Meltem Babaoğlu

Bakışlarım dalgın değil; zihnim, henüz yaşanmamış ihtimallerin yorgunu.

Yirmi yıl hayata hazırlan, kırk yıl hayatını kazanmak için tüket, beş on yıl yaşamaya vaktin kaldığını san. Sonra öl. İnsanın en büyük trajedisi, ömrünü yaşayabilmek için harcayıp yaşamaya ömür bulamamasıdır.

Kartal alçalınca küçülmez. Asalet, yükseklikte değil, özünü kaybetmemektedir.

Kartalın yanında bir sürü yoktur, ardında bir kalabalık da. Ama gökyüzü onundur. Bazı yalnızlıklar eksiklik değil, insanın kendine yetmesinin en asil hâlidir.

Her şey, yeterince çıldırırsan şiirseldir. Bir duvar suskunluğundan, bir sokak yalnızlığından, bir insan kırgınlığından şiir çıkarır. Belki de delilik, dünyanın aklını yitirmesi değil; herkesin sıradan bulduğu şeylerde insanın başka bir evren görmesidir.

İnsanlar yalnız kalmaktan korkuyor, ben ise yanlış insanlarla ömrümü tüketmekten. Çünkü yalnızlık insandan zaman çalmaz; hak etmeyen insanlara verilen zaman, ömürden eksilir. Asıl mesele yalnız kalmak değil, kime ne kadar ömür verdiğini bilmektir.

Ömrünün sonuna yaklaşmış bir insanın, hâlâ başkalarının hayatından eksilterek servetini büyütmeye çalışması ne tuhaf bir yoksulluk. Zamanı satın alamayacağını bilen insan, neden hâlâ dünyayı satın almaya uğraşır? Ölüm kapıda, servet kasada, ömür sonbaharda. Dostum, artık bırak hesap yapmayı. Bir kuşun ötüşünde, bütün servetinle satın alamayacağın bir huzur var.

Önce kahve, sonra dünyanın bütün meseleleri… Günaydınlar...

İşçinin yürüdüğü yol tehlike, can verdiği yer kader sayıldı. Oysa hiçbir ekmek, bir insanın ömründen daha değerli değildi.

Hafıza, unutmak istediklerimizin sessizce yaşlandığı bir mezarlıktır.

Darende’nin Günpınar köyünde sonbahar… 🍁🍂 Sanki tabiat, bütün renklerini bu küçük köye saklamış. Her ağaç ayrı bir şiir, her sokak başka bir hatıra… Bazı yerlerde sonbahar yaşanmaz, seyredilir. Günpınar’da ise sonbahar, insanın ruhuna işlenir. 🍁 #Darende #Günpınar #Malatya #Sonbahar

Bir taraf herkesi cahil, öteki taraf geçmişin tamamını değersiz ilan ediyor. İdeolojik körlük böyle işliyor: Kendi mahallende kusur, karşı mahallede değer göremiyorsun. Sonra da bu bakışa “memleket sevdası” diyorsun.

Hayatınızdaki güzellikler, onları fark edebildiğiniz ölçüde çoğalır.

İnsan büyüdükçe sonsuzluğu istemekten vazgeçiyor; bir evin ışığına, yarının ekmeğine, yanında ruhunu tercüme etmek zorunda kalmadığı birkaç insana razı oluyor. Bir ömrün genişliği, bazen bu küçücük yere sığıyor.

Beylere üzücü haber “Kadınlar park edemiyor” muhabbeti bitiyor. Mühendisler bir park sorununu, bir de erkeklerin son özgüven kaynağını çözmüş. 😂

Başkalarının senin hakkındaki fikirleri bedavadır. Pahalıya mal olan, hayatını onlara göre yaşamaktır.

Eskiden her sorunu çözmeye çalışırdım. Şimdi önce bakıyorum: Sorun gerçekten benim mi, yoksa sadece ses mi çıkarıyor?