مینیمال‌هایی برای زندگی

دی‌نامه روایت | آخرین پیام ها | ۰۰۳ آخرین پیام جاویدنام #جلیل_میلانلویی ۷ آبان، هم‌زمان با روز کوروش بزرگ، زادروز آزادمردی‌ست که پیش از آخرین پیامش، او را نمی‌شناختیم. صبح روز ۱۸ دی، آخرین پیام تصویری‌اش را منتشر کرد، برای مردم ایران از خواب شب پیش گفت. خوابی که به گواهی همان پیام، معنایش را به‌درستی تعبیر کرده بود؛ شامگاه ۱۸ دی به پهلوانان انقلاب ملی ایران پیوست و جاویدنام شد. آخرین پیامش، درست مثل تمام سال‌های زندگی‌‌‍‌اش، ساده بود و بی‌تکلف: «هیچ صحبتی ندارم، مراقب بچه‌هام باشید. مراقب دو تا دختر قشنگ من باشید. بسازید! ایرانی بسازید که یادگار کوروش و داریوش باشد؛ که در جهان همه انگشت به دهن باشند از آن.» تک‌تک کلماتش تا ابد در حافظه‌ی تاریخی ایرانیان ثبت شد. جلیل میلانلویی چشم ایران است و پیامش چراغ راه ایرانیان. زادروز چشم و چراغ ملت ایران، بر دختران قشنگش و بر ملت شریف ایران خجسته باد. #دی_نامه #تا_ابد_از_دی_بگو #برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند #انقلاب_شیروخورشید

دی‌نامه روایت | او را با چه چیزهایی به یاد می‌آوریم؟ | ٠٠١ قاب‌سازِ کوچه‌ی ۲۰۶ جاویدنام #سعید_صادقی_افجه سعید صادقی افجه عاشق کارش بود؛ نوزدهم دی، هنگام کمک به زخمی‌ها، هدف گلوله قرار گرفت. قاب‌ها ساخته می‌شوند که از چیزی در برابر غبار و گذشت زمان محافظت کنند؛ از تصویری، نقاشی، عکسی. سعید هم قاب می‌ساخت. عاشق کارش بود. قاب می‌ساخت تا مراقب تصویرها، عکس‌ها و نقاشی‌ها باشد. ۱۹ دی‌ماه همه فهمیدیم سعید بیشتر از این‌که به فکر عکس‌ها و تصویرها باشد، عاشق مراقبت از آدم‌ها بوده. برای کمک به زخمی‌ها و پیدا کردن دوستانش چند بار تا سر کوچه‌ی ۲۰۶ تهران‌پارس رفت. دست آخر از پشت به سرش گلوله زدند. تیر جنگی بعد از اصابت به سعید، کرکره و شیشه‌ی مغازه را هم شکافت. خون سعید روی زمین ریخت، زمان متوقف شد. چارچوب مغازه، کرکره و کف کوچه‌ی ۲۰۶ تهران‌پارس، از همان لحظه تبدیل شدند به قاب؛ قابی محکم برای محافظت از خون سعید. کوچه‌ی ۲۰۶ تهران‌پارس از دی‌ماه بارها و بارها گل‌باران شده. خیلی‌ها مراقب این قاب هستند تا خون سعید در گذر زمان فراموش نشود. پیش از سعید تصور می‌کردیم قاب‌ها ساخته می‌شوند تا از تصویری، نقاشی، عکسی محافظت کنند. از دی‌ماه قاب‌ها برای ما معنای دیگری دارند؛ ساخته می‌شوند که از حقیقت محافظت کنند. #دی_نامه #تا_ابد_از_دی_بگو #برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند #انقلاب_شیروخورشید

دی‌نامه روایت | چه کسی تا ابد منتظرش ماند | ۰۰۶ خواهر جاویدنام #آرمان_عابدمقامی‌ «بابا، سوختم…» این آخرین حرفی بود که آرمان به پدرم زد. من خواهر آرمان عابدمقامی‌ام. ما چهار نفر بودیم و آرمان، با آن ۳۵ سالش، قلب این دنیای کوچک بود. تولدها، شب‌های یلدا و هر مناسبتی که بود، کنار هم می‌گذشت و صدای خنده از خانه‌مان کم نمی‌شد. آرمان می‌خواست روزی کافه‌رستوران خودش را باز کند. رؤیای بزرگی نبود؛ رؤیای کسی بود که باور داشت زندگی هنوز جلوی پایش است. شب هجدهم دی از خانه بیرون رفت. تا ساعت ده شب صدایش را داشتیم. بعد تلفن‌ها قطع شد و ساعت‌ها فقط سکوت بود. وقتی دوباره صدایش را شنیدیم، گلوله خورده بود. ولی گفت دارد به خانه می‌آید، که ما نگران نشویم. هنوز فکر می‌کرد آنچه به بدنش خورده، فقط ساچمه است. دوستانش او را به بیمارستان رساندند و به پدرم خبر دادند. پدرم که رسید، آرمان هنوز هوشیار بود. دست پدرم را گرفت و گفت: «بابا، سوختم.» بدنش پر از ساچمه بود، اما دو گلوله‌ی جنگی هم به پهلو و قفسه‌ی سینه‌اش نشسته بود. عملش نکردند. گفتند باید تا صبح منتظر دکتر بماند. آرمان منتظر ماند، اما طاقت نیاورد. صبح نوزدهم دی جاویدنام شد. کابوس ما با مرگش تمام نشد. پیکرش را تحویل ندادند. چهار روز دنبالش گشتیم تا او را در باغ رضوان رشت پیدا کردیم، میان کانتینرهایی پر از پیکر جاویدنامان. همان که گفته بود دارد به خانه می‌آید، در کاوری سیاه خوابیده بود؛ غرق خون. ما چهار تن بودیم. از این پس، در تمام یلداها، یک تنمان کم است. #دی_نامه #تا_ابد_از_دی_بگو #برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند #انقلاب_شیروخورشید