مرا نکاوید واژه بودم زنجیرِ کلمات گشتم. –احمد‌رضا احمدی

دیدن منوی آنلاین رستوران البرز و خانهٔ کوچک واقعاً مواجههٔ سهمگینی بود.

[حسرتِ پروانه‌ها به دلم ماند...]

آن درخت افرا، بگو هنوز پا به خاک است؟

نمی‌دونم تا کجا قراره با دوام آوردن پیش برم و زندگی کردن رو به تعویق بندازم..

از ساعت شیش بیدارم و دارم با خودم صحبت می‌کنم که پاشو حاضر شو ببرمت بیرون صبونه بهت بدم، زیر بار نرفت و در آخر نومید سنگک پر کنجد سفارش دادم. خیلی‌وقته تمرّد پیشه کرده.

چرا نمی‌میرید شما حروم‌لقمه‌ها؟!

تست پدافنده یا برم پشت‌بوم ببینم چه خبره؟

[تو که خود‌سوزیِ هر شب‌پره را می‌فهمی باورم نیست که مرگِ بال و پر یادت نیست...]

کاش حداقل رشته‌کوه میساکا و توابعش نزدیک بود..

شب بی‌گناه خسته می‌ماند در حوالی‌ی ماه به کلامی که مرا می‌خوانی چه سپر کنم تا لاله‌ی سیاه تنها بر سینهٔ من باشد؟ [محمود شجاعی]

طوفانه؟ چه خبره؟ چرا نت و آنتن نیم ساعتی محو شد؟

امروز به یادش هشت کیلومتر پیاده‌روی کردم.

می‌دونید خوردن یه عالمه گردوی تازه هم نتونست دومین سه‌شنبهٔ مهرماه رو نجات بده.

امروز اون ابرِ گرفته‌ای بودم که؛ فضا را تیره می‌دارد، ولی هرگز نمی‌بارد..

در چنین وحشت‌نما پائیز کارغوان از بیم هرگز گل نیاوردن در فراق رفتهٔ امّیدهایش خسته می‌ماند می‌شکافد او بهار خندهٔ امّید را ز امّید واندر او گل می‌دواند... [نیما یوشیج | بریده‌ای از شعرِ بلند "پادشاه فتح"]

[و صدایی آهسته نام تو را می‌پرسد؛ آنگاه که هنوز همه‌ٔ شب نرسیده است.]

[خوشا دیدارِ ما در خواب...]

گاهی هم اجازه بده بعد از غروب، تاریکی تو وجودت به آرومی رخنه کنه و فقط نظاره‌گر باش.