Στο σήριαλ ''Στο κάμπινγκ'', ο ρόλος τού Μάιμου δεν υπήρχε στο αρχικό σενάριο. Εκείνη την εποχή ένας Σουηδός σκηνοθέτης ζήτησε να δει δουλειά μου. Ήθελα να βρω υλικό και άρχισα να μαζεύω σκηνές. Δέκα χρόνια πριν, είχα κάνει έναν άλλο, παρόμοιο ρόλο, τον ''Μπε'', στο σήριαλ ''Μεθυσμένη Πολιτεία''. Πήγα στην ΕΡΤ να ζητήσω τις κασέτες, μου είπαν ότι είχανε σβήσει τη σειρά, το οποίο δεν ίσχυε, αλλά εγώ το 'φαγα. Είχα στεναχωρηθεί πάρα πολύ. Τότε κάναμε προεργασία για το σήριαλ ''Στο κάμπινγκ''. Ο φίλος Αντρέας Θωμόπουλος, ο σκηνοθέτης του σήριαλ, μου είπε: ''Νίκο συγκεντρώσου. Τώρα ξεκινάμε άλλη δουλειά.'' Το βιολί μου εγώ: ''Μα να σβήσουνε τη Μεθυσμένη Πολιτεία;'' Και μου λέει: ''Αν είναι να ηρεμήσεις, κάνε έναν ίδιο ρόλο εδώ!..'' Κάνω μία παύση είκοσι δευτερολέπτων, που οι σκέψεις πέφτουνε βροχή, και τον ρωτάω: ''Και τον Μήτσο ποιος θα τον κάνει;'' Γιατί αυτός ήταν ο δικός μου ρόλος. Κάνει τότε παύση ο Αντρέας, το επεξεργάζεται και μου λέει: ''Αντέχουν τα κότσια σου να κάνεις δύο ρόλους; Και για μένα είναι πρόκληση και για σένα. Το πάμε;'' Δώσαμε τα χέρια αμέσως. Και για μένα ήτανε μαγκιά που έπαιζα δύο ρόλους, και για τον Αντρέα που με σκηνοθετούσε. Παίρνω το αμάξι, κατεβαίνω στο χωριό, πάω στο ποτάμι που πήγαινα πιτσιρικάς και αρχίζω να σκέφτομαι, αρχίζω να σκαλίζω όσες εμπειρίες έχω από ανθρώπους με ειδικές ανάγκες που είχα δει μέχρι τότε. Έχω ένα ντοσιέ κι ένα μολύβι και κάθε φορά που βρίσκω μια ιδέα τη γράφω. Αυτοί οι ρόλοι είναι επικίνδυνοι. Ένα λίγο παρακάτω, ένα λίγο παραπάνω, ή έχεις ξεφτιλιστεί εσύ, ή έχεις ξεφτιλίσει αυτόν που κάνεις. Για μένα είναι πρόκληση αυτό. Κάνω πρόβες στο σπίτι και χτυπάει το κουδούνι ο ηθοποιός Αντρέας Βαρούχας, που έκανε τον μάγειρα στο ''Κάμπινγκ'' - έφυγε κι αυτός. Είχε γύρισμα σ' ένα θέατρο και ήρθε να δανειστεί κάτι βιβλία για μια σκηνή και με πετυχαίνει στο πώς είχα ντυθεί Μάιμος. Του ανοίγω, ''Πώς είσαι έτσι;'' με ρωτάει, του λέω: ''Κάνω πρόβα γιατί θέλω να κατέβω στο δρόμο για να δω αν θα με αναγνωρίσουν.'' ''Πάμε στο γύρισμα'' του λέω, ανεβαίνω στο μηχανάκι του και μ' αφήνει παραδίπλα από το θέατρο. Περνάω από το φουαγιέ, ο σκηνοθέτης λέει ''Τί θέλει αυτός; Διώξτε τον, διώξτε τον!'', του κάνω ''Έλα, δώε ένα πενηνταάκι το Μάιμο'', ''Φύγε αγόρι μου, σε παρακαλώ'', μου λέει και φεύγω. Δε λέω τίποτα. Αργότερα, όταν βγήκε ο ρόλος στην τηλεόραση, τους είπε ότι εκείνη τη μέρα ήμουν εγώ ντυμένος έτσι. Για τα γυρίσματα ήμασταν τρεις μήνες στο κάμπινγκ. Γουστάραμε όλοι, δεν είχαμε πάει μόνο για το μεροκάματο. Θυμάμαι μια σκηνή, που είμαι στο μνήμα και κλαίω τη μάνα μου. Το κάναμε τρεις φορές, κάθε φορά μονοπλάνο, και μετά μ' έπαιρναν τηλέφωνο από το μοντάζ, να πάω να διαλέξω. Δεν ξέρανε ποιο να διαλέξουνε, γιατί ήταν όλα ωραία. Η έγνοια μας ήτανε μία: Πώς θα βγει το καλύτερο αποτέλεσμα. Όλοι μιλάνε ακόμη για το ''Κάμπινγκ''. Εγώ θα τα τινάξω και ο Μάιμος ακόμη θα τραγουδάει... Νίκος Καλογερόπουλος καλό ταξίδι στο φως εκεί που ανήκει.