Van Weel: altijd grote woorden, altijd een uitweg Wat een geluk voor David van Weel dat Femke Halsema bestaat. Eerst grote verontwaardiging in de Tweede Kamer over Hamas-verheerlijking op de Dam. Het ging ver over zijn grens. Verschrikkelijk. Onacceptabel. Dit mocht niet opnieuw gebeuren. Eén gesprek met Halsema later is de toon veranderd. De minister begrijpt het nu. Ingrijpen was juridisch niet mogelijk. En daarmee verdwijnt de politieke verontwaardiging in een discussie over bevoegdheden. Van Weel wil nu snel een nieuwe wet. Maar welke garantie krijgen we dat die wet straks daadwerkelijk toepasbaar is? Of krijgen we opnieuw een juridisch bouwwerk vol uitzonderingen, voorwaarden en interpretatieruimte? Een wet waarmee de politiek daadkracht kan etaleren, terwijl de uitvoeringspraktijk nauwelijks verandert? Dan wordt de nieuwe wet geen oplossing, maar een volgend excuus. Het begint op een herkenbaar patroon te lijken. Eerst ferme uitspraken, daarna begrip voor de beperkingen en uiteindelijk de verantwoordelijkheid bij een ander neerleggen. Als een aal glibbert Van Weel van debat naar debat. En de VVD? Ooit de partij die veiligheid en daadkracht als politieke visitekaartjes gebruikte. Wat heeft zij aan haar kiezers uit te leggen als haar eigen minister vooral vertelt waarom optreden onmogelijk is? Ook de andere partijen mogen kleur bekennen. Wie wil een daadwerkelijk handhaafbare wet en wie neemt genoegen met een politiek compromis dat vooral op papier iets verandert? Want misschien schuilt daarin wel het grootste risico: een wet die iedereen kan presenteren als vooruitgang, juist omdat niemand er in de praktijk veel mee kan. Een minister van Justitie is geen commentator op zijn eigen onmacht. Hij draagt verantwoordelijkheid voor voorstellen die juridisch houdbaar en praktisch uitvoerbaar zijn. Van Weel heeft nu zelf de verwachtingen gewekt. Laat hem dan aantonen dat zijn nieuwe wet in een vergelijkbare situatie daadwerkelijk verschil maakt. Geen nieuwe lege huls. Geen politiek alibi. Geen volgende ronde grote woorden. En als hij dat niet kan waarmaken, moet de VVD zich afvragen waarom hij nog op deze post zit. Leve de democratie. #VanWeel #VVD #Halsema #Justitie #Rechtsstaat #Terrorisme

De Raad van State van God los? Moet Nederland straks bewijzen waarom een overheidsuniform geen religieuze boodschap behoort uit te dragen? Het begint er verdacht veel op te lijken. De Raad van State vindt het wetsvoorstel om religieuze uitingen bij boa's te verbieden onvoldoende onderbouwd. De wetgever moet aantonen waarom zo'n verbod noodzakelijk is, welke problemen ermee worden voorkomen en waarom landelijke regels nodig zijn. Juridisch zijn dat legitieme vragen. Maar er ontbreekt iets wezenlijks in deze discussie: de positie van de burger tegenover het openbaar gezag. Een boa draagt geen uniform om zijn persoonlijke identiteit uit te dragen. Dat uniform maakt zichtbaar dat hij namens de overheid optreedt. Hij kan handhaven, bekeuren en onder wettelijke voorwaarden dwangmiddelen toepassen. Op dat moment vertegenwoordigt hij de rechtsstaat. Niet zijn geloof, politieke overtuiging of levensbeschouwing. Waarom maken we daar eigenlijk zo'n ingewikkelde discussie van? En waarom gaat het steeds over de islamitische hoofddoek? Waar blijven de keppeltjes, sikh-tulbanden, hindoeïstische symbolen, christelijke kruisen en de vergieten van het pastafarisme? Dat laatste klinkt lachwekkend, maar legt precies het probleem bloot. Zodra persoonlijke geloofsuitingen onderdeel mogen worden van een overheidsuniform, ontstaat de vraag welke overtuigingen daarvoor in aanmerking komen. Wie bepaalt dat? En hoe voorkomen we willekeur? Artikel 1 van de Grondwet verlangt gelijke behandeling. Artikel 6 beschermt de godsdienstvrijheid. Maar godsdienstvrijheid betekent niet dat iedere persoonlijke geloofsuiting onder alle omstandigheden zichtbaar gedragen moet kunnen worden tijdens de uitoefening van openbaar gezag. Natuurlijk kan iemand met een hoofddoek, keppeltje of tulband uitstekend en onpartijdig functioneren. Dat staat niet ter discussie. Maar de neutraliteit van het overheidsuniform gaat niet uitsluitend over het gedrag van de ambtenaar. Het gaat ook over de wijze waarop de overheid zich tegenover iedere burger presenteert. De scheiding tussen kerk en staat schrijft geen algemene religievrije kleding voor. Maar zij roept wel een fundamentele vraag op: willen wij dat de overheid bij de uitoefening van gezag zichtbaar afstand houdt tot iedere religieuze overtuiging? De Raad van State vraagt de wetgever om een overtuigende onderbouwing van een verbod. Prima. Grondrechten verdienen zorgvuldigheid. Maar dan mag de politiek ook uitleggen waarom het behoud van een zichtbaar neutraal overheidsuniform niet een legitiem en zwaarwegend belang zou zijn. Het gaat niet om het weren van gelovigen uit overheidsdienst. Het gaat om het onderscheid tussen de vrijheid van de persoon en de verantwoordelijkheid van de functie. Wie namens de overheid gezag uitoefent, vertegenwoordigt op dat moment alle burgers. Ook degenen die niets met zijn geloof of overtuiging hebben. Daarom moet de politiek een duidelijke keuze maken. Eén landelijke norm, zorgvuldig vastgelegd en gelijk toegepast op alle overtuigingen. Geen uitzonderingen omdat de ene religieuze uiting maatschappelijk gevoeliger ligt dan de andere. De overheid hoeft niet ongelovig te zijn. Zij moet onpartijdig zijn. En bij de uitoefening van openbaar gezag mag die onpartijdigheid ook zichtbaar zijn. Misschien is dat wel de vraag die we de Raad van State en vooral de politiek moeten stellen: Sinds wanneer is een religieus neutraal overheidsuniform iets geworden waarvoor Nederland zich moet verantwoorden? #RaadVanState #Neutraliteit #BOA #Rechtsstaat #Godsdienstvrijheid #GelijkeBehandeling nu.nl/politiek/6413644/raad-…