“นี่หรอคู่หมั้นที่ดั้นด้นมาจากไทย” “เฮียครับ น้องชื่อ--” “อย่ามาเรียกเฮีย อย่ามาตีสนิท กลับไป ฉันไม่ชอบเด็ก” “แล้วคิดว่านี่ชอบรึไง เจอกันครั้งแรกแล้วยังพูดไม่ดีอีกนะ ไม่ให้เรียกเฮียให้เรียกลุงรึไงปูนนี้แล้ว คิดว่าอยากแต่งนักรึไงกับคนไม่รู้จักเนี่ย หน้าตาก็งั้นๆ ปากก็ไม่ดี เอ้อ พูดเกินไปหน่อยแหละ ก็หล่อมากอยู่ แต่สู้หนุ่มตี๋ที่ไทยก็ไม่ได้” “เธ--” “อายุห่างกันแค่ปีเดียวทำตัวเหมือนพระเอกสมัยเก่าไปได้ ไม่แต่งถ้าเก่งนักก็ไปบอกเองสิ น้องก็ไม่อยากแต่งแต่ต้องมาเนี่ย ลำบากลำบนนั่งเครื่องบินอีก อย่าเก่งแต่กับเด็กไปเก่งกับคนแก่ในตระกูลนู่น” “....” “จะให้ร้องให้น้ำตาอาบแก้มกลับบ้านไปก็ไม่ใช่เรื่องไหม มาถึงจีนชานมก็ไม่ได้กิน หมาล่าก็ไม่ได้ชิม ยังต้องมาเจอเฮียพูดงี้ใส่อีก ถามจริงดูละครแนวตั้งมาป่ะ” “.....” “ไม่ต้องพูดแล้ว บอกมาเลยแต่งไม่แต่ง ถ้าไม่แต่งก็ไปคุยกันเอาเอง ถ้าแต่งก็ทำตัวดีๆหน่อยเฮีย ไทยจีนสมานฉันท์ปรองดองน่ะรู้จักไหม แต่ไม่แต่งก็ดี เหนื่อยแล้วอยากกลับบ้าน” “แต่ง...” “ตกลงแต่งใช่ไหม โอเค งั้นเตรียมห้องให้ด้วยนะน้องอยากพักแล้ว เลิกทำหน้าตัวร้ายแบบนั้นด้วยน้องไม่ชอบ ก็หล่อดีอยู่หรอกแต่ไม่ทำหล่อกว่า พูดจาดีๆด้วยน้องสู้คนไม่เก่ง จิตใจบอบบาง เฮียต้องดูแลน้องดีๆนะ” “...ครับ”