โครงร่างหนานั่งชมสิ่งต่างๆ บนยอดอาคารเพื่อมองดวงดาวที่ส่องสว่าง..ที่ขาวสะอาดจนบริสุทธิ์
เขาไม่อยากให้ดาวดวงนั้นแปดเปื้อนเลย
เป็นไปได้...เขาอยากกลับไปในอดีตเพื่อรักษารอยยิ้มและชีวิตคนรัก
“ถึงความเป็นไปได้มันจะน้อยนิดที่จะปลุกเมโทรเพล็กซ์ขึ้นมา แต่ข้ายังเชื่อมว่ามันต้องได้ผลแน่นอน”
หากโปรเจ็กต์นี้ไม่ถูกยุบซะก่อน
ออพติกส์ตนนั้นช่างเรียบนิ่งจนเหมืนไม่รู้สึกถึงอะไรแต่ความจริงแล้วมันไม่ต่างกับที่ต้องเสียสหายคนนึงของเขาเลยสักนิด
“...ขอให้องค์เทพโอบกอดเจ้าไปอย่างสงบด้วยนะ...ทาร์น”
“ไร้ประโยชน์!!!”
สองมือหนากำเข้าที่แขนเมคตรงหน้าแน่นก่อนออกแรงฉีกกระชากออกทันที
พรางใช้เท้าเตะอัดเข้าตรงกลางด้วยความรำคาญและหมั่นไส้ในเรื่องของวันนี้
