Ευριπίδης Ορνιθάρης

Η εκδίκηση του χρόνου.

Οδόφραγμα Αγ.Δομετίου. Εκατοντάδες αγελάδες περιμένουν υπομονετικά να περάσουν στα κατεχόμενα για να εμβολιαστούν για τον αφροδίτη πυρετό Μέλη του ΕΛΑΜ, ο Mad Sakis, ο PIN κ αλλοι ατσάδιασαν τα χτηνά. Ορισμένοι μάλιστα φώναζαν για εσχάτη προδοσία κ ζήτησαν την άμεση εκτέλεση των.

Ο πρόεδρος Τραμπ αποκάλυψε πριν λίγο οτι εκτός απο βραβείο νόμπελ, κέρδισε και χρυσό μετάλλιο στη ρυθμική γυμναστική στους ολυμπιακούς του 1936. Δημοσίευσε μάλιστα και σχετική αναμνηστική φωτογραφία.

Στο καλό πρόεδρε. Πάνω απ' όλα, αφησες κληρονομιά ενα επίπεδο για να ψάξουμε πάλι κάποτε.

Και τώρα τί θα κάνουμε χωρίς καλώδιο; Ηταν και αυτό μια κάποια ενωση.

Δε με ενοχλεί τόσο που ρίχνει κούζες απο τα μπαλκονια σωματειων. Ούτε οτι φωτογραφίζεται γονυπετής στους τάφους των ηρώων. Μια δόση δράματος την κουβαλούν όλοι η πολιτικοί. Είναι μέρος της δουλειάς, εστω κ αν κάποτε αγγίζει τα όρια του γραφικού. Η κ. Δημητριου όμως, εκτος απο Προεδρος του ΔΗΣΥ είναι κ Πρόεδρος της Βουλής της Κυπριακής Δημοκρατίας, η εξουσία της οποίας απο κάθε νομική αποψη, επεκτείνεται και στα κατεχόμενα και στους Τ/Κ πολιτες της Δημοκρατίας, όπου και να κατοικούν. Το να λέει λοιπόν οτι πρέπει να υπάρχει διχόνοια με τους '' απέναντι '' είναι επί της ουσίας υπόσκαψη της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και δεν μπορεί οτι είπε να είναι γλωσσικό ατόπημα. Οι ''απέναντι'' κ. Δημητριου, είναι το μισό της Κύπρου. Αν δεν το βλέπετε ετσι, τότε σταματήστε να μιλάτε για οποιαδήποτε λύση, κλείστε τα οδοφράγματα και δεχτειτε τα 2 κράτη που ζητα ο Τατάρ και η Τουρκία, και προτεινε ο Αναστασιάδης. Παραδώστε την μισή Κύπρο. Η ετοιμαστείτε για απελευθερωτικό πόλεμο. Λίγη σοβαρότητα επιτέλους. Υπάρχουν πράγματα που είναι πολύ πιο σημαντικά απο τις επόμενες εκλογές.

Ας το παραδεχτούμε. Το Κυπριακό πρόβλημα, παντα ήταν κομμάτι διεθνών γεωπολιτικών εξελίξεων και συμφεροντων που πολύ λίγο μπορούσαμε ή μπορούμε σήμερα να ελέγξουμε. Η τουλάχιστον ποτέ δεν εκμεταλλευτήκαμε σε ικανοποιητικό βαθμό οποιεσδήποτε γεωπολιτικές εξελιξεις που θα μπορούσαν να δουλέψουν προς όφελος μας. Αυτο όμως είναι ιστορία απο την οποια μόνο να μάθουμε μπορούμε. Περισσότερη σημασία έχει τι γίνεται σήμερα στη ίδια μας την χώρα, οπου χρόνο με τον χρόνο γίνεται πιό φανερό οτι η διαμάχη σε τοπικό επίπεδο δεν είναι στην ουσία της μια διαμάχη μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ούτε είναι, όσο κι αν μας αρέσει να το λέμε, απλώς μια αντιπαράθεση εθνικιστών και από τις δύο πλευρές. Αυτή η εξήγηση, όσο βολική κι αν είναι, οση αλήθεια κ να περιέχει, καταλήγει να λειτουργεί ως κάλυψη. Απομακρύνει τη συζήτηση από τις βαθύτερες, πιο δομικές αιτίες του αδιεξόδου. Στην πραγματικότητα, η παγίωση των διχοτομικών τάσεων που παρατηρούμε τα τελευταια χρόνια, πιο πολύ οφείλεται στην σύγκρουση μεταξύ των πολιτικών δομών, των τοπικών οικονομικών συμφερόντων και των κοινωνικών ιεραρχιών και στις δύο κοινότητες. Με την πάροδο του χρόνου, τα συστήματα εξουσίας , είτε κομματικά, είτε επιχειρηματικά, είτε κοινωνικά, έχουν μάθει οχι μονο να επιβιώνουν αλλά και να ακμάζουν μέσα στη διαιρεση. Στην πραγματικότητα να επωφελούνται από αυτήν. Η ύπαρξη του διαχωρισμού προσφέρει ένα αφήγημα φόβου και ταυτότητας που δικαιολογεί τη θέση τους. Για συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα, εξασφαλίζει δίκτυα επιρροής, ανεξέλεγκτη πρόσβαση σε δημόσιους πόρους και απουσία ουσιαστικού ελέγχου. Και σε κοινωνικό επίπεδο, η μη λύση επιτρέπει την αναπαραγωγή μύθων μεταφέροντας την ευθύνη και αποφεύγοντας τη σκληρή αυτοκριτική. Δεν αγνοούμε την τραγωδια του 1974 και την κατοχή. Πρέπει ομως να αναλογιστούμε μήπως αυτό που μπορει καποιος να ονομάσει γενικά '' πολιτικο και οικονομικό κατεστημένο'' επωφελείται απο αυτην και αρα φοβάται τι θα μπορούσε να φέρει η επανενωση. Να κρύβεται επι της ουσίας πίσω απο αφηγήματα όσον αφορά στο είδος της επανένωσης ενω στην πραγματικότητα κανένα είδος δεν επιθυμεί. Θα τολμούσα να πώ οτι φοβάται ακόμα και αυτο που ορισμένοι αφελώς αποκαλούν απελευθέρωση κ τις ριζικές αλλαγές που αυτη θα επέφερε. Όσο αυτό το εσωτερικό σκέλος του προβλήματος δεν αναγνωρίζεται και δεν αντιμετωπίζεται, όσο βλέπουμε τη σύγκρουση μόνο ως εθνικό ή εθνοτικό ζήτημα δεν θα υπάρξει πρόοδος στη λύση του Κυπριακού ή η πρόοδος θα παραμένει επιφανειακή. Θα συνεχίσουμε να μιλούμε για λύση και επανένωση,ενώ στην πράξη προετοιμαζόμαστε για de facto διχοτόμηση.

Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης απο τον πολιτικό προϊστάμενο ή προϊσταμένους μιας υπηρεσίας, ακόμα και αν ο ίδιος ή οι ίδιοι δεν ευθυνονται προσωπικα για τα λάθη, ή τις παραλείψεις, ή την αποτυχία ή και όλα μαζί που οδηγούν σε μια καταστροφή οπως αυτη που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες, είναι ακρογωνιαίος λίθος σε μια δημοκρατία. Γιατί ο πολιτικός προιστάμενος εχει την τελική εποπτεια κι φέρει το βάρος των επιλογών, των αποφάσεων και της αποτελεσματικότητας της υπηρεσιας στην οποια προΐσταται. Δεν είναι κατ ανάγκη θέμα ενοχής. Είναι θέμα ευθιξίας, αρχών και ηθικού παραδείγματος και πρεπει να αναλαμβάνεται: 1. Για να ενισχύεται η λογοδοσία: Όταν ένας πολιτικός αναλαμβάνει ευθύνη, δείχνει ότι η εξουσία συνοδεύεται από συνέπειες και δεν ασκείται στο απυρόβλητο. 2. Για να αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη: Σε κρίσιμες στιγμές, οι πολίτες χρειάζονται σήματα ειλικρίνειας και υπευθυνότητας. 3. Για να αποτρέπεται η διάχυση της ευθύνης: Όταν κανείς δεν ευθύνεται ''ακριβώς'', τότε όλοι αισθάνονται άμοιροι, και κανείς δεν λογοδοτεί. Αυτή είναι η μήτρα της ατιμωρησίας. 4. Για να διατηρείται η ηθική συνοχή του πολιτικού κόσμου: Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης είναι δείγμα πολιτικού ήθους και όχι απλώς πράξη διαχείρισης κρίσης. Το όφελος για την κοινωνία: 1. Δημιουργεί εμπιστοσύνη στους θεσμούς: Όταν βλέπουμε ότι οι πολιτικοί δεν κρύβονται πίσω από νομικά παραθυράκια κ δικαιολογίες, ενισχύεται η πίστη μας στη δημοκρατία. 2. Ενθαρρύνει ενεργούς πολίτες: Οι πολίτες κινητοποιούνται όταν βλέπουν ότι η πολιτεία αναγνωρίζει τα λάθη της και ζητά συγνώμη στην πράξη, όχι στα λόγια. Όταν ο πολιτικός προϊστάμενος αναλαμβάνει την ευθύνη χωρίς να είναι υποχρεωμένος από τον νόμο, προσφέρει ένα μάθημα τιμιότητας και ευθιξίας σε όλη την κοινωνία, ιδιαίτερα στους νέους. Κυρίως ομως κ αυτο εχει ιδιαίτερη σημασια σε μια κοινωνία που αποδεδειγμένα εχει στραφει σε λαικιστες κ μεσσίες, οταν δεν υπάρχει προσωπική ανάληψη ευθύνης, κυριαρχεί ανάμεσα στον κόσμο η λογική του ''φταινε όλοι'' με αποτέλεσμα να χανεται η εμπιστοσύνη στα κόμματα, τους θεσμούς κ την ίδια την Δημοκρατία. Υ.Γ : Το επιχείρημα '' το ίδιο εγινε και στην τάδε ή την τάδε περίπτωση παλαιότερα'' είναι επιχείρημα που κυμαίνεται μεταξύ του γελοιου και της αισχρότητας.

Ο πολίτης έχει δικαίωματα. Στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλεια, στην εργασία. Μα εξίσου ουσιώδες είναι το δικαίωμά του να εμπιστεύεται. Να πιστεύει ότι όσοι ασκούν εξουσία το κάνουν με εντιμότητα και διαφάνεια. Όταν αυτή η εμπιστοσύνη χαθεί, δεν κλονίζεται απλώς ένα πρόσωπο, αλλά η ίδια η σχέση του πολίτη με τη Δημοκρατία. Κι αν ο πολίτης πάψει να πιστεύει, παύει σταδιακά και να συμμετέχει. Και γεννιέται η φθορά των θεσμών. Για αυτο κ οι δημόσιοι λειτουργοί δεν κρίνονται μόνο από τις αποφάσεις τους, αλλά κ από το ήθος τους. Η παραίτηση Κ.Χρυσοστομίδη πριν χρόνια, για ενα συμβάν όπου αποδεδειγμένα δεν έφερε καμία μα καμία προσωπική ευθύνη ειναι φωτεινό μα δυστυχώς σπάνιο παραδειγμα αυτού του ήθους. Το να παραιτείται κανείς όταν έχει κλονιστεί η εμπιστοσύνη του πολίτη, δεν είναι αδυναμία. Είναι θάρρος, θεσμική ευαισθησία και πράξη πίστης στη δημοκρατική ευθύνη. Είναι ο τρόπος με τον οποίο η εξουσία δείχνει σεβασμό στον λαό, και όχι προσκόλληση στην καρέκλα. Μην παραπονιέστε λοιπόν που ο πολίτης μένει μακριά. Ουτε για την αποχή στις εκλογές. Ουτε οτι επιζητεί Μεσσίες ή παρασύρεται απο λαικιστές. Κύριε Πρόεδρε δεν έχετε τίποτα να πείτε;;;

Αντιγράφω απο τον φίλο Ανδρέα Συμεού σε άλλο ΜΚΔ. "Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΥΡΙΑΝΘΗ ΜΙΛΑ ΚΥΠΡΙΛΕΖΙΚΑ «Ωσπολλάτε (αρχ. εις πολλά έτη)! Εψηθήκαν οι βαβάτσινοι (αρχ. βάτια). Φάε γιε μου. Τζεια μπροού (εκεί προ ούν) είπες μου ότι αρέσκουν σου. Εν που το γιώρκιν (αρχ. γεώργιον). Πρόσεχε. Εξημάρισες (αρχ. εκμαγαρίζω) το ματούιν (αρχ. ιμάτιον) σου. Τζήευκε (αρχ. κηδεύω) τους να φαν τζι άλλοι. Μεν τους πετάσσεις (αρχ. αποτάσσω) γιε μου. Μεν τους καταϊ̯σ̯ιεύκεις (αρχ. καταχέω). Γιατί εν πολοάσαι (αρχ. απολογούμαι); Μεν παίζει πελλόν (αρχ. απολωλώς). Άτε κανεί. Πήαιννε να θκιανευτείς» (αρχ. διανέω, διανέομαι). Το πιο πάνω είναι ένα παράδειγμα της γλώσσας που μιλούσε η αγράμματη γιαγιά μου. Μια γλώσσα διανθισμένη με πληθώρα αρχαίων ελληνικών λέξεων. Μια γλώσσα που κάποιοι νεοφανείς «πατριώτες» απαξιούν χαρακτηρίζοντας την ως «κυπριλέζικα» "

Περι FOREX Οι περισσότερες εταιρίες FOREX που εδρεύουν στην Κύπρο ειναι σοβαρές εταιρίες. Σε αυτό που κάνουν. Δεν θα το αναλύσω αυτό. Εκτός απο το οτι η λέξη FOREX ( Foreign Exchange ) είναι κάπως παραπλανητική. Η αγοραπωλησία συναλλάγματος είναι μόνο μία απο τις δραστηριότητες τους. Εργοδοτούν εκατοντάδες δικά μας παιδιά με πολύ καλούς μισθούς, ενοικιάζουν γραφεία κ όλα τα συναφή. Οπως παντού σε κάθε τομέα ομως, υπάρχουν κ οι λεγόμενοι cowboys. Εταιρίες της αρπαχτής. Η ίδια η επιτροπή κεφαλαιαγοράς (CYSEC) ανακοινώνει πολύ συχνά περιπτώσεις απάτης, η χειραγώγησης πελατών κ τις οποίες δημοσιεύει. Δημοσιεύει επίσης ονόματα εταιριών που δεν πληρούν τα κατάλληλα κριτήρια για εργασίες, αλλά κ ονόματα αυτών των οποίων η άδεια αναστέλλεται. Ρίξετε μια ματιά στην επίσημη ιστοσελίδα της αν θέλετε. Αμφιβάλλω όμως προσωπικά αν μπορεί να αντεπεξέλθει στον όγκο εργασίας. Προσθέστε και τους δαιδαλώδεις διεθνείς διαδρόμους οι οποίοι ακολουθούνται για την διεκπεραίωση των διαφόρων συναλλαγών κ τοτε θα εχετε μια εικόνα. Ο μεγάλος κίνδυνος για μένα προσωπικά είναι οτι αν δεν είμαστε πολύ πιό προσεχτικοί με ολη αυτη την ιστορία, οι καλές, σοβαρές εταιριες αργά η γρήγορα θα μας πάρουν χαμπάρι. Και θα σηκωθούν να φύγουν. Δεν ξέρω τι θα είναι οι συνέπειες, αλλά μπορώ να υπολογίσω. Ο Φαιδωνας μπορεί να είναι ''πελλος'' οπως διάφοροι θέλουν να τον χαραχτηρίζουν, βλάκας όμως δεν είναι.

Αμα σας λαλώ εγεμόσαμεν κατάπελλους! Υ.Γ: Το Κυπριακό επίθετο πελλός είναι αβέβαιης ετυμολογίας, με 3 διαφορετικές πιθανές πηγές προέλευσης. 1. Η πιθανότερη, απο το "πελελός" - απο το απολωλός/ απόλλυμαι = χαμένος στα αρχαία ελληνικά 2. Το λατινικό pelele = αμυαλος 3. Την πελλάγρα, ασθένεια ιδιαίτερα διαδεδομένη στη Κύπρο τον μεσαίωνα,ενα απο τα συμπτώματα της οποίας είναι η άνοια. Ωραιότατη κυπριακή λέξη κ χαρακτηριστική του πλούτου της Κυπριακής διαλέκτου. Το προσθετικό "κατά" προσθέτει ιδιαίτερο βάρος στη λέξη οπως κ άλλα τινά, ήτη βουζουνό(πελλος), αρκό(πελλος), γαουρό(πελλος) κ αλλα που μου διαφεύγουν.

Δεν ξέρω αν ο Φειδίας κάνει αυτά που κάνει αυθόρμητα ή αν καθοδηγείται. Αν, παρά την εμφανέστατη απολίτικη άγνοια του, πραγματικά πιστεύει σε κάτι, ότι και να είναι, ή απλά ενεργεί για να εντυπωσιάσει, λέγοντας ή κανοντας πράγματα που κατα την δική του αντίληψη είναι διαφορετικά, πρωτοπόρα ή και ανατρεπτικά ακόμα. Είναι ομως καιρός να ψάξουμε οχι μόνο πως εμείς τον βλέπουμε αλλά πώς αυτός βλέπει εμάς. Γιατί πιστεύω οτι ο Φειδίας δεν έκανε τίποτα άλλο απο το να αντιγράψει ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος και σαν καθρέφτης το αντανάκλασε στις οθόνες μας. Ο καθρέφτης δεν παρίστανε τίποτα το σπουδαίο. Απλά σταθηκε εκεί, μπροστά σε χιλιάδες που κουράστηκαν να βλέπουν τους παραδοσιακούς πολιτικούς και είδαν τον εαυτό τους. Με τα καλά τους αλλά και τα κακά τους που ήταν πανέτοιμοι να αγνοήσουν. Μέ κάμποσο θόρυβο και κανένα ήχο.Σε κάποια στιγμή όμως, ο καθρέφτης επρεπε να μιλήσει. Εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Γιατί αποκάλυψε την αλήθεια, οχι τόσο για τον εαυτό του αλλά για εκείνους που τον ψήφισαν. Και αυτο δεν του το συγχωρούν. Ούτε υπάρχει Χιονάτη να βγάλουν το άχτι τους. Υπάρχει όμως ο καθρέφτης για να τον κάνουν κομμάτια.

Περι Θεάτρου Πάντα μας εντυπωσίαζε το θέατρο. Εξάλλου ειναι στη κουλτούρα μας απο αρχαιοτάτων χρόνων. Εσχάτως, η σκηνή μεταφέρθηκε και στο Ευρωκοινοβούλιο. Και με Ελλαδίτες ηθοποιούς για τους οποίους η Κύπρος είναι ενα ενδιαφέρων σενάριο. Για να γνωρίσουν κ οι ξένοι τις υποκριτικές μας ικανότητες. Οχι οτι μας πολυνοιάζει τι θα πουν αυτοί, αφού στην εποχή του youtube και του tik tok ( τα βιντεάκια ειναι ετοιμα πριν κάν τελειώσει η παράσταση), το ακροατήριο που μετρά είναι αυτό πίσω στη Λευκωσία, τη Λεμεσό, τα Κελοκέδαρα και το Μηλικούρι. Για να επαναλάβουμε τα ιδια που ακούμε μόνοι μας τα τελευταία 60 χρόνια, αφού το έργο παραμένει δημοφιλές. Σαν τη " Ποντικοπαγίδα" της Αγκαθα Κρίστι ενα πράμα που παίζει χωρίς διακοπή στο Λονδίνο απο το 1952. Η διαφορά είναι οτι οι ξένοι μας εμαθαν και δεν εντυπωσιάζονται πλέον. Εκτός και αν αποφασίσουν να το δούν ώς κωμωδία.  Η σκληρή αλήθεια ειναι οτι η σοβαρή πολιτική στη διεθνή σκηνή δεν γίνεται εντυπωσιάζοντας το εγχώριο κοινό με φλογερές ομιλίες, αλλά με πειστική διαπραγμάτευση, κτιζοντας αμοιβαία ωφέλιμες συμμαχίες και προωθώντας λύσεις που συμφέρουν σε όλους εκτός απο το ταμείο των ψήφων του θεάτρου. Και τους ποντικούς.

Ηταν στο επίκεντρο των πιό τραγικών, βίαιων και αιματηρών συγκρούσεων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Σήμερα είναι μιά Ενωση ειρήνης, συνεργασίας και κοινής προόδου. Μάρτυρας μου, η ίδια η ιστορία. Υπάρχουν ελλείψεις και τομείς που χρειάζονται σοβαρή βελτίωση αλλά αυτο πρέπει να γίνει απο μέσα, με συνεργασία και ενεργή συμμετοχή των πολιτών και οχι γκρινιάζοντας απο εξω. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΥΡΩΠΗ

Αγαπητοί φίλοι, Σας προσκαλώ προσωπικά στην αποψινή διαδυκτιακή παρουσίαση για την Φορολογική Μεταρρύθμιση και τις θέσεις/εισηγήσεις του Βόλτ @VoltCyprus για το σημαντικό αυτο θέμα που θα επηρεάσει τις ζωές όλων μας. Ομιλητές, ο οικονομολόγος Γιάννης Τιρκίδης και ο συμπρόεδρος του Βόλτ Πάνος Παρράς, οικονομολόγος. Θα συντονίζει το μέλος της επιτροπής οικονομικών του κόμματος Μελίνα Λιμνάτη. Θα ακολουθήσει ανοικτή συζήτηση.

ΤΟ ΣΚΑΚΙ ΚΑΙ Ο ΤΑΒΛΑΔΟΡΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ Τα γεγονότα των περασμένων ημερών ανέδειξαν ακόμα περισσότερο ο΄τι αρχισε να γίνεται ξεκάθαρο μέρα με τη μέρα σε όλο και περισσότερο κόσμο. Οτι η οικονομική πολιτική δεν είναι ριάλιτι σόου. Τραμπ νόμιζε πως θα φοβίσει το υπόλοιπο κόσμο επιβάλλοντας δασμούς 145% στην Κίνα, 25% στον Καναδά και μαζικούς δασμούς την «Ημέρα της Απελευθέρωσης» στον υπόλοιπο κόσμο. Στόχος; Να αναγκάσει τους άλλους σε υποταγή. Αντί αυτού περικυκλώθηκε με ήρεμη, ικανή ακρίβεια απο εκείνους. Εμφανίστηκε ο Μαρκ Κάρνεϊ, νέος Πρωθυπουργός του Καναδά και πρώην επικεφαλής της Τράπεζας της Αγγλίας και της Τράπεζας του Καναδά. Με άλλα λόγια, κάποιος που καταλαβαίνει πραγματικά τι σημαίνει μόχλευση . Οχι μόνο πολιτική, αλλά και την οικονομική που κινεί τις παγκόσμιες αγορές. Ενώ ο Τραμπ φώναζε στο διαδίκτυο, ο Κάρνεϊ μάζευε συμμάχους πίσω από κλειστές πόρτες: Ιαπωνία, Ε.Ε., Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία. Και έκανε μία απλή πρόταση: Αν οι Η.Π.Α. συνεχίσουν με το χάος των δασμών, αρχίζουμε αργά να στραγγίζουμε την αγορά ομολόγων σας. Και έτσι έκαναν. Όχι πυροτεχνήματα. Όχι θορυβώδη συνέντευξη Τύπου. Μόνο μια αργή, διακριτική αιμορραγία αμερικανικών κρατικών ομολόγων, σήμα στους επενδυτές σε Ασία και Ευρώπη πως το δολάριο δεν είναι πλέον βεβαιότητα. Αυτό, περισσότερο από κάθε σύνθημα , ταράζει τις αγορές. Και τις τάραξε. Το δολάριο υποχώρησε. Οι αποδόσεις των ομολόγων κλονίστηκαν. Η Wall Street πανικοβλήθηκε. Και τότε, σαν ρολόι, ο Τραμπ κάπως συνήλθε. Το βάφτισε 90ήμερη παύση στους δασμούς. Ισχυρίστηκε πως απλώς ήθελε ο κόσμος να ηρεμήσει. Αλλά τι συνέβη είναι οτι του γύρισαν το παιχνίδι ανάποδα άνθρωποι με πραγματικά προσόντα. Άνθρωποι που δεν εμφανίζονται στα μέσα ουτε εχουν ανάγκη τα likes στα ΜΚΔ. Που δεν ανεβάζουν memes. Που ,κρατηθείτε, διαβάζουν οικονομικές αναλύσεις. Οι συνήθεις πατριωτικές κορώνες έδωσαν τη θέση τους σε ακατανόητες δικαιολογίες, μισοσυντεταγμένες φλυαρίες για το πώς κάποιοι έγιναν «νευρικοί» και κανένα, μα κανένα, ουσιαστικό βήμα πίσω από εκείνους που προσπάθησε να εκφοβίσει. Η Κίνα δεν λύγισε. Ο Καναδάς δεν λύγισε. Κανείς δεν λύγισε. Και αυτός διαδίδει οτι του φίλησαν τον κώλο! Και τώρα, οι δασμοί παραμένουν εν μέρει σε ισχύ, αλλά χωρίς ουσιαστικό,στρατηγικό κέρδος. Μόνο σύγχυση στις αγορές, και ζημιές τρισεκατομμυρίων. Ο Τράμπ παρομοιάζει με ταβλαδόρο σε καφενείο του χωριού που προσπαθεί να παίξει σκάκι αγνοώντας τους κανόνες του παιχνιδιού. Με φωνές, και απειλητικές κινήσεις χωρίς νόημα. Απέναντι σε ανθρώπους που έγραψαν το εγχειρίδιο για το σκάκι, κατασκεύασαν τη σκακιέρα και διοικούν την τράπεζα που χρηματοδότησε το τουρνουά.

Στην πολιτική πραγματικότητα του τόπου μας, η λογική είναι μια ήρεμη φωνή σε ένα δωμάτιο όπου κυριαρχούν οι κραυγές. Αυτο είναι το περιβάλλον στο οποίο καλείται να λειτουργήσει. Οι πολιτικές κ ιδεολογικές πεποιθήσεις ακόμα κυριαρχούν. Είναι κομμάτι της ταυτότητάς μας . Τις νιώθουμε πριν τις σκεφτούμε. Η ''δεξιά'' διεκδικεί μονοπώλιο του πατριωτισμού. Η ''αριστερά'' αυτό της προόδου και της διανοητικής υπεροχής. Η μια βλέπει τον εαυτό της ως θεματοφύλακα του έθνους. Η αλλη ως κινητήρια δύναμη της δικαιοσύνης. Και μεταξύ των, πολλοί μπερδεμένοι. Μέσα σε αυτό το σχήμα, η λογική, η συναίνεση, ο ρεαλισμός δύσκολα βρίσκουν χώρο. Μια θέση που μπορεί να είναι ταυτόχρονα πατριωτική και προοδευτική ,ρεαλιστική, συμπονετική και στραμμένη στο μακροπρόθεσμο εθνικό συμφέρον ,πιό συχνά παρά οχι παρανοείται ή απορρίπτεται. Θεωρείται ύποπτη - υπερβολικά ήπια για τον έναν πόλο, υπερβολικά συμβιβαστική για τον άλλο. Η σύνθετη σκέψη, απαραίτητη στον σημερινό κόσμο παρερμηνεύεται ως αδυναμία, η ισορροπία ως προδοσία και η λεπτομερής ανάλυση ως ελιτισμός. Αδεια, απρόσωπη και αναξιόπιστη. Η λογική, ο ρεαλιστικός πατριωτισμός δεν φωνάζει. Δεν κάνει επίδειξη. Παραμένει στο δωμάτιο των φωνασκούντων επαναλαμβάνοντας αυτά που γνωρίζει πως είναι αληθινά. Λίγοι πλησιάζουν να ακούσουν .Προς το παρών. Μεχρι ολες οι φωνές να σκεπαστούν απο αλλες δυνατότερες απο τις δικές μας. Ελπίζω οχι και αυτην του κροταλίσματος των όπλων οπως πάμε. Αφορμή για την ανάρτηση μια online συζήτηση που παρακολούθησα πρόσφατα επι όλης της ύλης. Για να αντέξω τα σχόλια, αδειασα σχεδόν κ 2η μπουκάλα ζιβανία. '' Δεξιοί'' κ ''Αριστεροί'' μπορούν να απαντήσουν ελεύθερα νοημένου οτι δεν κραυγάζουν. Ξέρω οτι λέω το λέω με μια δόση υπερβολής, αλλά οχι χωρίς λόγο.

"ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΧΗ" Γερμανικό γνωμικό Σαν σήμερα, 11/4 1945, ο Αμερικανικός Στρατός διέταξε ομάδες στο Μπούχενβαλν να επισκεφθούν το στρατόπεδο συγκέντρωσης στη πόλη, που ειχε απελευθερωσει λιγο νωρίτερα. Οι Αμερικάνοι ήθελαν τους απλούς Γερμανούς να δουν με τα μάτια τους την φρίκη στο στρατόπεδο. Πολλοί έφτασαν φορώντας τα καλά τους, νομίζοντας πως επρόκειτο για περίπατο. Τους περίμεναν σκελετωμένοι επιζώντες, σωροι πτωμάτων και η μυρωδιά του θανάτου. Ηταν η τρομακτική πραγματικότητα του ναζιστικού καθεστώτος ,που πολλοί είχαν επιλέξει να αγνοούν. Κάποιοι είπαν δεν ήξεραν τι γινόταν δίπλα τους. Κάποιοι έκλαψαν. Άλλοι δεν μπορούσαν καν να σταθούν όρθιοι. Μερικές γυναίκες λυποθημησαν.Ηταν μια ''βόλτα'' που ξεκίνησε με άγνοια, αλλά κατέληξε στην αλήθεια που δεν μπορούσε πια να κρυφτεί. Η γερμανική παροιμία «Wehret den Anfängen» — «Να προσέχεις την αρχή» — είναι σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ. Το Ολοκαύτωμα δεν ξεκίνησε με θαλάμους αερίων. Ξεκίνησε με λόγια, με προπαγάνδα, με τη σταδιακή κανονικοποίηση του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας. Ξεκίνησε με "αστεία", προσβολές και μικρές πράξεις σκληρότητας που έμειναν αναπάντητες. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να διδάσκουμε στα παιδιά την ιστορία του ναζισμού. Ο ναζισμός δεν είναι αστείο. Δεν είναι απλώς μια "άλλη άποψη". Είναι ένα σκοτεινό μονοπάτι που οδήγησε στον θάνατο εκατομμυρίων και στην κατάρρευση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η μνήμη του Μπούχενβαλντ είναι μια υπενθύμιση του πού μπορεί να οδηγήσουν τα πράγματα όταν μένουν ανεξέλεγκτα. Με το να αντιμετωπίζουμε έντιμα το παρελθόν, και διδάσκοντας στα παιδιά την αλήθεια,τα διδάσκουμε όχι μόνο ιστορία, αλλά κυρίως, ενσυναίσθηση, επαγρύπνηση και ευθύνη. Η προειδοποίηση είναι σαφής: να προσέχουμε την αρχή. Γιατί η ιστορία μάς δείχνει πού μπορεί να οδηγήσει το τέλος.