Vandaag staan we stil bij de gruwelijke aanslagen van 7 oktober 2023. Ruim twaalfhonderd mensen werden die dag door Hamas-terroristen vermoord, honderden werden ontvoerd. Mensen die thuis waren met hun gezin, en jongeren die dansten op een festival, werden in koelen bloede afgeslacht of meegenomen. In veel families en vriendengroepen is een gat geslagen dat nooit zal helen. Zij die hun gijzeling hebben overleefd, voeren een dappere strijd om hun leven terug te veroveren. Ook voor de Joodse gemeenschap in Nederland heeft 7 oktober alles veranderd. De angst en het verdriet kwamen heel dichtbij. Antisemitisme rukt bovendien op, en Joodse Nederlanders vragen zich steeds vaker af of zij nog veilig herkenbaar Joods kunnen zijn in hun eigen land. Dat accepteren we niet. In Nederland moet je met een keppeltje over straat kunnen, zonder angst naar de synagoge kunnen gaan en je kind veilig naar een Joodse school kunnen brengen. Joodse Nederlanders mogen nooit verantwoordelijk worden gehouden voor de daden van de regering-Netanyahu. Discriminatie en Jodenhaat zijn nooit te rechtvaardigen. Je kan van ons verwachten dat wij ons altijd tegen antisemitisme zullen uitspreken en ertegen optreden. We kunnen vandaag echter niet zwijgen over het leed dat de regering-Netanyahu sinds 7 oktober heeft aangericht. Wat begon als de reactie van een getraumatiseerd land op een terreurdaad, is uitgegroeid tot een genocidale campagne van verdrijving en verwoesting, waarbij iedere menselijke en wettelijke grens is overschreden. Bijna honderdduizend Palestijnen zijn sindsdien vermoord, terwijl het overgrote deel van hen niets te maken had met de terreur van 7 oktober. Met opnieuw een zware winter voor de deur is de ellende in Gaza nog altijd niet te bevatten. Meer dan een miljoen mensen kampen met acute honger en van wederopbouw is nauwelijks sprake. Hulp wordt stelselmatig geblokkeerd en de Israëlische aanvallen gaan gewoon door. De druk op Israël om hiermee te stoppen moet omhoog. Nederland moet daarin het voortouw blijven nemen. D66 zet zich daar onverminderd voor in. Na zoveel dood, angst en verdriet kan vrede verder weg voelen dan ooit. Toch moeten we blijven werken aan een toekomst waarin Israëli’s en Palestijnen in veiligheid en vrede naast elkaar kunnen wonen. Een toekomst waarin beide volken zelf over hun leven en hun toekomst kunnen beslissen. Vandaag staan we stil bij de mensen die op 7 oktober werden vermoord en bij de families die hen iedere dag moeten missen. Bij de bevrijde gijzelaars die proberen hun leven weer op te pakken. Bij de Joden die zich ook hier in Nederland en overal ter wereld minder veilig zijn gaan voelen. En bij alle mensen die zijn getroffen door de verschrikkingen die volgden.