... (@MORPHO110) header
... (@MORPHO110) profile picture
Joined September 2017
Photo by ... (@MORPHO110)Photo by ... (@MORPHO110)Photo by ... (@MORPHO110)Photo by ... (@MORPHO110)Photo by ... (@MORPHO110)Photo by ... (@MORPHO110)Photo by ... (@MORPHO110)Photo by ... (@MORPHO110)Photo by ... (@MORPHO110)Photo by ... (@MORPHO110)
بختی دارم چو چشم خسرو همه خواب چشمی دارم چو لعل شیرین همه آب جسمی دارم چو جان مجنون همه درد جانی دارم چو زلف لیلی همه تاب MORPHO
6
2
1
24
ای ذره‌ای از خاک در آغوشِ بی‌کرانگی... روزی من نیز در قلمرو تو محبوسِ زمان بودم؛ در حصارِ طلوع و غروب،در تب‌وتابِ رؤیا و حسرت. اکنون از افلاک بر تو نظر می‌افکنم؛ نه نامی از من بر جای مانده و نه نشانی از آن روزگار... جز خاطره‌ای محو در ضمیرِ ابدیت: «روزی،این خاکِ فانی وطنِ من بود»
2
150
ای تقدیر، این چه بازیِ شومی است؟ پیش از آن‌که زمان زاده شود، دل به او سپردم؛ سپس مرا به خاک فرستادی و او را از خاطرم ربودی. اکنون تمام جهان را به جست‌وجوی کسی می‌گردم که شاید خودِ جهان، فاصله‌ای میان من و او بود.
4
117
بنگر، ای جهان؛ منم، همان مسافرِ خاموشِ دیروز! روزی در دامان تو می‌زیستم؛ به امیدِ فردا، دل به رؤیا می‌سپردم و مرگ را از خویش دور می‌پنداشتم. چه زود پرده فرو افتاد و
1
2
166
نمایشِ بودن به پایان رسید... اکنون از فراسوی زمان بازآمده‌ام، نه برای ماندن، که برای نظاره؛ و آهسته می‌گویم: «ای دریغا... روزگاری، من نیز بازیگرِ صحنهٔ تو بودم.»
1
56
چه‌بسا آنچه پایان می‌پنداریم، نه زوالِ حقیقت، که دگرگونیِ صورتِ آن باشد؛ جهان‌ها می‌گذرند، صورت‌ها دگرگون می‌شوند و وجود، در سیر بی‌پایان خویش، از مرتبه‌ای به مرتبه‌ای دیگر ره می‌سپارد.
1
3
59
چه کسی می‌داند؟ شاید زندگی‌ای که اکنون در حسرتش هستیم، در جهانی دیگر، کابوسِ نسخه‌ای دیگر از ما باشد.
2
64
خدا بندگانِ گران‌بهایش را گاه به بهایی می‌آزماید که جز جانِ خویش و عزیزترین کسانشان چیزی برای نثار نمی‌ماند؛ برخی را نه برای آسودن، که برای جاودانه شدن برمی‌گزیند. اما گران‌بهای خدا شدن آسان نیست؛ گاه بهای قرب، داغ‌هایی‌ست که هیچ دلی تابِ تحملش را ندارد.
1
6
387
تُنسى كأنك لم تكن، تُنسى كمصرع طائر، ككنيسة مهجورة تُنسى فراموش می‌شوی، گویی هرگز نبوده‌ای؛ فراموش می‌شوی، چون مرگِ خاموشِ پرنده‌ای؛ چون کلیسایی متروک، که از یادها رفته است.
4
81
ما همیشه تاریخ را از پشتِ صفحات می‌خواندیم؛ حماسه‌ها، جنگ‌ها، خیانت‌ها و سوگِ آدمیان را، قصه‌هایی دور از خود می‌پنداشتیم. نمی‌دانستیم روزی ورق برمی‌گردد و خودمان می‌شویم سطرِ همان تاریخی که روزگاری می‌خواندیم؛ آن‌گاه دیگر تماشاگرِ تراژدی نیستیم، که در میانهٔ آن ایستاده‌ایم.
2
119
شاید مرگ، بازگشتِ ما به خانه‌ای باشد که از یاد برده‌ایم؛ خانه‌ای که پیش از این خاک، مأوای جان بوده است. شاید آمده‌ایم تا در این غربت، راهِ خانه را دوباره به یاد آوریم؛ و مرگ، لحظهٔ به‌یادآوردن باشد. مُوتُوا قَبْلَ أَنْ تَمُوتُوا
4
248
گویی سالیانِ درازی پیش از آن‌که به این زمین بیایم، در جایی دیگر بوده‌ام و این چند صباح، تنها خاطره‌ای کوتاه از سفری دور است. می‌دانم دیر یا زود از این خاک خواهم گذشت و روزی خواهد رسید
1
1
5
180
که این همه بودن، دیدن، دوست داشتن و رنج کشیدن، چون خاطره‌ای کهن و محو در پشتِ سرم بماند؛ چنان که گویی هرگز اینجا نبوده‌ام، جز برای آنکه لحظه‌ای از جهان گذر کنم و باز به همان ناپیدایی بازگردم که از آن آمده بودم.
54
دریغا سرزمینی که آدمی از یادِ خویش در آن بیمناک باشد؛ سرزمینی که نامِ مادر بر خود دارد، اما دامانش بویِ مرگ می‌دهد. آنجا که خنده بر لبانِ بی‌خبران مانده و آهِ دل‌شکستگان را گوشی برای شنیدن نیست؛
1
4
246
آنجا که اندوه، چون سایه‌ای بر جانِ همه افتاده و ناقوسِ عزا که به صدا درمی‌آید، کمتر کسی می‌پرسد این نوا برای کیست. دریغا سرزمینی که در آن عمرِ نیکمردان کوتاه‌تر از گلی‌ست که بر سر می‌نشیند و پیش از آنکه پژمردگی را بشناسد، می‌میرد. "ویلیام شکسپیر- نمایشنامه مکبث"
83
پرسیدند که غریب کیست؟ گفت: غریب نه آن است که تنش در این جهان غریب است، بلکه غریب آن است که دلش در تن غریب بُوَد و سِرَّش در دل غریب بُوَد.
2
138
به یقین این منم پروردگار تو، پس کفش خود را از پایت بیفکن؛ زیرا تو در وادی مقدس طوی هستی.
4
167
نماز را نهایتِ عبادت گفته‌اند؛ اما شگفت آن است که درست در هنگام نماز، که باید دل از عالم برگیرد و به حق پیوندد، هزار نقشِ دنیا در خاطر پدیدار می‌شود. هر اندیشه‌ای که در روز از آن غافل بوده‌ایم، در خلوتِ نماز رخ می‌نماید؛ گویی
1
3
126
چون دل از غوغای عالم فراغت می‌یابد، هرچه در نهانِ جان پنهان مانده است، سر برمی‌آورد و خود را آشکار می‌سازد. شیطان را بیش از همه با سجدهٔ آدمی کار است؛ چه نخستین سرکشیِ او نیز از سجده آغاز شد؛ آنجا که فرمان حق آمد و «من» او میانِ بنده و اطاعت حائل شد. پس در نماز،
1
1
131
دل را از هر سو هجوم می‌رسد و آنچه پنهان در جان مانده است، آشکار می‌شود. از این رو نماز تنها محلِ عبادت نیست؛ محکِ دل است تا آشکار شود که آدمی دل به کجا سپرده است: به حق یا به هر آنچه غیرِ حق است.
1
16