Pinned Tweet
بختی دارم چو چشم خسرو همه خواب
چشمی دارم چو لعل شیرین همه آب
جسمی دارم چو جان مجنون همه درد
جانی دارم چو زلف لیلی همه تاب
MORPHO
ای ذرهای از خاک در آغوشِ بیکرانگی...
روزی من نیز در قلمرو تو محبوسِ زمان بودم؛
در حصارِ طلوع و غروب،در تبوتابِ رؤیا و حسرت.
اکنون از افلاک بر تو نظر میافکنم؛
نه نامی از من بر جای مانده و نه نشانی از آن روزگار...
جز خاطرهای محو در ضمیرِ ابدیت:
«روزی،این خاکِ فانی وطنِ من بود»
2
150
ای تقدیر، این چه بازیِ شومی است؟ پیش از آنکه زمان زاده شود، دل به او سپردم؛ سپس مرا به خاک فرستادی و او را از خاطرم ربودی. اکنون تمام جهان را به جستوجوی کسی میگردم که شاید خودِ جهان، فاصلهای میان من و او بود.
4
117
بنگر، ای جهان؛
منم، همان مسافرِ خاموشِ دیروز!
روزی در دامان تو میزیستم؛
به امیدِ فردا، دل به رؤیا میسپردم و مرگ را از خویش دور میپنداشتم.
چه زود پرده فرو افتاد و
1
2
166
چهبسا آنچه پایان میپنداریم، نه زوالِ حقیقت، که دگرگونیِ صورتِ آن باشد؛ جهانها میگذرند، صورتها دگرگون میشوند و وجود، در سیر بیپایان خویش، از مرتبهای به مرتبهای دیگر ره میسپارد.
چه کسی میداند؟ شاید زندگیای که اکنون در حسرتش هستیم، در جهانی دیگر، کابوسِ نسخهای دیگر از ما باشد.
2
64
خدا بندگانِ گرانبهایش را گاه به بهایی میآزماید که جز جانِ خویش و عزیزترین کسانشان چیزی برای نثار نمیماند؛ برخی را نه برای آسودن، که برای جاودانه شدن برمیگزیند.
اما گرانبهای خدا شدن آسان نیست؛ گاه بهای قرب، داغهاییست که هیچ دلی تابِ تحملش را ندارد.
تُنسى كأنك لم تكن،
تُنسى كمصرع طائر،
ككنيسة مهجورة تُنسى
فراموش میشوی، گویی هرگز نبودهای؛
فراموش میشوی، چون مرگِ خاموشِ پرندهای؛
چون کلیسایی متروک، که از یادها رفته است.
4
81
ما همیشه تاریخ را از پشتِ صفحات میخواندیم؛
حماسهها، جنگها، خیانتها و سوگِ آدمیان را، قصههایی دور از خود میپنداشتیم.
نمیدانستیم روزی ورق برمیگردد و خودمان میشویم سطرِ همان تاریخی که روزگاری میخواندیم؛
آنگاه دیگر تماشاگرِ تراژدی نیستیم، که در میانهٔ آن ایستادهایم.
2
119
شاید مرگ، بازگشتِ ما به خانهای باشد که از یاد بردهایم؛ خانهای که پیش از این خاک، مأوای جان بوده است. شاید آمدهایم تا در این غربت، راهِ خانه را دوباره به یاد آوریم؛ و مرگ، لحظهٔ بهیادآوردن باشد.
مُوتُوا قَبْلَ أَنْ تَمُوتُوا
4
248
گویی سالیانِ درازی پیش از آنکه به این زمین بیایم، در جایی دیگر بودهام و این چند صباح، تنها خاطرهای کوتاه از سفری دور است. میدانم دیر یا زود از این خاک خواهم گذشت و روزی خواهد رسید
دریغا سرزمینی که آدمی از یادِ خویش در آن بیمناک باشد؛ سرزمینی که نامِ مادر بر خود دارد، اما دامانش بویِ مرگ میدهد. آنجا که خنده بر لبانِ بیخبران مانده و آهِ دلشکستگان را گوشی برای شنیدن نیست؛
1
4
246
پرسیدند که غریب کیست؟
گفت: غریب نه آن است که تنش در این جهان غریب است، بلکه غریب آن است که دلش در تن غریب بُوَد و سِرَّش در دل غریب بُوَد.
2
138
نماز را نهایتِ عبادت گفتهاند؛ اما شگفت آن است که درست در هنگام نماز، که باید دل از عالم برگیرد و به حق پیوندد، هزار نقشِ دنیا در خاطر پدیدار میشود. هر اندیشهای که در روز از آن غافل بودهایم، در خلوتِ نماز رخ مینماید؛ گویی
1
3
126
چون دل از غوغای عالم فراغت مییابد، هرچه در نهانِ جان پنهان مانده است، سر برمیآورد و خود را آشکار میسازد. شیطان را بیش از همه با سجدهٔ آدمی کار است؛ چه نخستین سرکشیِ او نیز از سجده آغاز شد؛ آنجا که فرمان حق آمد و «من» او میانِ بنده و اطاعت حائل شد. پس در نماز،
1
1
131
