Mostafa

شاعرانه‌ترین بیانی که از مفهوم انبساط کیهان شنیدم اونجاییه که استاد شماعی‌زاده می‌فرماید: آره دوستت دارم قد یک دنیا، بیشتر از دیروز کمتر از فردا.

حتی اگه بتونم با دلار ۱۴۴ هزار تومنی کنار بیام، با این واقعیت که سال دیگه قراره بگیم: «پارسال که دلار فقط ۱۴۴ هزار تومن بود» نمی‌تونم کنار بیام!

انتظاری که من توی ناملایمات روزگار از قوری و چاییم دارم رو خیام از کوزه و شرابش نداشت

بچه‌ی نُه ساله، ساعت یک ربع به دو نصفه‌شب، یهو از خواب بیدار شده و بدون مقدمه در رندوم‌ترین حالت ممکن می‌گه: «مصطفی بلوط میوه است؟ اگه میوه باشه توی اسم فامیل دیگه مجبور نیستم بنویسم بلوبری». الانم دوباره رفت بخوابه.

والا کم‌کم دارم به این نتیجه می‌رسم که تابع تاریکی ملت ما حد در بی‌نهایت داره اتفاقا.

حالا درسته فال امشبم زودتر از موعد بود و شما لطف کردی که بنده رو دست خالی برنگردوندی، ولی من همچنان روی این مژده‌ای که از سروش عالم غیب بهم دادی حساب می‌کنما. فردا نیام ببینم عمریست که عمرم همه در کار دعا رفته. با شمام آقای لسان‌الغیب!

می‌گن توی سال ۱۳۴۹ یه تعدادی بازرگان از روسیه میان ایران اما موقع برگشت، سی نفر ازشون تصمیم می‌گیرن این‌جا بمونن و حتی مسلمون هم بشن و اینا بعدا معروف می‌شن به سیروس دین‌محمدی

برچسب روی دیوار در حوالی خیابان کارگر شمالی مشاهده شد:

اون سمتی که امتیاز درشت داشته باشه برنده می‌شه

دلم می‌خواد برم نفری یدونه بزنم روی شونه‌ی این جوونایی که از مشغله و خستگی زیاد می‌رن تو فکر و غصه می‌خورن و بهشون بگم هیچی قرار نیست درست شه بیشتر غصه بخور

اصلاح‌طلبا وقتی بقیه می‌فهمن سیمکارت سفید داشتن:

یا ما رو ببر به ایرانت، یا بیا به ایران ما @RashidpourReza

دوستان هرکسی هرجا هست یک قدم از خودکشی فاصله بگیره تا مورد خشم آقا محمد قرار نگیره خدایی نکرده

یه بار دیگه بهم یادآوری شد که ارکستر سمفونیک چقدر لذت‌بخش و روحنواز و زیباست. کاش یادم بمونه و همتم بدرقه راه کند طایر قدس که وقتی دوباره فرصتی دست داد، خودم بلیط بگیرم و برم یه اجرا رو از نزدیک ببینم.

سعدی رو بیشتر از همه‌ی شعرای پارسی‌گویی که می‌شناسم دوست دارم. بعضی از شعرهاش این‌قدر از نظرم ظریف و زیباست که دلم می‌خواد برای هرکسی که حتی یه کوچولو به ادبیات علاقه داره بخونمش تا باهم کیف کنیم از اعجاز کلام شیخ اجل.

از واقعیت‌های تلخ زندگی اینه که شما می‌تونی جزو یک درصد برتر حوزه تحصیلی و کاری خودت باشی اما همچنان از سمت کسایی قضاوت و محکوم بشی که جزو مشنگ‌ترین و مرخص‌ترین حیف‌نون‌های حیطه خودشونم نیستن.

یک دانشجوی دانشگاه تهران و یک سرمایه انسانی ارزشمند کشور کشته شده. یک «انسان» کشته شده. یک جان عزیز از دست رفته و آدم‌های زیادی بهت‌زده و داغدارند و این هم تعفنیه که روزنامه‌نگاری ایران بهش سقوط کرده: نامحترم و توهین‌آمیز و مهوع!

«دوست‌ها سرمایه‌های زندگین» مژدگانی، رختکن بازنده‌ها

صبح شنبه بو نده دیگه

خدا سر شاهده گلبم گرفت :(

لایه‌های عمیقی از زن‌ستیزی توی این مقایسه‌های ظاهری بین خانوم قربانی خیانت و خانوم عامل خیانت وجود داره که واقعا نمی‌فهمم چطور یک زن خودش می‌تونه این‌قدر راحت نادیده‌اش بگیره.