selim mermer

Dünden beri bu videoyu paylaşıp da Abdullah İmamoğlu hocaya saldıran kesimler, acaba burada ifade edilen hangi düşünceye karşı çıkıyorlar. Mezhepsel farklılıklarımız, kolektif ümmet şuuruyla hareket etmemizin önüne geçmemeli sözüne mi karşısınız. Farklılıklarımıza rağmen bizler neden, düşmanlarımıza karşı ortak paydada hareket edemiyoruz, sorusunun neresi yanlış? Yoksa hocanın, ABD ve işgalci “İsrail’in, İran’a saldırılarından dolayı çok memnun olmalıyız, demesini mi bekliyordunuz? Şii İran ile ihtilaflarımız fıkhi ihtilaflar denmiyor ki. Fıkhi ihtilafların bile ümmeti böldüğünden, ortak hareket kabiliyetini ortadan kaldırdığından bahsediliyor. Son asırda yaşadığımız bölünme ve parçalanmanın, beldelerimizin bir bir işgal edilmesinin acısını görmüş her bir Müslümanın onay vereceği, tek ümmet şuuruyla hareket edelim mesajını dahi kavga ve ayrılık unsuru haline getirmek, nasıl bir parçalanma yaşadığımızı gösteriyor. Bu videodaki tek ümmet olma mesajından bile, nasıl çıkarımlar yapılıyor, hayret ediyorum. Kimisi bizleri, İran’ın Suriye’deki katliam ve zulümlerinden habersiz olmakla itham ediyor, kimisi İslam akidesini bilmemekle! Suriye’deki kıyamın ilk gününden beri meydanlarda olan ve onlarca gencini Suriye’de şehid veren, İran’ın yaptığı katliamlar karşısında en net mesajları veren, Sednaya cezaevinde yüzlerce genci yıllarca ölüme terk edilen, hatta Yemen’de Husi’ler tarafından gençleri tutuklanan bir partinin mensuplarını bu ithamlarla karalamaya çalışmak aslında cevap verilecek bir durum dahi değildir. Abdullah hocanın bahsettiği ve bizim dediğimiz tam olarak şudur; Bizler, İran’a yönelik saldırıların başladığı günlerden itibaren ülkemizde tartışmaya açılan Şii-Sünni meselesini, çok yersiz ve sadece bölünme ve ayrılığı körükleyecek bir basiretsizlik olarak değerlendiriyoruz. Her ne kadar bu tartışmaların kökeni yüzyıllar öncesindeki akidevi, fıkhi ve siyasi tartışmalara dayansa da son asırda bu tartışmalar özellikle sömürgeci kafirler ve onların işbirlikçileri tarafından körüklenmekte, ümmetin birliğini ve vahdetini hedef alan büyük bir fitne ateşi olarak alevlendirilmektedir. Zira ne İran, Şii esasları ile hareket ediyor ne Suud, selefi akidesine göre hareket ediyor ne de Türkiye, Maturudi veya Eşari esaslarına göre hareket ediyor. Ortada akide ve mezhep savaşı değil, ulus devletlerinin ulusal çıkarları ve Batılı devletlerle kurdukları ilişkiler esası üzerine savaşlar söz konusudur. Bu topraklar ise, yönetici erklerin veya ulus devletlerin değil, bizzat “ümmetin” mülküdür. Bundan dolayı İran’ın bombalanması Müslümanlara ait bir toprağa yönelik saldırı olarak görülmelidir. Kâfir bir ittifakın, Müslüman bir coğrafyayı çiğnemesine asla rıza gösterilemez. Unutulmamalıdır ki yeryüzünün her tarafında sömürgeci kafirlerle yürütülen mücadele İslam-küfür mücadelesidir. Çünkü kafirler, İslami beldelere saldırırken Şii-Sünni ayrımı yapmamakta bizzat İslam’ı ve Müslümanları hedef almaktadır. ABD Savaş Bakanı Pete Hegseth’in dediği gibi “Ne Şii ne Sünni, düşmanımız İslam’dır” Böyle zamanlarda bu tarz Şii - Sünni tartışmalarını gündeme getirmek kafirlerin ve işbirlikçilerin ekmeğine yağ sürmekten başka bir sonuç doğurmaz. İran’ın, İslam beldelerinde gerçekleştirdiği katliam ve saldırılara karşı durmak gerektiği gibi, İran’a yapılan ABD-“İsrail” saldırılarına da karşı durmak gerekir. İslam ümmetinin bugün çözüm bekleyen en büyük sorunu ayrılık ve parçalanmışlıktır. Topraklarının arasına suni sınırlar çizilerek ulus devletlere bölünmesi, milliyetçilik ve vatancılık duyguları köpürtülerek tek ümmet olma şuurunun kaybolmasıdır. Birlik ve vahdetin yerini düşmanlık ve ayrılığın almasıdır. İslami hükümlerin yerini ulusal çıkarlar denilen yalanların almasıdır. Bazı beldelerde laik rejimlerin, bazı beldelerde krallık ve diktatörlüklerin, bazı beldelerde ise aşırı mezhepçi yönetimlerin Müslüman haklar üzerinde egemen olmasıdır. Hilâfet’in yıkılması ile ortaya çıkan parçalanmışlık, bugün hem işgalci Yahudi varlığı karşısında hem de küstah ABD saldırıları karşısında devasa bir güç olan İslam ümmetinin elini kolunu bağlayan bir durum halini almıştır. Oysaki kâğıttan kaplan olan bu varlıklara karşı Müslümanlar, yeterli güç ve birikime sahiptir. İslâm ümmetinin donanımlı orduları, yeterli silahları, şehadet ve cihat arzusu ile yanıp tutuşan milyonlarca gençleri vardır. Askerî güç ve donanım olarak hiçbir eksiği yoktur. Tek sorun, bu devasa gücü bir araya getirecek, suni sınırlara itibar etmeyecek, tek bir ümmet olarak bu ordulara harekete geçirebilecek bir liderliğin olmamasıdır. Mevcut ulus devletlerin liderlerinin ise böyle bir vizyondan çok uzak oldukları da ortadadır. Bundan dolayı bugün başta İslami camialar olmak üzere tüm Müslümanların, bu birliği ve siyasi iradeyi sağlamanın yolu ve metodu üzerinde konuşmaları, tartışmaları ve kamuoyunu bu minvalde doldurmaları son derece elzemdir. Aynı zamanda sömürgeci kafirlerle iş birliği yapan, ümmetin vahdetini engelleyen ulus devletlerin yöneticilerini muhasebe etmeleri zaruridir. Bu hassaten alim, kanaat önderi, siyasetçi ve İslami camiaların temel sorumluluğudur. İşte Abdullah Hoca’nın verdiği net mesaj budur.