เคยคบผู้คนนึง นางเพิ่งกลับมาอยู่ไทยได้สักพักนึง แล้วเป็นคนที่ชอบให้ความรู้ฉันทุกเรื่อง 555 สมมุติเวลาไปกินอะไรด้วยกัน นางก็จะมาแนว ยูรู้ไหม ที่ยูกินอยู่มันมีประโยชน์มากเลยนะ แล้วก็ร่ายสรรพคุณให้ฟัง บลา ๆ ๆ บางทีก็มีลองภูมิกุด้วยนะ เราเคยบอกยูไปแล้ว ยูจำได้ไหม?​ กุเหม่อเลย 555 แต่ฉันก็เป็นผู้ฟังที่ดีนะ ตั้งใจฟังตลอด มีอยู่ช็อตนึงไปกินชาบูกัน ปกติฉันเป็นคนที่เวลากินอะไรร้อน ๆ​ จะรอให้มันหายร้อนนิดนึงก่อนค่อยกิน นางหันมามองแล้วถาม​ ยูทำอะไร? ของร้อนยูต้องกินตอนร้อน ๆ สิ มันถึงจะอร่อย กูวอททท 555 แต่ตอนนั้นรักเขาไง ยอมปากพองค่า555 แล้วเวลามีเรื่องอะไรที่ฉันไม่เข้าใจ นางก็จะมาแนว ยูฟังเรานะ แล้วห้ามถามอีก ต้องจำให้ได้ จากนั้นก็อธิบายยาวมากกก แล้วตบท้ายด้วย ยูเข้าใจใช่ไหม? กูเหม่อเหมือนเดิม 555555 คือเข้าใจนะ จำได้ด้วย แต่ก็กลัวลืมไง จะกดดันอะไรขนาดนั้นนน จนมาถึงจุดพีก!! วันนึงนางมีแพลนจะทำธุรกิจ แล้วขอให้ฉันช่วยดีไซน์ Branding ให้ก็ยินดีช่วยเต็มที่ ตั้งใจทำแล้วเอางานไปให้ดู สิ่งที่นางพูดกลับมาคือ ทำไมยูทำแนวนี้มา? ยูไม่รู้เลยเหรอว่าเรา Taste Style แบบไหน หรือยูไม่มี Taste? โอ้โหหหห กุปี๊ดแตกเลยค่ะ!! คือขอให้ช่วย ก็ตั้งใจทำให้ ไม่ขอบคุณสักคำไม่ว่า แต่มาดูถูกความสามารถกุอีก ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้บรีฟอะไรให้ชัดเจน ตอนนั้นฉันไม่เถียง ไม่อธิบาย ไม่พูดอะไรสักคำ เดินขึ้นรถแล้วขับออกมาเลย กลับถึงบ้านบล็อกนางทุกช่องทาง หลังจากนั้นนางพยายามมาตามง้อ แต่ฉันไม่กลับไปแล้ว​ ตัดขาดเลย ฉันเป็นนักเรียนของคุณมาตลอด แต่วันที่คุณมาดูถูกอาชีพที่ฉันตั้งใจทำมาตลอด ฉันไม่ทน บางทีคนเราก็ไม่ได้ต้องการคนที่เก่งกว่าเราทุกเรื่อง​ แค่คนที่คุยกันแล้วรู้สึกว่าเราเท่ากันก็พอ.