خوشم نمیاد ورکلایفبلنس نداشته باشم؛ ولی بعضی شبها که تسکهام به درازای شب میکشه، آسمون به سیاهی میره، چای دم کشیده، توی خونه صدای موسیقی جز یا سنتی ایرانی میپیچه و من با آرامش، دارم کاری که دوست دارم رو انجام میدم، انگار در شمار روزهای عمرم به حساب نمیان.
هر بار یه آدمی بهم اعتماد میکنه و قصهش رو برام تعریف میکنه، ستارهای توی قلبم روشن میشه و همون لحظه به خودم یادآوری میکنم مراقب قصهش تو قلبم باشم.
دارم خودم رو میندازم تو یه موقعیتهایی که خودخواسته vulnerable باشم و جالب اینکه خوشمم اومده و هی میرم سرچ میکنم حالا چطوووری برم پایینتررر؟ [اوووم، افراط و تفریط فقط در این اکانت]