Alidad Hamidi 🇦🇺🇮🇷

رنسانس ایرانی جمهوری اسلامی فقط نمی‌خواست ایدئولوژی‌اش را تحمیل کند. پروژه‌ی عمیق‌تری داشت: تهی‌کردن ایرانی از ارزش‌های تاریخی و ملی‌اش. تحمیل، نیمه‌ی آسان کار است. با زور می‌شود رفتار بیرونی آدم‌ها را عوض کرد. گشت خیابان، حجاب اجباری، هسته‌ی گزینش، پاک‌سازی دانشگاه، زندان و شلاق و اعدام. آدم‌ها را وادار می‌کنند نقشی را بازی کنند که برایشان نوشته‌اند. نیمه‌ی سخت پشت در خانه شروع می‌شود؛ آنجا که فقط چیزی می‌ماند که آدم واقعاً باور دارد. و آنجا خالی‌شدنی نبود. ایران کشوری نیست که دویست سال پیش روی نقشه خط کشیده باشند و بعد برایش تاریخ سفارش داده باشند. اینجا سه هزار سال پیش منشور نوشته شده و هزار سال پیش مردی سی سال عمر گذاشت تا زبانی را که داشت از دست می‌رفت در شاهنامه نگه دارد. این تاریخ نه ساختنی است و نه وارداتی. بوده، پیش از آنکه اینها بیایند. حکومتی که هویت ملی ندارد با چنین چیزی نمی‌تواند رقابت کند. پس از روز اول تصمیم گرفت پاکش کند. سراغ نوروز و یلدا و چهارشنبه‌سوری رفتند، اسمشان را خرافه و آتش‌پرستی گذاشتند، تعطیلی‌شان را کوتاه کردند و تقویم را به کارخانه‌ی عزا تبدیل کردند. اما این آیین‌ها مال همه‌اند؛ کرد و ترک و بلوچ و عرب و فارس در آنها شریک‌اند و مجوزشان را از حکومت نگرفته‌اند. آنچه چهارده قرن پاک نشد، با چهار دهه فتوا و باتوم هم پاک نشد. بعد نوبت تحقیر رسید. سال‌ها گفتند فرهنگتان پایین است و برای یک کیسه برنج هر کاری می‌کنید. این حرف نبود؛ سیاست بود. و فقط از منبر نمی‌آمد. وقتی مردم بعد از برد تیم ملی به خیابان ریختند، محمد قوچانی، ملیجک دربار اصلاحات، نامش را لمپنیسم گذاشت. حکومت با باتوم می‌زد و روشنفکر رسمی‌اش سند بی‌فرهنگی صادر می‌کرد. پیش از انقلاب هم بخشی از روشنفکری ایران همین حرف را می‌زد؛ آل‌احمد، شریعتی، شاملو. به مردمی که پشت سرشان سه هزار سال بود گفتند گذشته‌تان بار اضافه است، زمینش بگذارید. اصلاح‌طلبی هم همین حکم را صادر می‌کند، فقط با لحن دیگری. می‌گوید پنجاه سال طول می‌کشد تا فرهنگ این مردم عوض شود؛ یعنی مشکل خود مردم‌اند، بروید کتاب بخوانید. همان چیزی که تندروها با باتوم می‌گویند. اختلافشان سر مقصد نیست؛ سر سرعت است. در هیچ‌کدام، مردم طرف مشورت نیستند؛ موضوع کارند. و بعد آبدانان را می‌بینی. اول باید دید این فقر از کجا آمد. ایران یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان است؛ گاز و نفت و معدن و آب و خاک و جوان تحصیل‌کرده. این کشور فقیر نشد؛ فقیرش کردند. پول این مردم رفت به حزب‌الله و حماس و حوثی، به بنیاد و ستادی که هیچ‌کس حسابرسی‌شان نمی‌کند، و به آقازاده‌هایی که امروز در دانشگاه‌های آمریکا و اروپا کارشان تخریب جنبش همین مردم است. سفره‌ی آبدانان را خالی کردند تا آن سفره‌ها پر بماند. بعد همان سفره‌ی خالی را به رخ صاحبش کشیدند. کیسه‌ی برنج را فرستادند تا بگویند شما را با شکمتان می‌شود خرید. مردم برنج را به هوا ریختند. این معامله از اول سر برنج نبود. آبدانان همان محاسبه‌ای را به هم زد که چهار دهه رویش سرمایه‌گذاری شده بود: بشکنشان تا بخرندشان. و این کار را کسانی کردند که بیشترین هزینه را داده بودند. هویت اجباری چهار دهه‌ای فرو می‌ریزد و زیر آن هویتی قدیمی‌تر پیدا می‌شود: وطن‌دوستی، کرامت، پیوند با تاریخ، و ایثار برای خاک و هم‌وطن. نمود بیرونی‌اش انقلاب شیر و خورشید است. پرچمی که چهار دهه ممنوع بود، امروز روی پل و دیوار و پنجره است. ماشین سرکوب هنوز کار می‌کند اما دیگر تعیین نمی‌کند مردم چه بردارند؛ و نخبه‌ها و روشنفکرانی که چهل سال درباره‌ی این مردم حرف زده‌اند، هنوز در درکش عاجزند. در شاهنامه، رستم رخش را از گله جدا می‌کند و از چوپان می‌پرسد بهایش چند است: ز چوپان بپرسید کاین اژدها به چندست و این را که خواهد بها چنین داد پاسخ که گر رستمی برو راست کن روی ایران زمی مر این را بر و بوم ایران بهاست بدین بر تو خواهی جهان کرد راست چوپان یک روستایی است و ثروتش همان گله. می‌توانست هر عددی بگوید. بهایی خواست که هیچ خزانه‌ای نمی‌پردازد. هزار سال بین آن چوپان و مردم آبدانان فاصله است و هر دو یک کار کردند. چیزی را که داشتند پس زدند، چون چیز بزرگ‌تری روی میز بود. و آن هزینه اسم و صورت دارد. سیاوش از آتش گذشت تا تهمت را رد کند. کاوه آهنگر بود، از بطن مردم؛ چرم کارش را سر نیزه کرد و رفت سراغ ضحاکی که مغز جوان‌های مردم را خوراک مارهایش می‌کرد. اینها قصه‌ی هزار سال پیش نیست. کاوه‌ها و سیاوش‌های امروز اسم دارند، عکس دارند، مادر دارند. نام‌هایشان را نگه می‌داریم. هویتشان را مدتی زیر خاکستر بردند؛ آتش زنده ماند و امروز دارد دوباره شعله می‌کشد. #پاينده_ایران