พูดในมุมมองนักออกแบบ หลายคนต้องทำความเข้าใจก่อนว่า Character เป็นสิ่งที่ถูกออกแบบและนำไปใช้ได้ในหลายรูปแบบย่อย ไม่ใช่แค่ติดคำว่าตัวการ์ตูน ก็จะปัดไปเป็นสื่อสำหรับเด็กได้ทั้งหมด โดยเฉพาะครตที่เป็น Mascot นิยามคือ ครตที่มีจุดประสงค์ไว้เพื่อ represent บางสิ่ง หลัก ๆ คือใช้ในเชิงการตลาด การนำเสนอแบรนด์ กลุ่มคน หรือในที่นี้คือ branding ของนักแสดง ที่กลุ่มเป้าหมายหลักของผู้สนับสนุนแบรนด์/นักแสดงคนนั้น ไม่ใช่เด็กตั้งแต่ต้น และ Mascot ไม่ใช่ Character ที่มีจุดประสงค์ในการออกแบบมาเพื่อดำเนิน Narrative อย่างในสื่อพวกเกมส์ อนิเมชั่น หรือนิทาน (มันอาจจะมี Narrative เล็กน้อย หรือสร้างขึ้นภายหลัง แต่ส่วนใหญ่ก็จะมีแค่ Background และรูปแบบเชิงสัญญะที่ทำให้คิดถึงสิ่งที่นำเสนอขาย เช่น สี รูปทรง เท่านั้น) การคาดหวังว่า Mascot ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อนำเสนอใน field ที่ not for kid อย่าง celebrity /entertrainment industry (ให้เจาะจง สื่อซีรีส์ที่พ่อแม่หลาน ๆ เล่นเนื้อหามันก็ไม่ได้ pg อยู่แล้วด้วยซ้ำ) จะต้องถูกนำมาใช้เป็นสื่อชี้นำพฤติกรรมเด็กเลยเป็นสิ่งที่ประหลาด ถึงมันจะกลายมาเป็นไวรัล หรือความน่ารักของครตจะสร้างกลุ่มเป้าหมายใหม่เพิ่มขึ้นมา หรือถูกเอามาต่อยอดในสื่อที่ pg ขึ้น (เพลง,รายการ) มันก็ไม่ใช่จุดประสงค์หลักของการออกแบบครตนี้ขึ้นมาอยู่ดี ส่วนถ้าให้พูดในมุมครูสอนเด็กปฐมวัย เด็ก ๆตอนนี้เข้าถึงสื่อที่ not for kid ได้ง่ายมากกกกกก ซึ่งความรับผิดชอบในการคัดกรองสื่อและช่วยแนะนำก็ควรเป็นหน้าที่ ‘ผู้ปกครอง’ ก่อน ไม่ว่าสื่อนั้นจะเป็นครตมั้ย ส่วนตัวนี่คิดว่าการวางตัวของหลาน ๆ ทุกครตตอนนี้ดีมาก แล้วก็ไม่ได้นำเสนอค่านิยมอะไรที่ส่งผลร้ายกับสังคมรุนแรงเลย สุดท้ายคนที่ไม่เข้าใจจุดประสงค์การมีอยู่ของ Mascot แต่แรก แต่ทำตัว over-pc ก็ขอให้หุบนิ้วแล้วไปทำความเข้าใจซะใหม่ก่อน มีความกังวลเรื่องผลกระทบต่อสังคมไม่ผิด โดยเฉพาะต่อเยาวชนการคิดเยอะ ๆ มันดีแล้ว แต่คิดให้กว้าง แล้วก็รู้ให้จริงด้วย