Dudeless (@MrDudeless) profile picture

Bireysel (Eski hesabım silindi ._.)

Ankara
Joined May 2025
Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)
Selamlar, Bir süredir yoktum. Daha da olmamaya devam edeceğim umarım. Verilerimi almaya geldim aslında ama gelmişken iletişimde kalmak istediğim ve isteyecek kişilerle bağımı koparmamak adına sosyal medya hesaplarımı paylaşmak istedim. Ama premiumum yok, o yüzden aşağıda...⬇️
3
23
5,160
İnsanların GTA6'yı bir yaşam simülasyonu gibi oynama görüntülerini görmek bende inanılmaz bir yeniden Sims 3 oynama isteği uyandırdı (ve bu insanlar, eğer oynamadıysa, Sims 3 oynasa ne düşünür diye merak ettirdi).
1
86
Oyunu oynamadığım için mi bilmiyorum ama bu videoya yöneltilen lince anlam veremedim. "Erkek karakter çok mu masum da Lucia'dan şikayet ediyorsun" denmiş ama kastettiği şey o değil gibi. Lucia'nın spesifik olarak Jason ile ilişkisindeki, Jason'a ve ilişkilerine yönelik tavırlarının toksikliği ve bu toksik ilişkide hiçbir tepki göstermeyen, sadece itaat eden bir karakteri oynamak, bu yolda da angarya işler yapmak hoşuna gitmemiş diye anladım ben. Ki, yani, olabilir bence. Zevk meselesi. Kendi sevmediği şeyleri söylemiş, sevenlere de iyi eğlenceler dilemiş gayet iyi niyetle. Neden bu kadar tepki gösterildi, şahsen anlamadım.
Dora Özsoy, GTA 6 hakkındaki düşüncelerini paylaştı. “Çok kötü şeyler söyleyeceğim ama önce iyilerden başlayayım; adamlar grafikte gerçekten çığır açmış. Late game çok eğlenceli duruyor. Şimdi gelelim benim hoşuma gitmeyen şeylere. Ben oyunlarda realizm sevmiyorum. Ben ateş ettiğim insanın bu kadar gerçekçi görünmesinden hoşlanmıyorum. Bir araba çalmaya çalışıyorken içerideki insanın bir anda panik atak geçirip çığlık atması benim hoşuma gitmiyor. Ben Rockstar yazarları tarafından bana atanmış sayko, toxic bir kadına simplik yapmak istemiyorum. Ben bu hayatta simpleyeceğim kadını kendim seçerim. Hele hele bu kadın bir de çocuğumuzu restoranda bırakmış, soyguna gitmiş, yakalanmış, çocuk orada kalmış falan. Ben bu karakterle ilişki kurmak için duvar boyamak, bankada para biriktirmek gibi gerçek hayatta zaten yapmak istemeyeceğim şeyleri bir de üstüne para verip oyunda yapmak istemiyorum. Korkunç kötü. Kadın inanılmaz toxic ve abusive. Madem açık dünya oynuyoruz, ben bu kadınla ilişi değil, bu kadına uzaklaştırma kararı istiyorum. Oyun bizi bu karaktere itaat etmeye zorluyor. Çok rahatsız oldum. Yazarların değiştiği çok belli. Oyun beni istemediğim bir insanla romantik ilişkiye zorluyor. GTA serisi bir suç ve kaos simülatöründen yaşam simülatörüne döndü. Ben yaşam simülatörü aramıyorum. Vice City ve San Andres hala bu dünyada en sevdiğim oyunlardandır ama oradan sonrası bende yok. GTA 5'i pek oynamadım, GTA 6'yı da oynamayacağım.”
10
88
6,223
Bugünüm epey mutsuz geçiyordu. Ta ki büyük ölçüde şans eseri bir şekilde bir dostuma X-COM oynamasını önerene ve ilk oynayışını Zoom'da izleyişime kadar. Gerek oyunda başına gelenlere verdiği tepkileri görmek gerekse (tam da tahmin ettiğim gibi) oyunu çok sevmesine şahit olmak bugünü güzel bir gün yapmaya yetti de arttı bile. Mutluyum. (Bir yüksek rütbeli askeri ilk kez öldüğü zamanki yüz ifadelerinin ekran görüntüleri sonsuza kadar galerimde kalacak ve beni on yıllar sonra bile keyiflendirecek...)
1
7
210
2011 ve 2016 beni mahvetti. İkisinde de hayatta en sevdiğim ikişer tane oyun vardı. Maalesef seçmek zorunda kaldım... (3 seneden hiç oyun oynamamışım. Onları kırmızı işaretledim ve oynadığım değil de en merak ettiklerimi koydum.)
tw: opinions bazi senelerde 1 tane secmek cok zordu ozellikle 99-05 arasinda götüm cikti
1
9
467
Saçının örgülü olmadığını yazan yazıda "IT missed" diyor.
I Showed an AI Her Own Face in a Mirror
3
139
Bir soru: GTA6'nın açık dünyasında çocuklar olsaydı ve onları da diğer bütün NPCler gibi öldürebiliyor vs. olsaydınız, bu durumu sorunlu bulur muydunuz? (Bundan rahatsız olanlar için bu özelliği kapatma ayarı da olduğunu varsayalım.)
48%Sorunlu bulurdum
40%Bulmazdım
12%Bulmazdım ama kapatırdım
25 votes • 4 days
2
209
Bir yandan sinemanın kolektif olarak, salonda herkesle beraber deneyim edilmesi çok güzel bir sanat dalı olduğunu düşünüyorum. Ama bir yandan da "cinematic event of the year" gibi ifadeler de çok irite edici geliyor. Çünkü o kolektif deneyimi güzel yapan şey de bir yandan o filmle kurulan bağın çok bireysel olması, herkesin orada kendi bireyselliğini ortaklaşa yaşaması. Fakat bir filmi böyle lanse etmek sanki bu boyutunu göz ardı ediyor, izleyiciyi sadece büyük toplumsal bir olayda orada olma şanına erişen boş şahitler gibi gösteriyor gibi hissediyorum. (Filmin kendisini izlerken yine o bireysellik yaşanabilir bu arada. Genel olarak pazarlanış şekline, sadece bu filmin ve hatta yalnızca filmlerin de değil, genel olarak birçok 'büyük' yapıma yönelik bu eleştirim.)
Ekibin Türkiye'ye bir mesajı var. Dune: Çöl Gezegeni Bölüm Üç, Türkçe Dublaj ve IMAX seçenekleriyle 18 Aralık'ta sadece sinemalarda. Biletler şimdi ön satışta, link bio'da. #DuneMovie #FilmedForIMAX
2
310
Bu videoda söylenen her şeye katılmıyorum. Fakat videoda söylenen özellikle bazı şeyler çok ilginç ve ufuk açıcı geliyor bana. Kafamda çok farklı ve her izlediğimde yepyeni sorular, sorgulamalar doğuruyor. O kadar ki, videonun bana düşündürdükleri üzerine upuzun bir yazı yazmak ya da izlemiş başka biriyle saatlerce derin bir sohbete dalmak istiyorum her seferinde. Bu yüzden çok seviyorum bu videoyu. youtu.be/as6HjqjWDCM?si=2Lfg…
4
202
İnsanların birbirinin zevkini küçümsediği, aşağıladığı veya zevkleri üzerinden birbirini yargıladığı bir ortamı her makul insan kadar ben de çirkin buluyorum. Fakat, sanırım biraz buna tepki olarak oluşan, insanların herhangi bir olumsuz fikrini veya şikayetini 'negatif basma', 'nitpicking', 'eleştirmek için eleştirmek' olarak etiketleyen bir yaklaşım da var ki bunu da en az ilki kadar problemli buluyorum. Sevmemek de sevmek kadar doğal, insanca ve zenginleştiren bir şey.
1
13
407
Şu ana kadar hep biz yabancılardan çalıyorduk, artık yabancılar bizden çalmaya başlamış. Helal olsun bize...
5
3
3
283
56,507
Dün gece. Çocukları kollarından aşılayıp karne almaya gönderirken.
1
6
310
Ben çok, çok büyük insanım ya. İnsanlığın çok ileri bir noktasındayım bayağı. Aynada kendime bakıp "şuna bak be, insan gibi insan!" demeliyim artık. Hatta artık insanlığı da aştım. Üst insan oldum adeta. Heyt be! (Euripides'in "İnsan kaygıdan yaratılmıştır" sözünü görünce ben.)
7
377
Enemy Within de bitti, sıra bu akşam bunda. Hadi bakalım.
2
8
388
Bu süreçte sürekli kendime 'bu sorunum geçene kadar sadece oyun oynayacağım; bir şey izlemek, okumak vs. yok' diye söz veriyorum. Çünkü (yazıda yazdığım gibi) oyun, bu durumu yaşamadığım tek istisna ve oyun haricinde herhangi bir eseri denediğimde hem bağ kuramadığım, dolayısıyla zevk de alamadığım için o eseri biraz harcamış oluyorum hem de kendimi o kaygılarımda daha da boğup daha da kötü oluyorum. Ama sözümde duramıyorum. Sürekli oyun harici bir şeylere girişiyorum. Bunu, bir çeşit 'mücadelecilik' gibi, olumlu bir şey görmek mümkün uzaktan. Ama içimdeki sebebi bu değil. Yine kaygıdan yapıyorum bunu. "Ya hiç geçmezse" diye düşünüyorum, bu düşünceye katlanamıyorum ve "belki zorlarsam hemen geçer" diyerek, bir yarayı koparır gibi, yeniden aynı haltı yiyorum. Sonuç yine hayal kırıklığı oluyor. Hayal kırıklığı oldukça kaygı artıyor. Kaygı arttıkça bu döngüde bir kez daha dönme ihtimalim daha da artıyor. Ve yine, yine, yine yapıyorum. Ve burada, kendime duyduğum bir öfke de var tabii. Böyle biri olduğum için kendime çok kızıyorum. Kaygımın üstüne üstüne gitmemin beni kötü etkileyeceğini bile bile, hatta tam da bu sebepten dolayı iyice zorluyorum kendimi. Kendime acı çektirmek, kendimi cezalandırmak istiyorum içimde bir yerlerde. İyileşmek değil, aksine iyice kötüleşmek, mahvolmak istiyorum. Kendimden, ya de belki de hayattan, intikam alma çabası gibi bir şey bir yandan da. Benim genel olarak bu eğilimim çok var maalesef. Ve özellikle böyle durumlarda engel olamıyorum. (Ama daha çok deneyeceğim. Belki de başarabilirim.) Öyle.
(Oldukça bireysel, neredeyse günlükvari bir yazı) Son 2 haftadır falan yaşadığım tuhaf ve can sıkıcı bir duygusal durum, bir problem var. Bahsedince "bu mu gerçekten derdin" denebilecek ama benim epey moralimi bozan bir şey: eserlerin içine duygusal olarak girememek, eserle bağ kuramamak. Sanırım ilk kez One Piece okurken başladı. Bir noktada hissel olarak bende beklediğim tepkiyi uyandırmadı manga. Sanki bazı yerlerde yaşamam gereken duyguları yaşayamadım falan gibi tuhaf bir düşünceye kapıldım. Tuhaf, çünkü aslında "yaşamam gereken duygu" falan gibi bir şey olamaz. Olmamalı ya da. Duyguyu hissedersin ya da hissetmezsin. Hissedersen ne ala, hissetmezsen de bir dahaki sefere bakarsın, falan filan. Ama benim o an işte aşırı düşünen, çok kaygı yapan bir yönüm girdi araya. Fakat şunu da belirteyim: bahsettiğim kaygı "herkes burayı çok sevmiş, ben neden sevmedim" gibi bir şey değil. Herkesin sevdiği şeyleri sevmemek benim için bir sorun değil. Kimseyle aynı zevklere sahip olmak zorunda değilim sonuçta. Ancak bu bahsettiğim durumda olay biraz daha farklıydı, ya da ben öyle düşündüm, bilmiyorum. Çünkü yaşadığım bu tepkisizliği kendi zevkim üzerinden bir şekilde temellendiremiyordum. "Şu yüzden bana hissi geçmedi, şu yüzden sevmedim" vs. diyemiyordum. Sanki o an zihnimde bir şey vardı ve o engel oluyordu gibi. Tabii, şunu da kabul ediyorum: ne bir eser sırasında yaşadığım (bilhassa olumsuz) bir tecrübeyi böyle sebeplerle temellendirmek zorunda hissetmek sağlıklı bir şey ne de anlık, durumsal şeylere bu kadar takılmak. Farkındayım. Ama ben, nedenlerine şu an girip daha da uzatmak istemediğim birçok sebeple (ama çoğunlukla 'kaygılı biri olmamdan dolayı' diye açıklayabileceğim şekilde) takıldım. Ve takıldıkça sorun daha da büyüdü. Çünkü o noktadan sonra mangayı okuduğum her an aslında mangayı değil; mangayı okuyan kendimi, duygularımı okumaya çalışan bir konuma geçtim içimde. Gördüğüm her panel, okuduğum her diyalog bana ve hislerime ulaşmadan önce "burada ne hissetmeliyim? burada nasıl bir tepki vermeliyim?" gibi sorulara çarpıp yok oldu. Hikayeyi, olanları soğuk bir düşünceler silsilesi olarak takip ediyordum. Hatta bazı duygulanımlar da oluşuyordu içimde. Ama bu duyguları ben deneyim edemeden siliniyorlardı arada. Tuhaf betimlemeler yaptığımın farkındayım. Ama gerçekten açıklaması zor bir şey. Çünkü, mesela, içimde hiçbir his olmuyor, değildi. Yer yer okurken (bir noktada da animeye geçtim, onu da izlerken) içimde çeşitli duygusal etkilenmeler sezdim kesinlikle. Tamamen kayıtsız değildim yani. Fakat bu duygular, yani kendi içimdeki duygular, bir şekilde bana ulaşmadı gibi. Kendi duygularıma, araya fazla ve kaygılı düşünceler sokarak, mesafelendim, bir bakıma. "Belki bu esere biraz ara vermem gerekiyordur" diye düşündüm. Verdim de. Bir haftadır falan izlemedim, okumadım hiç. Fakat o arada izleyip okuduğum bir iki şey oldu ve onlarda da aynı şeyi yaşadım (muhtemelen, o diğer eserleri de benim için "eğer bunlarda da aynı şeyi yaşarsam genel bir problem olacak" kaygısını yaşamamdan ve bunu bir kendini gerçekleştiren kehanete dönüştürmemden.) Bu süreçte gerçek anlamda bir şey hissedebildiğim sadece üç şey oldu: Birincisi, oyunlar. Gerek önceden beri oynadığım oyunlara devam ederken gerekse yeni oyunlar oynarken hala o sahicilik duruyor. Sanırım oyunların interaktifliği benim de hissel olarak dahil olmamı ister istemez sağlıyor, şimdilik. İkincisi, Death Note animesini yeniden izlemek. Zaten izlemeye başlamıştım bu durum başladığında, ve zaten yeniden izlemeydi; o yüzden kendi içimde baskı yaptığım bir şey değildi pek. Sanırım bu yüzden, izlerken böyle bir sorun yaşamadım. Üçüncüsü, Planetes mangasının ilk bölümü. One Piece'e ara verdikten sonra ilk denediğim şeydi. İlk bölümünü okurken gerçekten içine girdiğimi hissettim, ama sonra (muhtemelen "acaba devam edecek mi" kaygısından, ama kısmen de ikinci bölümden itibaren anlatımın biraz daha değişmesinden ve buna adapte olabilme endişesinden dolayı adapte olamamamdan) bu durum devam etmedi. Mangayı bitirdim, ama pek bir şey hissetmedim. (Bir ara, düzgün bir kafadayken, yeniden okumak istiyorum çünkü düşününce güzeldi. Neyse.) Ve Planetes bittiğinden beri de iyice sıkıntılı hissediyorum kendimi. Daha bir köşeye sıkışmış gibiyim çünkü. Şu anki düşüncem, bir şekilde bu durum geçene kadar sadece oyun oynamak. Fakat durum geçer mi, bir noktada oyunlara da sıçrar mı, bilmiyorum. Genel olarak da yorulmuş hissediyorum, en çok da kendimden. Eğer yazıyı buraya kadar okuduysanız "bu neydi şimdi" demiş olabilirsiniz. Çok abuk bir dert gibi gelebilir. Öyledir belki de, bilmiyorum. Ama ben önemsiyorum. Çünkü deneyimlediğim kurgular benim hayatımda gerçekten önemli bir yer tutuyor ve bunlardan böyle bir şekilde mahrum kalmak sahiden canımı acıtıyor. Ha, bunu yaşadığım şeyi mantıklı göstermek için de demiyorum. Bahsettiğim gibi, böyle bir kaygı ve aşırı düşünme eğilimi makul değil, ki sorunu yaratan da bu. Belki bunun benim gözümde bir sorun olması da bir sorundur, bilmiyorum. Dediğim gibi, sadece yorgun hissediyorum. Öyle. Okuduysanız teşekkürler. (Fikir belirtmek isterseniz de çekinmeyin lütfen.)
2
4
276
"Biraz" geç oldu ama ben de 2026'da tecrübe ettiğim eserleri bunun altında toplayayım. (Bayağı geç başladığım için ve bu senekilerde üzerine konuşmak istediğim çok şey olduğu için sadece o an değil, önceden yaptığım şeyleri de bunun altında toplayacağım. Ama çizgisel olmayacak.)
1
7
405
Kutu oyunu: Evvel Zaman: Take Time (ilk oynama 10 Kasım)
1
1
1
302
Video oyunu: X-COM: Enemy Within (EU'u oynadıktan sonra bir de genişletilmiş versiyonunu yeniden oynadım)
12
(Oldukça bireysel, neredeyse günlükvari bir yazı) Son 2 haftadır falan yaşadığım tuhaf ve can sıkıcı bir duygusal durum, bir problem var. Bahsedince "bu mu gerçekten derdin" denebilecek ama benim epey moralimi bozan bir şey: eserlerin içine duygusal olarak girememek, eserle bağ kuramamak. Sanırım ilk kez One Piece okurken başladı. Bir noktada hissel olarak bende beklediğim tepkiyi uyandırmadı manga. Sanki bazı yerlerde yaşamam gereken duyguları yaşayamadım falan gibi tuhaf bir düşünceye kapıldım. Tuhaf, çünkü aslında "yaşamam gereken duygu" falan gibi bir şey olamaz. Olmamalı ya da. Duyguyu hissedersin ya da hissetmezsin. Hissedersen ne ala, hissetmezsen de bir dahaki sefere bakarsın, falan filan. Ama benim o an işte aşırı düşünen, çok kaygı yapan bir yönüm girdi araya. Fakat şunu da belirteyim: bahsettiğim kaygı "herkes burayı çok sevmiş, ben neden sevmedim" gibi bir şey değil. Herkesin sevdiği şeyleri sevmemek benim için bir sorun değil. Kimseyle aynı zevklere sahip olmak zorunda değilim sonuçta. Ancak bu bahsettiğim durumda olay biraz daha farklıydı, ya da ben öyle düşündüm, bilmiyorum. Çünkü yaşadığım bu tepkisizliği kendi zevkim üzerinden bir şekilde temellendiremiyordum. "Şu yüzden bana hissi geçmedi, şu yüzden sevmedim" vs. diyemiyordum. Sanki o an zihnimde bir şey vardı ve o engel oluyordu gibi. Tabii, şunu da kabul ediyorum: ne bir eser sırasında yaşadığım (bilhassa olumsuz) bir tecrübeyi böyle sebeplerle temellendirmek zorunda hissetmek sağlıklı bir şey ne de anlık, durumsal şeylere bu kadar takılmak. Farkındayım. Ama ben, nedenlerine şu an girip daha da uzatmak istemediğim birçok sebeple (ama çoğunlukla 'kaygılı biri olmamdan dolayı' diye açıklayabileceğim şekilde) takıldım. Ve takıldıkça sorun daha da büyüdü. Çünkü o noktadan sonra mangayı okuduğum her an aslında mangayı değil; mangayı okuyan kendimi, duygularımı okumaya çalışan bir konuma geçtim içimde. Gördüğüm her panel, okuduğum her diyalog bana ve hislerime ulaşmadan önce "burada ne hissetmeliyim? burada nasıl bir tepki vermeliyim?" gibi sorulara çarpıp yok oldu. Hikayeyi, olanları soğuk bir düşünceler silsilesi olarak takip ediyordum. Hatta bazı duygulanımlar da oluşuyordu içimde. Ama bu duyguları ben deneyim edemeden siliniyorlardı arada. Tuhaf betimlemeler yaptığımın farkındayım. Ama gerçekten açıklaması zor bir şey. Çünkü, mesela, içimde hiçbir his olmuyor, değildi. Yer yer okurken (bir noktada da animeye geçtim, onu da izlerken) içimde çeşitli duygusal etkilenmeler sezdim kesinlikle. Tamamen kayıtsız değildim yani. Fakat bu duygular, yani kendi içimdeki duygular, bir şekilde bana ulaşmadı gibi. Kendi duygularıma, araya fazla ve kaygılı düşünceler sokarak, mesafelendim, bir bakıma. "Belki bu esere biraz ara vermem gerekiyordur" diye düşündüm. Verdim de. Bir haftadır falan izlemedim, okumadım hiç. Fakat o arada izleyip okuduğum bir iki şey oldu ve onlarda da aynı şeyi yaşadım (muhtemelen, o diğer eserleri de benim için "eğer bunlarda da aynı şeyi yaşarsam genel bir problem olacak" kaygısını yaşamamdan ve bunu bir kendini gerçekleştiren kehanete dönüştürmemden.) Bu süreçte gerçek anlamda bir şey hissedebildiğim sadece üç şey oldu: Birincisi, oyunlar. Gerek önceden beri oynadığım oyunlara devam ederken gerekse yeni oyunlar oynarken hala o sahicilik duruyor. Sanırım oyunların interaktifliği benim de hissel olarak dahil olmamı ister istemez sağlıyor, şimdilik. İkincisi, Death Note animesini yeniden izlemek. Zaten izlemeye başlamıştım bu durum başladığında, ve zaten yeniden izlemeydi; o yüzden kendi içimde baskı yaptığım bir şey değildi pek. Sanırım bu yüzden, izlerken böyle bir sorun yaşamadım. Üçüncüsü, Planetes mangasının ilk bölümü. One Piece'e ara verdikten sonra ilk denediğim şeydi. İlk bölümünü okurken gerçekten içine girdiğimi hissettim, ama sonra (muhtemelen "acaba devam edecek mi" kaygısından, ama kısmen de ikinci bölümden itibaren anlatımın biraz daha değişmesinden ve buna adapte olabilme endişesinden dolayı adapte olamamamdan) bu durum devam etmedi. Mangayı bitirdim, ama pek bir şey hissetmedim. (Bir ara, düzgün bir kafadayken, yeniden okumak istiyorum çünkü düşününce güzeldi. Neyse.) Ve Planetes bittiğinden beri de iyice sıkıntılı hissediyorum kendimi. Daha bir köşeye sıkışmış gibiyim çünkü. Şu anki düşüncem, bir şekilde bu durum geçene kadar sadece oyun oynamak. Fakat durum geçer mi, bir noktada oyunlara da sıçrar mı, bilmiyorum. Genel olarak da yorulmuş hissediyorum, en çok da kendimden. Eğer yazıyı buraya kadar okuduysanız "bu neydi şimdi" demiş olabilirsiniz. Çok abuk bir dert gibi gelebilir. Öyledir belki de, bilmiyorum. Ama ben önemsiyorum. Çünkü deneyimlediğim kurgular benim hayatımda gerçekten önemli bir yer tutuyor ve bunlardan böyle bir şekilde mahrum kalmak sahiden canımı acıtıyor. Ha, bunu yaşadığım şeyi mantıklı göstermek için de demiyorum. Bahsettiğim gibi, böyle bir kaygı ve aşırı düşünme eğilimi makul değil, ki sorunu yaratan da bu. Belki bunun benim gözümde bir sorun olması da bir sorundur, bilmiyorum. Dediğim gibi, sadece yorgun hissediyorum. Öyle. Okuduysanız teşekkürler. (Fikir belirtmek isterseniz de çekinmeyin lütfen.)
2
1
5
686
Filmin GIF'i, aynı zamanda filmi her izlediğimde verdiğim tepki...
A film you've watched more than six times with a gif. No Star Trek, Star Wars, Lord of the Rings, Marvel, Disney or Ghibli.
1
119
Witcher 3'ten bağımsız (oynamadım), bir oyunun oynanışının iyi olup olmadığını videodan anlamak inanılmaz zor bence. Çünkü videoda, bir oyunun oynanışının temelini oluşturan en temel şey eksik: gördüğüm şey ile benim davranışlarım arasındaki ilişki. İzlediğim şey izlemesi çok keyifli olabilir, ama o veya bu sebepten işin içine benim eyleyiciliğim girdiğinde aynı keyfi vermeyebilir. Tam tersi durumda da aynısı geçerli. Oyunu hiç bilmeyen birine satranç oynanış videosu izletseniz, hatta çoğu strateji oyununu izletseniz muhtemelen çok sıkıcı gelebilir. Elbette belli bir ölçüde oynayan kişinin yerine koyabiliyoruz kendimizi. Fakat bunun için de o oyuna dair asgari düzeyde birinci elden bir bilgi gerekiyor bence. Aksi taktirde hiçbir şey ifade etmediğini düşünüyorum.
+Witcher 3'ün savaş sistemi kötü. -Tamam.
1
8
547
Twitter'da fotoğraf sınırı 20 olduğundan beri o kadar fazla ve farklı manga önerisi postu gördüm ki şaşırıyorum artık. Evet, öyle anime manga gurusu sayılmam ama şunun şurasında 13 yıldır öyle ya da böyle haberdar olduğum bir dünya, hatta çok iç içe olduğum zamanlar da oldu. Ancak adını bile duymadığım bu kadar fazla (önerilen) manga olduğunu görmek hem bi' afallattı hem de düşündüğümden de büyük bir dünya olduğunu fark etmek heyecanlandırdı (ve biraz da korkuttu tabii). Gördüğüm önerilerin hepsine bayılmam muhtemelen mutlaka. Fakat en azından hatrı sayılır miktarda yeni kendisine has ve ilginç hikayeler görmek güzel olacak gerçekten.
20 mangas que recomiendo
9
438
Aaa, böyle bir şey geliyormuş. Yey! Çok sevdiğim bir oyun benim Storyteller. Yeniden dönmek güzel olacak.
Only 4 days remain until we ship the Storyteller Special Edition as a free update on Steam. This is what 16 years of development looks like...
3
136