Wie verdient er bij die absurde Vlaamse gasuitstap? Want laten we niet naïef zijn: dit heeft niks met het klimaat te maken. It’s all about the money. De gas- en elektriciteitsnetten worden beheerd door de intercommunales achter Fluvius: Fluvius Antwerpen, Fluvius Limburg, Fluvius West, Gaselwest, Imewo, Intergem, Iveka, Iverlek en Sibelgas. De aandeelhouders daarvan zijn onze steden en gemeenten, die jaarlijks dividenden ontvangen uit die energieactiviteiten. En daar begint het interessante deel. Vlaanderen wil ons van het gas richting elektriciteit duwen. Warmtepompen, elektrisch koken en elektrische wagens zorgen voor veel meer vraag naar stroom en dus moet het elektriciteitsnet zwaar worden uitgebreid. Fluvius voorziet daarvoor de komende jaren ongeveer 11 miljard euro aan investeringen. Dat net is opnieuw in handen van dezelfde intercommunales en de kosten ervan worden via de nettarieven doorgerekend aan de gebruikers. Maar vooral de manier waarop Vlaanderen met de dividenden van de gemeenten omgaat, is bijzonder interessant. Toen die energiedividenden door de nieuwe tariefmethodologie begonnen te dalen, trok de Vlaamse Regering 145 miljoen euro belastinggeld uit om de gemeenten gedeeltelijk te compenseren. Die compensatie loopt van 2022 tot en met 2026: eerst 50% van de geraamde minderontvangsten tegenover 2020, daarna 40%, 30%, 20% en uiteindelijk nog 10% in 2026. Met andere woorden: wanneer de inkomsten uit de energieparticipaties van onze gemeenten dalen, springt Vlaanderen bij met belastinggeld. En daar stopt het niet. Voor de miljardeninvesteringen in het elektriciteitsnet wilde de Vlaamse Regering via PMV maximaal 1,56 miljard euro kapitaal inbrengen in de distributienetbeheerders. Eén van de doelstellingen die Vlaanderen daarbij zelf formuleerde, was bijzonder duidelijk: “De dividenden op een normaal en stabiel niveau houden.” Dat staat er echt. De onderhandelingen tussen PMV en Fluvius zijn uiteindelijk afgesprongen. Eén van de struikelblokken was de waardering van de gasactiviteiten. PMV waardeerde die op ongeveer 85% van de boekwaarde, maar de lokale besturen wilden die waardevermindering niet slikken. Dat moet je toch ff laten bezinken. De Vlaamse burger moet van het gas af, maar zodra het gasbezit van de gemeentelijke aandeelhouders minder waard wordt, ontstaat er een probleem. Ook over de toekomstige dividenden raakten ze het niet eens. De lokale besturen hadden namelijk een pay-outratio van 60% vastgelegd. Zestig procent van de winst moest dus kunnen worden uitgekeerd. En dan wordt het financiële plaatje plots heel helder. De burger betaalt zijn eigen omschakeling naar elektriciteit en betaalt via zijn nettarieven mee voor een elektriciteitsnet waarin miljarden moeten worden geïnvesteerd. De intercommunales bezitten dat net en onze steden en gemeenten zijn daarvan de aandeelhouders. Wanneer hun dividenden dalen, voorziet Vlaanderen compensatie met belastinggeld. Voor de nieuwe investeringen wilde Vlaanderen nog eens maximaal 1,56 miljard euro kapitaal voorzien, met als expliciete doelstelling de dividenden normaal en stabiel te houden. En wanneer de gasactiviteiten op slechts 85% van hun boekwaarde worden gewaardeerd, willen de lokale besturen die waardevermindering niet aanvaarden. Wij moeten dus van het gas af, terwijl aan de andere kant alles in het werk wordt gesteld om de waarde van de activa en de dividendstroom van de aandeelhouders te beschermen. Het verdict onderaan de streep? Onze eigen factuur. We betalen deze absurde carrousel twee keer: eerst als belastingbetaler om de dividenden van de burgemeesters kunstmatig overeind te houden, en daarna als consument via de stijgende distributienettarieven op onze stroomrekening. En dan mag iemand mij nog eens uitleggen wie hier precies aan de goede kant van de kassa staat.

Die polarisatie brengt ons geen kloten verder. Geen salariswagen? Pak die maar. Werkgever? Laat die maar dokken. Iemand verdient meer? Afromen. Zolang de rekening bij een ander lijkt te liggen, staan we erbij te applaudisseren. En precies dáár zit de truc. We worden wijsgemaakt dat de buurman het probleem is, terwijl de overheid met meer dan de helft van onze economie door haar handen nog altijd geld tekortkomt. Misschien moeten we eens stoppen met elkaar als boeman aan te wijzen en kijken wie er met de fucking kassa vandoor is.

“Mijn grote vriendin” Meloni feliciteren omdat haar rechtse coalitie (FdI, Lega én Forza Italia) al vier jaar standhoudt. En daarna in België uitleggen waarom samenwerken met Vlaams Belang onmogelijk is, maar een regering mét Vooruit wél. Je moet het maar verkocht krijgen.

Alcohol schaadt uw gezondheid. Ja, merci. Ik was het bijna vergeten. Tegenwoordig moet blijkbaar op alles wat plezant is een waarschuwing, een stigma of een portie schaamte geplakt worden. Weet u wat mijn gezondheid óók schaadt? Een energiefactuur waar ik spontaan hartkloppingen van krijg. Belastingen op belastingen tot mijn bloeddruk vanzelf een beleidsindicator wordt. Boodschappen afrekenen en mij afvragen wanneer een volle winkelkar een luxeproduct geworden is. En dan de politiek. Eerst mijn koopkracht uitkleden, het leven duurder maken en langs alle kanten geld komen halen, om daarna met een bezorgd gezicht naar mijn glas wijn te wijzen en mij te vertellen dat ik toch wat beter op mijn gezondheid moet letten. Prachtig. Stress en geldzorgen zijn trouwens ook niet bepaald gezond, maar daar hangt vreemd genoeg nooit een waarschuwingslabel aan. Dus zet gerust “alcohol schaadt uw gezondheid” op mijn fles wijn. Maar dan wil ik vanaf morgen op iedere belastingbrief: “Opgelet: langdurige blootstelling aan overheidsbeleid kan hartkloppingen, hoge bloeddruk en een onweerstaanbare drang veroorzaken om deze brief met een glas wijn te openen.” Voilà. Nu zijn we tenminste consequent.

Hoe lang blijven we onze eigen boeren kapotreguleren met normen waar de rest van de wereld zich geen bal van aantrekt, terwijl we tegelijk Argentijns vlees binnenhalen waarvan zelfs China een fabriek schorste wegens verboden chloramphenicol? Wanneer stopt deze waanzin? Als de laatste Europese veehouder ermee kapt en we voor ons eten afhankelijk zijn van landen aan wie we zelf nooit onze normen zouden opleggen?

Wat hebben die klojo’s van de EU nu weer uitgevonden? Vanaf februari 2027 moet je met je eigen pot naar de frituur kunnen. De friturist moet het toelaten, mag daar geen meerprijs voor vragen en moet ook nog duidelijk aangeven dat het kan. Nee het is geen late 1 april grap 😂 En eigenlijk is die pot de perfecte samenvatting van Europa geworden. De grote problemen krijgen ze niet opgelost, dus regelen ze de kleine dingen maar kapot. Energie onbetaalbaar? Moeilijk. Industrie die wegtrekt? Complex. Concurrentiekracht die achteruitboert? Daar komt een plan voor. Migratie? Nog een pact. Begrotingen ontsporen? Volgende vergadering. Maar uw frieten? Geregeld. Daar blijkt die Europese daadkracht plots ongekende hoogtes te bereiken. Het gepeupel mag Tupperware beginnen meesleuren en de friturist krijgt de praktische zever cadeau. Is dat potje proper? Hittebestendig? Groot genoeg? Waar moet de saus? Hoeveel is een grote friet in een halve kookpot? Probeer dat circus vrijdagavond maar eens met een rij tot buiten. Een frituur werkte nochtans perfect: vaste verpakking, vaste portie, vullen, meegeven, volgende. Maar blijkbaar was dat nog een stukje van het dagelijkse leven waar Brussel zijn vingers niet tussen had gekregen. En natuurlijk mag het niets extra kosten. Geniaal systeem: Europa bedenkt de verplichting, de zelfstandige krijgt de kosten en de burger krijgt de gedragsles. Brussel houdt het groene vinkje. En terwijl Europa zichzelf feliciteert met de zoveelste overwinning op het klimaat, staat ergens een friturist met Gerda haar afgewassen spaghettipot in zijn handen. Europa staat aan de afgrond maar de curryworst zit circulair 🤡