OMER DILSOZ

hûr bajo, kûr bajo û gê ne(bi)êşîne

îro nixte ye; gujeguja baranê ye, hişê min aliyek dibê, 'tu çima neçûy konferansa PENê?' aliyê din dibê, 'tu yê biçî çi!' ma ez nivîskar bûm, vê pirsê ji xwe dikim û naxwazim tu tiştekî bikim... û hûnaka romanek nû ji min re dibişire... xwezî ev cografya evqas nebûya gopalê...

kaktûsê her roj strana wî dilê di nav qesra strîdank de distra jê ra

roman, di ramana xwe de gêre bi peyvê dike

xuya ye bi ai re sînorên navbera zimanan neman... dinya bû gundekî biçûk...

piştî împaratorya ageh a ai gelo em ê hê jî karibin binivîsin?

li cihekî heke şûna aşî hinêra aşvên li pêş be, şûna beraşî çeqçeqok serkêş be li wir hinêr napişkive...

sîsirk di çil û sermê de rêwî ye rê geh çirûska pişt şibakê geh tîhna li kuleka bixêriyê şibake û cemed straneke qerisî bixêrî û dûkel awazeke fetisî sîsirk di valahiyê de rengek bê sî

gotina "kêmser" li ferhenga min aliya. "min romana xwe ya nû kêmser kir" yanî çi nema biqede...

di zemanê "agahîyê" de; "zanîn" qurçek ava sar e...

baran... payîz... pawîn... çilkek av e, kulmek ax

Amedê şeqand... bijî ⚽️⚽️

hingî engirî di kozika xwe de j-zengirî

çawa ruhê her tiştî heye wisa ruhê herfan jî heye. Ku tu herfên zimanekî nas nekî tu yê neşê xwe di ruhê wî bigihînî. herf ne tenê hin xêzik in ew dilopên xwîna nav demarên zimanî ne...

derz pişkaft dirwar pîne kir lê ma asê li diltezînê

go dilê min pelekî li berba-d badan badan û li erdê dan

heyat dişibe ava navdeştê îlem xwe ber bi kendekê ve dikişe û paşê ber bi kenda perê dî; av di deştê de xelek xelek dikişe wek marekî...