Beter kun je het niet verwoorden! 👇👇👇 “De Duitse DW-zender heeft een documentaire gemaakt over migranten in de Parijse voorsteden. De camera richt zich op twee gemeenschappen die in hetzelfde gebied leven. Aan de ene kant staan zo’n zeventigduizend Chinese Fransen. In Aubervilliers, ten noorden van Parijs, hebben zij het grootste kledinggroothandelscentrum van Europa opgebouwd. De levensstijl van deze groep is eenvoudig: ze staan vroeg op en gaan laat naar bed, runnen kleine werkplaatsen, houden winkels draaiend en doen aan goederenvervoer. Geld dat ze verdienen, steken ze terug in de zaak, en bij problemen bedenken ze zelf hoe ze het moeten rooien. In het dagelijks leven zijn ze bescheiden en stil, ze vragen zelden om speciale subsidies van de overheid en gaan niet de straat op om onrust te stoken. Na tientallen jaren hebben steeds meer gezinnen een huis gekocht en hun bedrijf laten floreren. Aan de andere kant wonen in dezelfde straten Noord-Afrikaanse migranten. Over het geheel genomen is hun economische integratie in de lokale samenleving achtergebleven. Maar de documentaire legt een subtiele maar realistische verschuiving in de mentaliteit vast: een sentiment waarbij zelfredzamen als bedreiging worden gezien, verspreidt zich stilletjes. Volgens de observaties in de film zien sommige mensen die worstelen met integratie zichzelf graag als slachtoffer en vinden ze dat de samenleving hen te veel verschuldigd is. Maar zodra ze zich omdraaien en de Chinezen naast hen zien, verandert hun houding. In plaats van te leren hoe je een bedrijf runt, beschouwen ze de Chinezen als concurrenten. Waar komt deze vijandigheid vandaan? Het meest tastbare conflict zit hierin: hoe beter het de Chinezen vergaat, hoe moeilijker het wordt om het slachtofferverhaal rond te breien. Iedereen is evenzeer een buitenstaander en botst op dezelfde barrières van een vreemd land. Zelfs toen de Chinezen net kwamen, spraken ze geen Frans en hadden ze al helemaal geen lokale connecties. Als iemand door zestien uur per dag te zwoegen zijn leven stap voor stap opbouwt, dan wordt het lastig om met opgeheven hoofd te blijven roepen: “Wij redden het niet door de onrechtvaardigheid van de buitenwereld.” Een mens die zwijgend zijn eigen broek ophoudt, steekt vaak de ogen uit van wie gewend is de schuld bij de omgeving te leggen. De diepere mismatch zit in het begrip van rijkdom. In de ogen van veel mensen die iets eisen, is rijkdom een vaste taart die in stukken is verdeeld. Ze zien niet hoe die groothandelswinkels zijn opgebouwd uit krat na krat vol goederen, ze vinden alleen maar dat de Chinese winkels geld verdienen ten koste van henzelf. Daarenboven zijn Chinezen vanouds gewend om te slikken, en bij conflicten kiezen ze vaak voor de lieve vrede, waardoor deze mentale onevenwicht al snel uitmondt in echte veiligheidsproblemen. Berovingen, stalken, straatovervallen – ze volgen elkaar op en richten zich op deze groep die alleen maar rustig wil leven. Zich met eigen handen onderhouden en met vertrouwen rijkdom opbouwen is in elke gezonde samenleving de basis van waardigheid. Maar als een plek gewend raakt om slachtofferschap als gangbaar ruilspel te zien, wordt degene die stilzwijgend zijn leven op orde brengt vaak als eerste het mikpunt.”