Jurie Post

Brief van Johan Hennaert (O-231) aan #GREENPEACE | ,,DENKEN JULLIE OOK AAN DE MENSENLEVENS OP ZEE?" Ik schrijf dit als schipper, als vader en als iemand die uit een vissersfamilie komt die al zeven generaties lang de zee op gaat. Maar voor ik het over jullie recente acties heb, wil ik eerst een stukje familiegeschiedenis vertellen dat nooit vergeten mag worden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog heerste er hongersnood. Vissers waren toen mensen waarop de bevolking kon rekenen om voedsel aan land te brengen. Ze werden beschouwd als helden. Ook mijn eigen grootouders hebben hun steentje bijgedragen. Beiden hielpen mee met de Britse Royal Navy. Na de val van Belgie en de Duitse opmars in Frankrijk in 1940 hielpen Belgische vissers bij het overbrengen en evacueren van Engelse en Franse militairen vanuit de omgeving van Duinkerke naar Dover. Dat gebeurde onder bijzonder gevaarlijke omstandigheden, tussen bombardementen, mijnen en ander oorlogsgevaar. Deze mensen riskeerden hun eigen leven om anderen te helpen. Dat waren voor mij echte helden. En vandaag? Vandaag lijkt datzelfde vissersberoep maatschappelijk steeds minder aanvaard te worden. Greenpeace, een organisatie waar wij in de jaren tachtig zelfs nog sponsor waren, is voor mij ondertussen een symbool geworden van hoe ver acties tegen de visserij kunnen gaan. De recente acties waarbij jullie zware stenen van soms twee ton op de zeebodem dumpen, zijn voor mij een brug te ver. Ik spreek niet vanuit theorie. Ik ben schipper en weet uit eigen ervaring wat het betekent wanneer je met een boomkor plots zo’n zware steen opschept. Op dat ogenblik kunnen de gevolgen enorm zijn. Het net kan plotseling volledig blokkeren. De kabels en touwen komen onder een gigantische spanning te staan en kunnen breken of losschieten. Het vistuig kan onverwacht reageren en het schip kan door de plotselinge krachten zwaar uit zijn evenwicht worden gebracht Bij verkeerde of te late handelingen kan een kotter zelfs dreigen te kapseizen. En vergeet vooral niet dat er op dat moment mensen op het dek staan. Mensen die door één onverwachte gebeurtenis hun leven kunnen verliezen. Dat is geen theoretisch risico. Dat is de harde realiteit waarmee vissers op zee geconfronteerd kunnen worden. Greenpeace, hebben jullie eigenlijk stilgestaan bij wat er kan gebeuren wanneer een van jullie gedumpte stenen plots in een boomkornet terechtkomt? Wie draagt de verantwoordelijkheid wanneer een visser niet meer thuiskomt? Wie neemt de verantwoordelijkheid tegenover zijn vrouw, kinderen en familie? Want achter iedere visser staat een gezin dat erop rekent dat hij veilig thuiskomt. DIT GAAT NIET MEER ALLEEN OVER VISSERIJ. DIT GAAT OVER MENSENLEVENS! Mijn eigen zonen staan aan boord en werken op het dek. Zij lopen dezelfde risico’s. Hebben jullie daar eigenlijk bij stilgestaan? Hebben jullie kinderen, vaders, moeders of familieleden die op zee hun brood verdienen? Er is bovendien nog iets: niet iedere vistechniek ondervindt dezelfde hinder van die stenen. Sommige technieken vissen erover of verplaatsen ze. Daardoor kunnen stenen veranderen in zwerfstenen en op andere plaatsen opnieuw een gevaar vormen voor andere vissers. Wie neemt daarvoor de verantwoordelijkheid? Ik ben vandaag nog schipper van de O-231 Den Hoope. Misschien wel de laatste viskotter die onze familie ooit zal bezitten. De opvolging is er nochtans. Mijn zonen willen dit prachtige beroep verderzetten. Maar hoe moeten wij jongeren warm maken voor een beroep waarin steeds meer obstakels worden opgeworpen, soms letterlijk tot op de zeebodem? Ik wil Greenpeace daarom persoonlijk uitnodigen om eens aan boord te komen. Niet voor een fotosessie of een mediastunt, maar om werkelijk te zien hoe onze visserij werkt en welke gevaren jullie acties veroorzaken. Ik wil jullie op het dek laten zien wat er gebeurt wanneer een boomkor een zware steen vangt. Ik wil dat jullie begrijpen wat de gevolgen kunnen zijn voor de mensen die daar staan. Deel 1)