Er moet toch ergens een grens zijn aan politieke schaamteloosheid? Een land financieel naar de kloten helpen en dan bij mensen die hun hele leven gewerkt hebben de laatste euro’s gaan zoeken. Uw eigen politieke vetpotten ongemoeid laten en bij gepensioneerden de kruimels van tafel schrapen. Hoeveel misprijzen voor uw eigen bevolking kan je eigenlijk nog tentoonspreiden?

Geert, waar blijft de ontslagronde bij de overheid? In de privésector heet dat herstructureren. Bij de overheid heet dat onbespreekbaar. Blijkbaar is er in België maar één bedrijf dat nooit te veel personeel, te veel directeurs of te veel afdelingen heeft. En dat is toevallig het enige bedrijf dat zijn tekorten gewoon aan zijn klanten kan doorrekenen. Zelfs wanneer die klanten al failliet zijn.

Seg, ik heb nog een kei goei idee. Laten we de btw op bloemen verhogen. Want als er in België nog iemand geld over heeft om een boeketje te kopen, dan scheelt er toch serieus iets aan ons belastingstelsel. Dat kunnen we toch niet zomaar laten passeren.

Frankrijk. Ooit het land van de Concorde, de TGV, Ariane en een nucleair programma waar de rest van de wereld met open mond naar stond te kijken. Een land dat niet jarenlang zat te zeveren over de toekomst, maar ze gewoon bouwde. En kijk nu eens. Meer dan 3.500 miljard euro staatsschuld, een begroting die langs alle kanten kraakt en een industriële grootmacht die alle moeite van de wereld heeft om haar voorsprong vast te houden. En nee, dat is niet zomaar gebeurd. Daar hebben generaties politici tientallen jaren voor nodig gehad. De ene regering gooide het beleid van de vorige buiten, de volgende draaide alles weer terug, investeringen werden uitgesteld en industriële kennis ging verloren. Ondertussen bleef de overheid vrolijk geld uitgeven en deed de EU er met zijn regeltjes nog een schep bovenop. Het strafste van heel dat verhaal? Frankrijk moet vandaag opnieuw miljarden ophoesten om industriële capaciteit op te bouwen die het vroeger gewoon had. Eerst jarenlang laten verkommeren wat vorige generaties met kennis en ambitie hebben opgebouwd, om vervolgens met geleend geld te proberen redden wat er nog van overblijft. Daar moet je toch een serieus politiek talent voor hebben. En de echte schade? Die staat zelfs niet in de begroting. De bedrijven die nooit ontstaan zijn, de investeringen die nooit kwamen, de technologische voorsprong die verloren ging en de welvaart die we daardoor mogelijk nooit meer terugzien. Probeer daar maar eens een prijskaartje op te plakken. En de verantwoordelijken? Die zitten ondertussen op hun pensioen, schrijven boeken of komen ons doodleuk vertellen hoe het allemaal beter moet. En wie denkt dat dit alleen in Frankrijk gebeurt, moet eens naar België kijken. Hier hebben we net hetzelfde kunstje opgevoerd. Een indrukwekkende industriële erfenis, decennialang politieke stilstand, een peperduur staatsapparaat en een schuldenberg die maar blijft groeien. Ondertussen krijgt onze industrie de ene mokerslag na de andere. Twee landen waar generaties mensen welvaart hebben opgebouwd en generaties politici er vervolgens niet in slaagden die voorsprong te bewaren. Maar wees gerust, aan de politieke heilige huisjes is amper een haar gekrenkt. Die blijken blijkbaar een stuk beter beschermd dan onze industrie.