgens het nieuwe IOC-beleid met een éénmalige test voor de hele sportcarrière - die voor de meeste sporters niets meer is dan het halen van een wattenstaafje over het wangslijmvlies - bewijzen dat je vrouw bent. Dat is alles. Slechts bij een zeer, zeer klein deel zijn er dan extra tests nodig. Er is werkelijk niets in de procedure dat vrouwelijke sporters 'psychische druk' zou hoeven te bezorgen. Mensen met DSD's vormen 0,018% van de bevolking, echter bij topsporters ligt het percentage 140x hoger. Dat zijn vooral mannen die bij de vrouwen sporten. Bij een ruime meerderheid vindt de diagnose al bij de geboorte plaats, bij een klein deel gebeurt dat later, nl. bij de puberteit bv wanneer de menstruatie uitblijft. NOC*NSF benadrukt nu echter het mini-mini percentage van vrouwen met een SRY-gen als een reden om het besluit niet te verwelkomen, maar negeert ondertussen de kwestie Imane Khelif volkomen. Hoewel mensen met XX chromosomen door een ontwikkelingsfoutje een SRY-gen kunnen hebben, heeft 80-90% van hen dan een mannelijk fenotype, met mannelijk voordeel. Dus waar heeft NOC*NSF het over? Dit is spijkers op laag water zoeken, ipv een afgewogen oordeel uit te spreken over het beschermen van vrouwen en vrouwensport. Zij worden met dit nieuwe IOC-beleid beschermd tegen het relatief grote aantal mannen met 5-ARD in vrouwen-topsport. Khelif is de Algerijnse man met de DSD 5-ARD, die in Parijs als 'vrouw' meedeed aan het boksen en won - niet gek, want mannen hebben 260% van de stootkracht van vrouwen, naast bv een (ook relatief tov lengte) langere armlengte, en een hogere botdichtheid. Daar ontstond terecht veel commotie over, maar het IOC (onder de vorige president) zei dat de sekse in Khelifs paspoort genoeg was als bewijs. Dat Khelif al eerder tests had gehad waaruit een chromosoomprobleem en te hoge testosteronwaarden bleken, vormde geen punt van overweging. Waar NOC*NSF laat blijken niet veel op te hebben met beleid ter bescherming van vrouwen en vrouwensport, is dat gelukkig elders anders. Wetenschappers zoals Tommy Lundberg, Emma Hilton, Ross Tucker, Greg Brown, Colin Wright, Jon Pike en vele anderen hebben hard gewerkt om te kijken hoe je de kwalificatie voor vrouwensport zo goed en eerlijk mogelijk, en uiteraard respectvol, kunt regelen. Zij doen ook veel aan voorlichting over deze kwestie. Ze hebben de laatste dagen ook veel van hun kennis hierover gedeeld op X. NOC*NSF zou er goed aan doen zich van deze kennis op de hoogte te stellen ipv eventuele angsten ivm de geslachtstest aan te wakkeren, zoals ze deden dmv deze tekst: "Ook vreest NOC*NSF dat de discussie over de biologische kenmerken van vrouwelijke atleten zich uitbreidt naar andere wedstrijden. Niet alleen naar EK's of WK's, maar ook naar nationale kampioenschappen. "En mogelijk ook naar de breedtesport", laat het comité weten. "Vrouwen met een 'mannelijk' postuur kunnen te maken krijgen met wantrouwen rond hun prestaties of met verdachtmakingen met betrekking tot hun vrouw-zijn."" Maar discussies over 'biologische kenmerken' van vrouwelijke sporters zijn natuurlijk totaal onnodig wanneer er een geslachtstest wordt gedaan. Vrouwelijke sporters worden daarmee juist beschermd: iets dat aan NOC*NSF voorbij lijkt te gaan. Het is vooral door het toelaten van mannen in de vrouwencategorie, dat een dergelijke discussie plaatsvindt. Bv toen er drie mannen op het vrouwenpodium stonden bij de 800 m voor vrouwen bij de Olympische Spelen van 2016. We zagen het (we zijn als alle zoogdieren namelijk erg goed in het herkennen van iemands sekse, maar dat terzijde) en spraken erover. Maar een test had ervoor kunnen zorgen dat Caster Semenya en die twee andere heren met een DSD zich niet hadden kunnen kwalificeren. Hadden we ook geen discussie hoeven te hebben. Ons werd toen nog verteld dat het 'vrouwen met een hoog testosterongehalte' zou betreffen. Maar het zijn mannen met een normaal testosteronniveau. Dergelijke foute voorlichting kan niet meer: we hebben er allemaal recht op te weten of de personen in vrouwensport, echt vrouwen zijn. Er zijn al genoeg vrouwen benadeeld door het IOC-beleid en het beleid van andere sportorganisaties, dat toeliet dat mannen in de vrouwencategorie mochten sporten. Wat betreft de breedtesport: waarom zou het zo erg zijn om vrouwen op elk sportniveau effectief te beschermen in vrouwensport? Wil NOC*NSF nu echt de deelname van mannen in bv vrouwenteams bij voetbal, hockey of rugby verdedigen? Laat de organisatie er maar liever over denken hoe je mannensport inclusiever maakt voor alle mannen, ipv vrouwensport te gebruiken om een deel van de mannen op te vangen. Eerlijke en veilige sport voor iedereen, dat is het mooiste dat ik me in kan denken. En dit besluit van het IOC, als een speerpunt in het beleid van de nieuwe president Kirsty Covenyry, betekent een flinke stap in de goede richting. Ondanks de tegenstand van maar liefst 104 organisaties, die zich tegen dit besluit keerden. Het IOC-beleid is nu meer gebaseerd op het belang van het erkennen van het belang van sekse voor sport. Het is tijd voor NOC*NSF om hun beleid ook weer hierop te baseren, en net als het IOC de belangen van vrouwelijke sporters serieus te nemen. Tijd voor de inhaalslag! nu.nl/sport/6391107/nocnsf-v…