Blijf wakker!

Ach ja... Ergens onderweg Soms overvalt het me zomaar. Niet eens op een bijzonder moment. Ik zit in de auto, ben thuis wat aan het rommelen of hoor toevallig een nummer dat ik veertig jaar niet bewust heb opgezet. Een paar akkoorden zijn genoeg en ineens is de afstand tussen toen en nu verdwenen. Souvenir van OMD. Tinseltown in the Rain van The Blue Nile. En zoveel van die andere nummers uit die jaren. Dan gebeurt er iets wat ik moeilijk kan uitleggen. Ik hoor niet alleen muziek. Ik hoor mijn eigen leven terug. Ik zie een wereld die er niet meer is. Straten zoals ze toen waren, auto's die allang verdwenen zijn, winkels waarvan alleen de naam nog een herinnering oproept. Mensen die toen vanzelfsprekend onderdeel van mijn leven waren. En ergens tussen dat alles loop ik zelf rond. Jong, met haar waar het tegenwoordig wat strategischer verdeeld is, en vooral met een bijna onbeperkte hoeveelheid toekomst voor me. Het vreemde is dat ik me vanbinnen nog steeds diezelfde jongen voel. Dat vind ik misschien wel het ingewikkeldste aan ouder worden. Ik ben niet langzaam iemand anders geworden. Mijn gedachten voelen nog steeds als mijn gedachten. Mijn humor is er nog. Mijn onzekerheden zijn er nog. Ik kan me nog steeds druk maken om onzin en enthousiast worden als een kind. Ergens in mijn hoofd ben ik soms gewoon zeventien. Alleen heeft de spiegel daar een andere mening over. En dan besef ik ineens hoeveel tijd ertussen zit. Meer dan veertig jaar. Hoe kan dat nou? Waar zijn al die zomers gebleven? Al die vrijdagen waarop het weekend nog eindeloos leek? Al die avonden waarvan ik niet wist dat ik ze ooit zou missen? Wanneer zijn mijn ouders herinneringen geworden? Wanneer werden jonge mensen van toen oude mensen? Wanneer werd later eigenlijk nu? Misschien maakt juist daarom die muziek me soms emotioneel. Soms zelfs tot tranen toe. Niet omdat mijn leven daarna niets meer waard was. Integendeel. Ik vond liefde, bouwde een leven op, maakte ongelooflijk veel mee. Mooie dingen en verdrietige dingen, successen en teleurstellingen. Gewoon een mensenleven. Maar als ik Tinseltown in the Rain hoor, wil een stukje van mij tóch terug. Echt terug. Niet om de geschiedenis te veranderen of mezelf rijk te maken met de kennis van nu. Ik zou helemaal niets spectaculairs willen doen. Ik zou gewoon een middag willen. Een doodgewone middag ergens begin jaren tachtig. Door de stad lopen. Een platenzaak binnen. De geur van een winkel ruiken die al dertig jaar niet meer bestaat. Mensen horen praten. Naar huis gaan en de radio aanzetten. Misschien mijn ouders nog één keer zien zoals ze toen waren. Niet oud, niet als herinnering, maar gewoon levend en bezig met de dagelijkse dingen. En ik zou waarschijnlijk uren willen kijken naar dingen waar ik toen geen seconde aandacht aan schonk. Omdat ik nu zou weten: dit verdwijnt allemaal. Dat wist die jongen niet. En gelukkig maar. Want misschien is jong zijn uiteindelijk vooral dat: leven zonder voortdurend te beseffen dat alles tijdelijk is. Toen dacht ik dat er tijd genoeg was. Morgen was er ook nog. Volgend jaar kwam vanzelf. En ergens in een onvoorstelbaar verre toekomst zou ik ooit een oude vent worden. Nu ben ik 63 en begrijp ik eindelijk dat tijd nooit genoeg was. We dachten het alleen omdat we nog zoveel ervan voor ons hadden liggen. En toch wil ik niet alleen verdriet voelen wanneer zo'n oud nummer speelt. Want ergens vind ik het ook prachtig dat muziek dit kan. Dat vier minuten muziek een deur kunnen openen die de tijd allang op slot had moeten hebben gedaan. Dat de jongen die ik was blijkbaar niet verdwenen is. Hij heeft zich verstopt tussen melodieën, stemmen, geuren en herinneringen. Soms komt hij even terug. Dan sluit ik mijn ogen en hoef ik niets uit te leggen. Geen 2026. Geen 63. Geen besef van alles wat voorbij is. Alleen die muziek. En heel even voelt het alsof er nog tijd genoeg is. Tot het nummer afgelopen is.

Again .

The king of Morocco pardoned almost 3k criminals just yesterday, including convicted terrorists, to mark "Throne Day". And they're now forcing their way into Spain. Let that f*cking sink in!

Vraag me af hoeveel dealers ze zelf op festivals hebben rondlopen #thinktwice #dominator bd.nl/eindhoven/op-dit-festi…

Liesbeth List haalde Ramses Shaffy, die aan slokdarmkanker en Korsakov leed, terug naar de studio om te zien of ze met hem nog een opname kon doen. Toen hij achter de microfoon zat, ontstond er een klik in z'n hoofd en zong hij alsof hij op z'n best was, met de grootste overtuiging kwam zijn bezieling terug. Muziek doet namelijk wonderen. Je ziet haar onwaarschijnlijke reactie op dat ongelooflijke moment. #laatme #vivre #laatmemijneigengangmaargaan

Lieve volgers 🙏 willen jullie deze tweet delen opdat zoveel mogelijk mensen beseffen wie deze hufter echt is!

Wat een monsterzege voor @fvdemocratie! Meer dan 100 zetels erbij landelijk, raadsleden die de koers die @lidewij_devos heeft uitgezet gaan volgen. Gefeliciteerd, er gloort weer hoop aan de horizon!

Tja, @ministerBZ is dan ook wel heel hypocriet, want waarom kijken we al jarenlang toe hoe mafkees en NAVO Partner @RTErdogan zijn militairen steeds weer Irak en Syrië laat binnenvallen , hij samenwerkt met IS en de EU en anderen al jarenlang steeds weer chanteert? Terwijl we bij anderen gelijk op de barricaden gaan, terecht of onterecht. En weet u waar ik nu echt verrast door ben van Weel, is dat u deze week naar Davos gaat waar ook de terrorist Jolani is uitgenodigd 😉