Çin’de bunca yıl, kurallara uymadığı için uyardığım hiç kimse bana babalanmadı. Hiç kimse “Sen kimsin de beni uyarıyorsun?” havalarına girmedi. Bir kez bile denk gelmedim. Burnum çok hassastır. Devasa bir tren istasyonunda sigara içen birini uzaktan da olsa bulurum. :) Sigara dumanı beni gerçekten hasta ediyor. Sonrasında bir hafta farenjitle boğuşuyorum. Dolayısıyla sigara içmenin yasak olduğu bir yerde biri sigara içiyorsa elbette uyarırım. Çin’de şimdiye kadar karşılaştığım tepkiler hep benzerdi. Yakalandığı için mahcup olan, hafifçe kızaran, gülümseyip özür dileyen ve sigarasını söndüren insanlar. Ne bir ego savaşı ne bir güç gösterisi ne de “Sen benim kim olduğumu biliyor musun?” tavırları. Beğenmiyorsan ülkene dön diyen bile çıkmadı. Keşke ülkemde de kurallara uymadığı için uyarılan biri ego yapmak yerine, medeni bir insan gibi “Kusura bakmayın, fark etmemişim. Uyardığınız için teşekkür ederim” diyebilse. Her uyarıyı bir meydan okuma, her özrü bir yenilgi, her kuralı da yalnızca başkalarının uyması gereken bir şey olarak görmesek keşke. Medeniyet biraz da kimse sizi denetlemiyorken kurallara uymak, uymadığınızda da hatanızı kabul edip özrünüzü dileyip bir daha tekrarlamamaktır. Medeniyet sen ne güzel şeysin!