Ik log fijn uit en ga de derde verjaardag van mijn lieve geweldige prachtige dochter vieren. Ik kan er niet bij met mijn hoofd dat er zoveel mensen zijn, velen zelf met kinderen, die al twee jaar toekijken met 'tja tja' en telkens volledig losgaan op een ieder die opstaat tegen die eindeloze nachtmerrie, in een gebied waar duizenden baby's en kinderen niet eens drie worden. Ik ben niet doof voor andermans pijn maar laat me net als veel anderen niet meer framen voor van alles en nog wat door degenen na duizenden Palestijnse doden nog steeds zeggen 'nepcijfers' of 'ja pijnlijke nevenschade maar kan niet anders.' Fijne zondag!