تصمیم گرفته‌بودم وارد بحث‌های توییتری نشم و کم‌و‌بیش هم به تصمیم‌ام پایبند هستم. توی ماجرای ریپورتر‌های فرهیخته اما چند تا توییت زدم. چرا بر خلاف سنتم چند تا توییت زدم؟ چون از دست رفتار عده‌ای آدم موجه عصبانی شدم. چرا؟ ۱) ریپورت کردن محتوایی که مستقیما رژیم را تارگت کرده بودند بخصوص با محتوای قربانیان رژیم فقط بخاطر اینکه فرد مشخصی اون رو نوشته ۲) تحمل همراهانی از جنس جنبش مقاومت که برای رژیم آرزوی بمب دارند و ته دلشان برای حماس و رژیم قند آب می‌شود. همان‌ها که در لفافه کشتار دی‌ماه را کوچک‌نمایی می‌کنند۳) تحمل اینکه کسی در بین‌شان هست که به مخیله‌اش رسیده، به دنبال افشای هویت دیگران باشند. در این مورد سکوت کردن خودش بی‌اخلاقی‌است. ۴) تحمل همان لمپنیسم داخل گروه، از بادی‌شیمینگ گرفته تا سکوت درباره توییت درباره‌ی «تجاوز کوتاه و لذت‌بخش» من عصبانی شدم از اینکه همه این‌ها با بادگلوی #زن_زندگی_آزادی انجام میشه. عزیزانی که نظرشون برام خیلی محترم و عزیزه از من گله کردند که همیشه در برابر خشونت‌ها و زشت‌رفتاری‌های سمت دیگر چیزی ننوشته‌ام و نمی‌نویسم. درست هم می‌گویند، من معمولا چیزی نمی‌نویسم و شاید از این منظر نباید می‌نوشتم و به قول معروف نون و ماست خودم را می‌خوردم. اما الان که نوشتم درست‌اش این است که این توییت را بنویسم. در چیزهایی که برایم فرستادند و شنیدم و دیدم مواجه شدم با موجی هراسناکی از انسان‌ستیزی. هراسناک‌ترین‌شان آرزوی دیدن جنازه کودک در کیسه سیاه بود. چطور می‌شود سلامت روانی و اخلاقی داشت و چنین چیزی گفت. خوب جمهوری اسلامی که هست بچه بکشد، چرا انقلاب؟ چطور میتونی چنین چیزی برای یک بچه آرزو کنی؟ چطور به راحتی درباره‌ی انسانی که وحشیانه از زندگی محروم شده، این‌طور با شقاوت حرف بزنی و حتی بشنوی؟ درک کنید: یک انسان به قتل رسیده. انسانی که به هیچ عنوان لایق چنین سرنوشتی نبوده….به جای اینکه گوش‌های #مسعود_مسجودی را مسخره‌ کنی و بهش بخندی، لحظه‌ای به ترس و درد اون انسان بیگناه فکر کن در آخرین لحظه‌های دردناک زندگی‌اش. چطور می‌شود خندید؟ چطور می‌شود دوباره و دوباره این‌ها را شنید؟ چطور به خود انسان می‌گویی؟ چقدر حیات براتون بی‌حرمته؟ یعنی هنوز که هنوز است ما باید از زبان آقای شوبین بشنویم کمدساز کونی؟ هنوز زندگی خصوصی یک زن باید دستمایه گفتگوهای عمومی به مبتذل‌ترین شکل باشد؟ عنوان متخصص و‌ تحصیل‌کرده هم یدک می‌کشید؟ خوب این را ج ا هم که می‌کند! چرا اینقدر همه مشتی مستاصل آکنده از نفرت از هم هستیم؟ هیولای بی‌سر رژیم دارد بدون ضحاک هم هر صبح جان می‌گیرد ما به خودمان زحمت نمی‌دهیم به هیولاهایی که اطرافمان هستند یک نهیب بزنیم که جانور انسان باش. چه موفق است این رژیم که چپ و راست پر از هیولاست و عده‌ای که با هیولاهای همفکرشان کنار می‌آیند. این اتفاقات باعث شد دوباره و با جدیت تصمیم بگیرم به راهی برگردم که با آمدن دوباره به توییتر می‌خواستم بروم: تلاش برای به مشارکت گذاشتن زیبایی‌های کوچک زندگی و همچنین اندکی از دانش اندوخته. تصمیم دارم تا جمعه فعالیت نکنم. روز جمعه با یک اسپیس علمی در خدمت شما هستم. تقاضا می‌کنم نقدتون و نظرتون را طوری بنویسید که برای شخص ثالث روشنگر موضع‌تان باشد. من ظرفیت روانی بحث در سوشال مدیا را ندارم و واقعا برای ادامه حضور نیاز دارم که مدتی ننویسم.