Rząd chwali się, że ponad 50% mocy zainstalowanej w Polsce to już OZE. A Eurostat pokazuje drugą stronę tego „sukcesu” - po uwzględnieniu siły nabywczej Polacy płacą za prąd jedną z najwyższych cen w Unii Europejskiej ❗️ Na koniec 2025 r. udział OZE w mocy zainstalowanej rzeczywiście osiągnął 50,04%. To 37,8 GW. Ale z OZE pochodziło około 31% faktycznie wyprodukowanej energii. To fundamentalna różnica, o której w rządowej propagandzie sukcesu mówi się zdecydowanie rzadziej. Moc zainstalowana to nie produkcja. A produkcja to jeszcze nie dyspozycyjność. Możemy instalować kolejne gigawaty fotowoltaiki i wiatraków, ale system musi działać również zimą, wieczorem, podczas bezwietrznej pogody i w godzinach największego zapotrzebowania. Wtedy potrzebne są źródła dyspozycyjne, sieci, rezerwa, bilansowanie i magazyny. Za cały ten system ostatecznie płaci odbiorca. I właśnie tutaj pojawiają się dane, którymi znacznie trudniej się pochwalić. Według Eurostatu w II połowie 2025 r. Polska miała trzeci najwyższy koszt energii elektrycznej dla gospodarstw domowych w całej UE po uwzględnieniu siły nabywczej — tylko w 2025 r. ceny dla gospodarstw domowych wzrosły o 20% rok do roku 🚨 To warto zestawić z tym, co robiono wcześniej: W czasie największego europejskiego kryzysu energetycznego rząd PiS wprowadził mechanizm ochronny i zamroził ceny energii dla gospodarstw domowych - cena sprzedaży energii była utrzymywana na poziomie 412 zł/MWh w ramach limitów zużycia. URE podaje, że była ona wtedy o 38% niższa od średniej ceny kontraktu BASE-Y-24. Dopiero za rządów KO, od 1 lipca 2024 r. cenę podniesiono do 500 zł/MWh. Dlatego zamiast urządzać konferencje o kolejnych rekordach mocy OZE, rządzący powinni odpowiedzieć na prostsze pytanie - skoro mamy już 50% mocy zainstalowanej w OZE, gdzie jest obiecywana tania energia? Nie twierdzę, że sam wzrost OZE spowodował wysokie rachunki - na końcową cenę wpływają koszty wytwarzania, sieci, bilansowania, podatki, opłaty i regulacje. Ale właśnie dlatego liczenie sukcesu wyłącznie liczbą zainstalowanych gigawatów jest mylące. Polska potrzebuje systemu energetycznego ocenianego nie według tego, ile postawiliśmy paneli i wiatraków, lecz według trzech kryteriów - ile kosztuje energia, czy jest dostępna wtedy, kiedy jej potrzebujemy i czy polski przemysł może dzięki niej konkurować. Rząd może chwalić się megawatami w OZE, Polacy zaś płacą coraz wyższe rachunki.