چندهفته بعد از بعد از بمب‌گذاری حرم امام‌رضا، با مادرم رفته بودیم حرم. در صحن آزادی و در زیر ایوان طلا. مادرم نماز میخوندن. صدای نسبتا بلندی اومد و یکهو کلی از زوار از داخل به سمت بیرون شروع به دویدن کردند و می‌گفتند بمب گذاری شده !خاطرم هست بصورت غریزی من هم فرار کردم و چند قدمی که رفتم دیدم مادرم نیومده، پس به سختی برخلاف حرکت جمعیت برگشتم سمت مادرم و دیدم در حال ادامه‌ی نماز هستن. بمبی البته در کار نبود و ظاهرا یک چراغ گازی ترکیده بود.

این توییت تحلیل اقتصادی نیست، مرثیه ای برای بی سوادی مطلق در اقتصاد سیاسی و اوج خودتحقیری است! کسی که چنین قیاس مضحکی می کند، حتی الفبای اقتصاد را هم نمی داند. برای درمان این بلاهت، این دو فکت ساده را به ذهن بسپارید: ۱. آنها مستعمره‌ی پولی اند، نه نوابغ اقتصادی! ثابت ماندن نرخ ارز در عربستان و امارات "هنر" نیست. این کشورها سیستم ارزی میخکوب (Pegged) دارند. یعنی رسما استقلال بانک مرکزی خود را به فدرال رزرو امریکا واگذار کرده اند و عملا برده‌ی پولی واشنگتن هستند. کشوری که امنیت، سیاست و اقتصادش را یکجا به هژمونی امریکا تسلیم کرده و در سیستم "پترودلار" هضم شده، ثبات ارزی‌اش پاداش این "بردگی و تسلیم مطلق" است، نه حاصل نبوغ شیوخ عرب! ۲. قیاس مضحک میدان جنگ با پمپ بنزین های امریکا: دارد اقتصاد کشوری را که ۴۵ سال زیر وحشیانه ترین و بی سابقه ترین محاصره مالی تاریخ بشر (قطع کامل سوئیفت، تحریم ثانویه بانکی و تحریم صفر نفتی) مقاومت کرده، با "پمپ بنزین های تحت الحمایه واشنگتن" مقایسه می کند! اگر فقط ۶ ماه شیر حمایت غرب از روی امارات یا قطر برداشته شود و تحت تحریم بانکی قرار بگیرند، پول ملی انها در یک هفته به دستمال کاغذی تبدیل می شود و کل ان برج های شیشه ای فرو می ریزد. بخشی از مشکلات ما قطعا ریشه در سوءمدیریت داخلی دارد، اما دلیل ساختاری سقوط ریال، پرداخت سنگین‌ترین بهای ممکن برای استقلال و خروج از هژمونی آمریکاست. اما اینکه برای اثبات مشکلات کشور، استقلال از دست رفته و بردگی پولی چند کشور عربی را بر سر ایران می‌کوبد، بلاهتی است که فقط از یک ذهن مسخ شده و ناآگاه به تاریخ برمی‌آید.

تحلیل دقیق صرفا با نگاه کردن به قیمت نفت، خطاست. عدم جهش قیمت نفت به معنای عادی بودن شرایط تنگه هرمز نیست، بلکه به دو دلیل زیر است: ۱. قیمت‌گذاری روی رکود به جای ریسک: بازار مدرن نفت توسط الگوریتم‌ها کنترل می‌شود، نه احساسات. در حال حاضر، وزن فاندامنتال‌های اقتصاد کلان (کاهش شدید رشد اقتصادی و تقاضای چین به عنوان بزرگترین واردکننده، به همراه نرخ بهره بالا در غرب) آن‌قدر سنگین است که هرگونه پریمیوم ریسک ژئوپلیتیک را خنثی می‌کند. تا زمانی که عرضه فیزیکی به صفر نرسد، بازار روی ضعف تقاضای جهانی قیمت‌گذاری می‌کند، نه روی احتمال درگیری. ۲. ضربه‌گیر ذخایر استراتژیک (SPR) و ظرفیت مازاد: دلیل اینکه بازار به اخبار تنش‌ها واکنش انفجاری نشان نمی‌دهد، وجود ظرفیت مازاد تولید (Spare Capacity) اوپک پلاس و همچنین استفاده مکرر کشورهای غربی از ذخایر استراتژیک نفتی‌شان برای تنظیم بازار است. این عوامل مانند یک مسکن عمل کرده و اثر روانی تنش‌ها در خلیج فارس را پنهان می‌کنند. ثبات قیمت نفت نشان‌دهنده امنیت تنگه هرمز نیست، بلکه نشان‌دهنده‌ی این است که رکود اقتصاد جهانی و تزریق ذخایر استراتژیک، فعلا مانند یک فنر فشرده جلوی انفجار قیمت را گرفته‌اند. خواهیم دید چه خواهد شد!

من المضحك والمثير للغثيان أن تتحدث عن "الأمن والاستقرار" و"حسن الجوار"، وكأن سجلكم ناصع البياض! ​إذا أردنا مراجعة حتمية، فلنراجعها بالحقائق لا بالشعارات البلاغية: ١. من دفع الثمن فعلاً؟ الشعوب في اليمن ولبنان والعراق لم تدفع ثمن "الطموح الإيراني"، بل دفعت ثمن أوهامكم التوسعية وحروبكم بالوكالة. أنتم من قصف اليمن لسنوات وحاصره، وأنتم من جعلتم من أراضيكم قاعدة متقدمة للموساد والقواعد الأمريكية لتهديد جيرانكم. ٢. نكتة "احترام السيادة": كيف يجرؤ بلد زرع خلايا تجسس لضرب استقرار جاره المسالم (سلطنة عُمان)، ويمول الحروب الأهلية في السودان، أن يعطي دروساً في عدم التدخل في شؤون الآخرين؟ السيادة لا تتجزأ، ومنتهكها لا يحق له أن يرتدي ثوب الضحية. ٣. الواقع الجديد للمنطقة: إن لجوءكم اليوم لغة "التهدئة الحذرة" ليس صحوة ضمير، بل هو اعتراف مبطن بالهزيمة بعد أن أثبتت المعارك الأخيرة أن عروشكم الزجاجية لا تحميها البوارج الأمريكية ولا المنظومات الإسرائيلية والفرنسية. ​إيران لم تتدخل، بل فرضت معادلة ردع حمت المنطقة من أن تحوّلوها بالكامل إلى حديقة خلفية لأمريكا وتل أبيب. المراجعة الحقيقية المطلوبة منكم هي أن تدركوا حجمكم الطبيعي، وتتعلموا كيف تكونوا جيراناً مؤدبين مع "كبير المنطقة"، بدلاً من البكاء على أطلال نفوذكم الموهوم! @AnwarGargash

کسی که از دبی با فروش پکیج‌های مهاجرت استارتاپی از ناامیدی کاسبی می‌کند، معلوم است که از شنیدن کلمه "تاب‌آوری" عصبانی می‌شود! دو سوال آماری ساده پرسیدم، اما نتیجهِ آن "عشق به مکاشفه در گفتگو"، اتهام‌زنی و پنهان شدن پشت دکمه بلاک بود. در دنیای واقعیِ تولید و مدیریت کسب‌وکار، ما یاد گرفته‌ایم به جای فروشِ ناامیدی، مسیر جایگزین بسازیم. اما وقتی سود شخصیِ شما در پمپاژ یاس و فروش بلیط فرار باشد، اگر از حرف و سخن هرکس احساس خطر کنید، متهم‌ش می‌کنید. کسی که به جای منطق فرار می‌کند، نیازی به متقاعد شدن ندارد، فقط می‌ترسد بازارش کساد شود.