نور صبح به آهستگی خزید وسط خانه، بعد از روزها، روزها و روزها بالاخره همه چیز آرام بود انگار. سبزی و نارنگی قاچ شده، گلابی و گل قلبی شکل صورتی یادم آوردند زندگی را، رنج توامان آن و لحظه‌های گذرا را.
همه هیچ بود زندگی و زیبایی.
یه بشقاب فسنجون با قلقلی، یه ظرف بزرگ سالاد، دوتا کتلت با یه نون لواش همقد خودم و یه سری وسایل جانبی دیگه کنارش خوردم، رو همه اینا هم نوشابه شیشه‌‌ای زم‌زم رو سر کشیدم. یک ساعت گذشته من مثل گدایی در صحرای خشک سامرا گشنمه. نه. منطقی نیست!
