Herman Van Goethem pleit voor het adagium “schoenmaker, blijf bij je leest”. Had hij zich daar zelf aan gehouden, dan zou hij vlak daarna niet zulke gênante onzin hebben uitgekraamd over een vakgebied dat ver van zijn eigen leest ligt: “En dat terwijl de berekening van iemands intelligentiecoëfficiënt en het begrip ‘cultuur’ onzuivere wetenschappelijke concepten zijn. Waarbij we bovendien weten hoe belangrijk intellectuele vorming in de allereerste levensjaren is. Gezinnen waarin al bij peuters boekjes worden voorgelezen, zijn nu eenmaal kansrijker dan gezinnen waarin de vader niet met kleine kinderen praat.” Ik ben ook geen gedragsgeneticus of intelligentie-expert, maar als wetenschapsfilosoof heb ik wel voldoende gelezen om te weten dat IQ een van de meest robuuste constructen uit de hele psychologie is, dat intelligentie een belangrijke erfelijke component heeft, en dat de rol van de gezinscontext vaak wordt overschat. Ook als historicus zou Van Goethem toch het verschil tussen correlatie en causaliteit moeten snappen: peuters krijgen niet alleen voorleesboekjes van hun ouders; ze krijgen ook al hun DNA. Er zijn talloze tweeling- en adoptiestudies die helpen om die twee effecten uit elkaar te trekken: zie de boeken van Kathryn Paige Harden, Judith Rich Harris, Steven Pinker, etc. standaard.be/opinies/na-de-h…