#deafspraak (en #tafelvangert) over Parijs was zeer teleurstellend. Los van een paar opmerkingen van Mia Doornaert komen we zelfs na een vernield Parijs (3000(!) geplunderde winkels) niet verder dan wat ‘sociologie van den aldi’. Migratie werd heel even vermeld, om direct van onderwerp te veranderen. “Geen kansen, de universiteit is voor die jongeren onbereikbaar”. Dat was het. In het land met de grootste sociale uitgaven van de EU. Met gratis, open onderwijs. Het probleem met deze benadering is dat we niet nóg meer kunnen doen. Het resultaat is desastreus en altijd is de conclusie: meer van dit! Maar deze straat is doodgelopen. Omdat deze benadering problematisch deresponsabiliserend is. Wie een winkel vernielt moet naar zichzelf kijken, niet naar de maatschappij. We hebben een groep gekweekt die geen enkele verantwoordelijkheid draagt en voelt voor hun situatie. Omdat wij hen dat zelf continu zeggen, wij dat geloven en zij dus uiteindelijk ook. Parijzenaars die plunderaars aanspreken krijgen dadelijk de Pavlovreflex: “racist!” En omdat iemand ooit beslist heeft dat racisme de allergrootste van alle ondeugden is immuniseert ze hele groepen voor alle andere ondeugden (zie de doofpot van de rape gangs in de UK). Parijs vandaag is hoe ver je geraakt met de complete deresponsabilisering van het individu. Hoever je geraakt als je alle problemen socialiseert. Hoever je geraakt met criminologen die roepen: “meer verbinding!” Het wérkt niet. Voor verbinding moet je met twee zijn. Er zijn zovele voorbeelden van succesvolle migratie, zelfs in Frankrijk bij andere groepen. Ze hebben 1 ding gemeenschappelijk: mensen voelen zich verantwoordelijk en handelingsbekwaam om hun leven te verbeteren. Zie hoe migratie in de VS werkt vs EU. De vader van Steve Jobs was een Syriër. Die van Obama Keniaan. Elon Musk is een Afrikaan. Als de sociale voorwaarden in Frankrijk (en België) niet volstaan voor sociale mobiliteit, wel dan nérgens. NERGENS ter wereld zijn er meer kansen om sociaal mobiel te zijn. This is as good as it gets. Deze maatschappij kan niet nog méér geven. En nu is het aan jullie. Op uzelf komt het aan. Sociale omgeving bepaalt kansen, maar individueel handelen ook. En meer. Wie het altijd enkel over het eerste heeft vernietigt de belangrijkste hefboom voor vooruitgang. Parijs is wat er gebeurt als je stoute kinderen niet opvoedt en hen bij elke ontucht continu zegt wat een verschrikkelijk leven ze wel hebben. Als het bij compleet gebrek aan ouderlijke verantwoordelijkheid echt een village takes to raise a child, dan moet die village ook wel eens STOP durven zeggen. Zolang en omdat we een gemeenschap niet zelf aanspreken op een verantwoordelijkheid blijft dit etteren. Wie migratie wil (doen werken) zal toch die gemeenschap ernstig moeten nemen. Wie nu nog lauwe excuses bovenhaalt draagt een grote verantwoordelijkheid voor de onleefbaarheid van onze steden. En de vernietiging van welvaart en veiligheid. Politiek debat hierover? Nee. Enkel lethargische acceptatie. En bij de volgende verkiezing vaststellen dat het maximale electorale bestuurspotentieel weer iets kleiner werd. You can fool some of the people all of the time, and all of the people some of the time, but you can not fool all of the people all of the time.