Manolya Gürocak retweeted
Ne zaman ırkçılıkla ilgili bir tartışma dönse açar Hrant Dink’in bu röportajını dinlerim. İnkârda dahi onurlu bir duruş arayan çünkü barış için buna mecbur olduğumuzu bilen bir insandır Hrant Dink.
Sevgi ve özlemle.
Manolya Gürocak retweeted
Yitiksöz bu ay "Postkolonyalizm Özel Sayısı" ile okurlarıyla buluşuyor.
Duran Boz'un @duranboz2011 büyük özverisiyle hazırlanan 38. sayıda yine birbirinden değerli yazılar ve isimler yer alıyor.
Ben de bu sayıda, Pakistan doğumlu Britanyalı düşünür, yazar ve kültür eleştirmeni Ziyaüddin Serdar ile bir söyleşi gerçekleştirdim. İslam düşüncesinden bilime, kültürden postkolonyal eleştiriye uzanan çalışmalarıyla çağımızın önemli entelektüellerinden biri olan Serdar'la, insanı ve gezegeni kurtarabilecek yeni bir bilinç imkânını konuştuk.
Ayrıca bir öykümle de bu sayıda yer alıyorum.
Emeği geçen herkese teşekkürler. İyi okumalar.
Manolya Gürocak retweeted
Bu ay @yitiksoz’de “Merkezsiz Dünya Masalı: Postkolonyal Söylemin Sınırları” başlıklı yazımla ben de varım.
Manolya Gürocak retweeted
SÖMÜRGECİLİĞİN UZUN GÖLGESİNDE SÖZÜN HAYSİYETİ: YİTİKSÖZ’ÜN POSTKOLONYALİZM SAYISI
Bazı dergiler gündemi izler; bazıları okurun önüne, gündemin gürültüsü arasında unutulmuş büyük soruları koyar. Yitiksöz, kolonyalizm özel sayısının ardından hazırladığı postkolonyalizm özel sayısıyla, düşüncenin sabır isteyen bu ikinci yolunda ilerliyor. Kasım–Aralık 2026 tarihli 38. sayı, sömürgeciliğin geçmişte bıraktığı izlerle bugün aldığı biçimleri birlikte düşünmeye çağırıyor. Okurun elindeki çalışma, sayfaları çevrilip kaldırılacak bir dergiden çok, dönüp dönüp başvurulacak bir düşünce ve edebiyat birikimi niteliği taşıyor.
Bir önceki sayının açtığı tartışmayı sürdürmek, yayıncılık açısından kıymetli bir tercih. Çünkü sömürgeciliğin tarihini konuşmak, onun zihnimizde, dilimizde, kurumlarımızda ve hayal dünyamızda sürüp giden etkilerini kendiliğinden açıklamıyor. Yeni sayı tam bu eşiğe yerleşiyor: Sömürge yönetimleri çekildiğinde, onların kurduğu bakış da çekilmiş oluyor mu? İnsan kendi hikâyesini kimin kelimeleriyle anlatıyor? Kendi yüzünü görmek için hâlâ başkasının tuttuğu aynaya mı ihtiyaç duyuyor? Dosyanın farklı alanlara yayılan yazıları, bu soruların çevresinde geniş bir düşünme zemini oluşturuyor.
Kadriye Durmuşoğlu’nun postkolonyalizmi sömürgeciliğin sonu ve sürekliliği üzerinden tartışan yazısından Sıtkı Karadeniz’in teorinin vaatlerini sorgulayan çalışmasına uzanan bölüm, kavramsal çerçeveyi kuruyor. Hasan Boynukara’nın yaklaşımı ve Şule Demirtaş’ın postkolonyal söylemin sınırlarına yönelttiği sorular ise dosyanın kendi konusuna eleştirel mesafeyle bakmasına imkân veriyor. Böylece okur, aynı kavramın etrafında farklı değerlendirmelerle karşılaşıyor. Bir özel sayının düşünsel değeri de burada beliriyor: Kavramları dolaşıma sokarken onları tartışmaya açık tutabilmekte.
Türkiye’ye ayrılan yazılar, meselenin bize uzak coğrafyalara ait olduğu rahatlığını bozuyor. Mehmet Narlı’nın kendilik arayışını, Ahmet Demirhan’ın Türkiye’de postkolonyalliğin etkisini, Vejdi Bilgin’in sömürge olmadan sömürgeci söyleme maruz kalmayı ele aldığı metinler, dosyaya belirgin bir yerel derinlik kazandırıyor. İmdat Demir’in Türk ulus kimliğinin postkolonyal gerilimine odaklanan yazısı da bu tartışmaya katılıyor. Modernleşme, kimlik, yabancılaşma ve yönetim bilgisi çevresindeki çalışmalar, Türkiye’nin deneyimini kendi soruları ve tarihsel özellikleriyle değerlendirebileceğimiz bir alan açıyor.
Dosyanın coğrafyası da geniş. Filistin’den Endülüs’e, Avrupa’nın sömürgeci geçmişinden Japonya’nın kolonileştirme faaliyetlerine uzanan başlıklar, meselenin farklı yüzlerini görünür kılıyor. Müslüman toplumlar, ahlâk, tasavvuf ve İslamofobi üzerine yazılar bu çerçeveyi derinleştiriyor. Manolya Gürocak’ın Ziyaüddin Serdar’la gerçekleştirdiği söyleşi, insanın ve gezegenin geleceğine ilişkin arayışları gündeme taşıyor. Bu çeşitlilik sayesinde okur, postkolonyalizmin yalnızca tarihçiler arasında yürütülen bir tartışma olmadığını; insanın kendisiyle ve dünyayla ilişkisine uzanan canlı bir mesele olduğunu hissediyor.
Sayının dikkat çekici yönlerinden biri, dijital dünyanın iktidar ilişkilerine açılması. Muhammet Enes Kala’nın algoritmik öz-oryantalizm üzerine yazısı, insanın kendisini makinenin ürettiği tariflerde aramasını sorguluyor. Mahmut Özer’in eğitim ve yapay zekâ eksenindeki değerlendirmesiyle Turan Kışlakçı ve Üzeyir İlbak’ın dijital sömürgecilik yazıları, tartışmayı bugünün ekranlarına taşıyor. Bilgiyi kim üretiyor, görünürlüğü kim belirliyor, hangi sesler duyuluyor? Dergi, gündelik hayatımızın içindeki bu sorulara düşünsel bir ağırlık kazandırıyor.
Bütün bunların yanında Yitiksöz, sanat ve edebiyat dergisi olmanın imkânlarını da güçlü biçimde kullanıyor. Şiirler, hikâyeler, çeviriler ve Hasan Aycın’ın çizgileri, kuramsal tartışmalara başka duyarlılık kapıları açıyor. Mahmud Derviş’ten Derek Walcott’a uzanan şiirler; Mustafa Çiftçi ve Sadık Yalsızuçanlar gibi isimlerin hikâyeleri, insan tecrübesini metnin merkezinde tutuyor. Mehmet Ali Çelikel’in İngilizcenin edebî dönüşümünü tartıştığı yazı; Türk romanına, diaspora edebiyatına, kadınların temsiline ve sinemaya ayrılan çalışmalarla birlikte okununca, dosyanın estetik ufku daha iyi anlaşılıyor.
Temsil meselesinin edebiyattan eğitime uzanan farklı bağlamlarda işlenmesi, sayının bütünlüğünü güçlendiriyor. Kimin konuştuğu kadar, kimin adına konuşulduğu da önem kazanıyor. Kadınların deneyimleri, yerinden edilmiş insanların hafızaları ve susturulmuş toplulukların anlatıları, büyük kavramların arkasındaki hayatları hatırlatıyor. Böylece okur, sömürgecilik tartışmasının insani karşılığını görebiliyor; bir düşünce metninden çıkıp bir şiire geçtiğinde aynı yaranın başka dildeki yankısını duyabiliyor.
Bu genişlik, farklı okuma alışkanlıklarına sahip insanlara da kapı açıyor. Kuramsal yazılardan çekinen bir okur şiirden başlayabilir; sinemayla ilgilenen biri filmler üzerinden tartışmaya katılabilir; öğretmenler eğitim başlıklarında kendi gündelik tecrübelerinin izlerini bulabilir. Derginin sayfaları arasında böyle geçişlerin mümkün olması, özel sayıyı genel okur için yakınlaştırıyor. Her metinde aynı fikri aramak gerekmiyor; bazen bir itiraz, bazen tanıdık bir hikâye, bazen de yeni duyulan bir kavram okumanın yönünü değiştiriyor.
Böylesine geniş bir içeriği ortak bir mesele etrafında buluşturmak ciddi editoryal emek ister. Genel Yayın Yönetmeni Duran Boz’un hakkını özellikle teslim etmek gerekiyor. Konuyu birbirini izleyen iki özel sayıyla ele alma iradesi, düşünceye ayrılmış zamanın ve yayıncılık sabrının göstergesi. Yazarları, türleri ve tartışma alanlarını aynı sayıda buluşturan bu emek, Kahramanmaraş’tan yükselen edebiyat sesine güçlü bir düşünce boyutu kazandırıyor. Yayın kurulundan tasarıma, son okumadan baskıya kadar katkı sunan herkes bu takdiri hak ediyor.
Dergiye destek veren Kahramanmaraş Büyükşehir Belediye Başkanı Fırat Görgel’i de bu kültürel emeğe sağladığı imkân dolayısıyla kutlamak gerekir. Bir şehrin geleceğinde kitapların, dergilerin ve düşünce ortamlarının da payı vardır. Böyle kapsamlı bir yayının okurla buluşmasını desteklemek, şehrin hafızasına ve Türkiye’nin kültür hayatına değerli bir katkıdır. Yitiksöz’ün postkolonyalizm özel sayısı, meraklı okuru uzun soluklu bir karşılaşmaya çağırıyor: Dünyayı okurken kendi bakışımızın nasıl oluştuğunu da düşünmeye. Duran Boz’a, Fırat Görgel’e ve bütün emek sahiplerine teşekkürle; bu sayının geniş bir okur çevresine ulaşmasını diliyoruz.
@Sule_Demirtas @GuroManol @yitiksoz @duranboz2011
Manolya Gürocak retweeted
58 yaşındayım, Hristiyanım. Cadılar Bayramı diye bir kutlamanın varlığını bundan 15-20 yıl önce Amerika’da öğrendim. Bizim kültürümüzde böyle bir gelenek yok. Üstelik inanç dünyamızda da bunun yeri yok.
Ancak bugün Türkiye’de, bize ait olmayan kültürleri sanki kendi kültürümüzmüş gibi benimsemeye çalışan özenti bir toplum görüyorum.
Bu bana, kendi olamayan, kendi müziğini sevmeyen, kendi yemeklerine sahip çıkmayan, kendi kültürünü yeterince tanımadan sürekli dışarıya özenen bir toplumu hatırlatıyor.
Oysa Anadolu dediğimiz coğrafya sıradan bir toprak parçası değildir. Binlerce yıldır farklı medeniyetlerin, inançların, dillerin ve kültürlerin bir arada yaşadığı eşsiz bir kültür mozaiğidir.
Önce kendi zenginliğimizi tanıyalım, geçmişimize sahip çıkalım. Başkalarının kültürlerini tanımak güzeldir ama kendi kültürümüzü unutarak başkalarına benzemeye çalışmak başka bir şeydir.
Kendi kültürünü tanımayan, başkasının kültürüne özenerek kendini bulamaz.
Kültürümüze sahip çıkalım.
Herkese iyi pazarlar.
Manolya Gürocak retweeted
Replying to @shabasteria
Bu davetiye bence sevimsiz. İngiliz bir arkadaşıma ait olsa "ne hoş" derdim.
Onda sakil görünmez gözüme. Başka kültürlere ilgi duyabiliriz, o kültüre ait gelenekleri sevimli bulabiliriz. Etkileşim de kaçınılmazdır. Ama o kültürde eriyip kaybolmak bir tehlikedir. Hâkim kültürün altında yok olup giden otantizm adına konuşuyorum, hayatın tadı tuzu rengi olan... Evlilik gibi her kültüre özgü geleneksel ritüelleri olan bir kurum. Minyatür bizim kültürümüzde yok mu? 19. yüzyıldan bu yana beyaz gelinliğin tahakkümü niçin var. Ne oldu dünyadaki kırmızılarımıza yeşillere diğer renklere... Neden herkesleşmek gerekiyor? Bu aynılaşma batı kültürünün ekseninde gerçekleşiyor ama Uzak Doğu'ya da benzemeyelim. Biz, biz olalım. Kendimiz olalım. Türkiyeli olalım. Herkes kendisi olsun. Kimliğimizi inşa etmeden nasıl karakter kazanacağız?
Osmanlı Roma'nın bütün mirasını korumak gibi bir duruş sergilemiş, fethedilen yerlerde eski kültürlere dair tek bir kalıntı bırakmayan bir sürü devletten daha büyük bir özgüvenle bir mirasa sahip çıkmış paganlar ve kliseler duvarlara batıl inançların pisliği sirayet etti diye karşılıklı mirasları yok ederken. Niçin Orta Çağ minyatürleri kadar sevimli bulunmuyor kendi öz yurdunda?
Çok uzattım lafı, doluyum, demek istediğim, bu gençlerin ve bu topraklarda yaşayan çoğunluğun bu bilince erişmesi elzem. Tabii hırpalamadan ama zülfiyare dokunacaksa da dokunacak.
Selamlar.
Manolya Gürocak retweeted
Sezai Karakoç, Osmanlı Devleti’yle Cumhuriyet arasındaki bağı şöyle özetlemiş:
“Bir doğum sancısından ölen analar gibi devlet ölürken, doğan çocuk yaşadı ve ölü ananın memelerinden süt emerek gelişti.’’
#Cumhuriyet
Manolya Gürocak retweeted
Birinci Madde- Hâkimiyyet, bilâ kayd ü şart milletindir. İdare usulü, halkın mukadderatını bizzat ve bilfiil idare etmesi esasına müsteniddir. Türkiye devletinin şekl-i hükûmeti cumhuriyettir.
İkinci Madde- Türkiye devletinin dini, dîn-i İslâmdır. Resmi lisânı Türkçedir.
Manolya Gürocak retweeted
Geçtiğimiz sene Fransa’da bir genç namazı öğrenmek istiyorum dedi. Camide bulunan Müslüman genç namazı öğretirken secdeye nasıl gidileceğini gösterdiği sırada boğazı kesilerek ve 50 kez bıçaklanarak öldürüldü
Manolya Gürocak retweeted
"Kendi canları çekmesine rağmen yiyeceklerini yoksula, yetîme ve esire seve seve yedirirler."
|| insan 8
🌻
Manolya Gürocak retweeted
“Servet tezek gibidir, yığın halinde olunca kokar; dağıtıldığı zaman, toprağı besler.”
(Tolstoy - Bilgelik Günlüğü)
Manolya Gürocak retweeted
Replying to @GuroManol
Peygamberimiz (sav),
"...Rabbimiz bize dünyada da iyilik ve güzellik ver, ahirette de iyilik ve güzellik ver"i iletti
"Tasadan, hüzünden, kederden Allah'a sığınırım"ı öğretti
Manolya Gürocak retweeted
Güya Azerbaycan’da başörtü yasağı İran etkisini kırmak ve radikalleşmeyi engellemek için ve kendi kimliğini Arap Fars değerlerinden kurtarmak için konulmuş .
Biz , İslama karşıyız diyemiyor da Arap ve Fars değerleri diyor. Başörtüsü Fars ve Arap değeri diyor.
Bu sözleri bir yerlerden çok iyi hatırlıyoruz. Türkiye’de 1980li yıllarda 1990lı yılların sonunda aynı gerekçelerle başörtüsü yasağı getirilmişti.
Bunlar Arap adeti Fars adeti falan demişlerdi.
Efendi !
Eğer kendi kimliğinizi korumak , özünüze dönmek istiyorsanız İslam ile olan bağlarınızı değil , sizi ahtapot gibi kuşatmış olan siyonizm ile bağlarınızı koparın önce .
Kendi özünüze , Fuzuli’ye, Nizami Gencevi’ye dönün . Sühreverdi’ye , Nasıruddin Tusi’ye Behmanyar’a dönün . Şehriyar’ı okuyun .
Manolya Gürocak retweeted
13 yıl önce elime Fütuhat-ı Mekkiye'nin ilk cildini aldım. İnadım da inat o zamanlar. İttir kaktır bir 100-200 sayfa okudum ve tabir caizse boyumun ölçüsünü aldım. Boy verip ayağımı değdireceğim bir zemin yoktu. Mantık, matematik, geometri, kimya, astronomi ve nice ilmi hakkıyla bilmek yetse azmedeceğim ama hayır, kesinlikle fıtrî bir arınma, takva istiyor, metafizik bir kanal istiyor. Cahilliğimin boyutunu idrak edişimi ömür billah unutamam.
Manolya Gürocak retweeted
Replying to @GuroManol
Kyoto'da otobüsteyiz,küçücük yaşlı bir japon bismillah deyip yerinden kalktı, hafifçe omzuma dokunup Allahın selamını verip indi. Dünyanın öbür ucunda,her namazda dua ettiğim bir Ahmedî -eksik gedik neyse- örtümden beni tanıdı, bana selam verdi; ben bu devleti bırakır mıyım?
Manolya Gürocak retweeted
Replying to @GuroManol
İnsan trajiktir. Müslüman, (artık) "insan" değilse, o başka...
























