Do wszystkich matołów, którzy motoryzację znają głównie z gum Turbo. Elon Musk zaprezentował latającą Teslę. Czym właściwie był ten pokaz? Demonstracją możliwości technologicznych, horyzontu myślenia i odwagi intelektualnej. Pokazaniem, jak daleko można przesunąć granice inżynierii, kiedy zamiast zastanawiać się, dlaczego czegoś nie można zrobić, zaczyna się szukać sposobu, żeby to zrobić. Był to demonstrator technologii, nośnik idei, pokaz możliwości znajdujących się jeszcze daleko od SOP (Start of Production). I właśnie w tym tkwiła jego wartość. W zestawieniu z nadętymi durniami z Wolfsburga, Stuttgartu i Monachium, którzy od lat doskonalą sztukę organizowania strategicznych warsztatów, alignment meetingów, transformation roadmap i niekończących się dyskusji o przyszłości mobilności, Musk pokazał coś znacznie prostszego: przyszłość trzeba najpierw umieć sobie wyobrazić. To trochę jak drybling genialnego piłkarza przed pustą bramką. Nie dlatego, że musi jeszcze raz udowodnić, iż potrafi strzelić gola, ale dlatego, żeby przypomnieć rywalom i publiczności, kto dyktuje tempo gry i wyszło to znakomicie. Tymczasem natychmiast pojawili się rodzimi „Janusze inżynierii”, którzy z powagą godną komisji badającej katastrofę lotniczą zaczęli liczyć siłę ciągu, masę pojazdu, czas lotu, zapotrzebowanie energetyczne, możliwości homologacji i zagrożenia dla bezpieczeństwa. „A jak długo to poleci?”, „A gdzie homologacja?”, „A jaki stosunek ciągu do masy?”, „A przecież to niebezpieczne!”, „A przecież to się nie nadaje do seryjnej produkcji!”. No kurwa, odkrycie stulecia!!! „Janusz z Cinquecento”, uzbrojony w ołówek, kalkulator i nieograniczone przekonanie o własnej nieomylności, właśnie odkrył, że demonstrator technologii nie jest produktem seryjnym. Tymczasem istotą tego pokazu nie było udowodnienie, że jutro będziemy latać Teslami do Biedronki czy Żabki. Chodziło o wyznaczenie technologicznego North Star, punktu odniesienia, który przesuwa horyzont możliwości, nadaje kierunek rozwojowi i zmusza inżynierów do wychodzenia poza granice dotychczasowych rozwiązań. Oczywiście, ten North Star będzie ewoluował. Niektóre rozwiązania zostaną odrzucone, inne zmodyfikowane, a jeszcze inne być może nigdy nie trafią do produkcji. Tak właśnie wygląda rozwój technologii. Nie jest prostą linią prowadzącą od prezentacji PowerPoint do homologowanego produktu. Ale żeby przesuwać granice możliwości, trzeba najpierw mieć odwagę je zakwestionować i na tym polega fundamentalna różnica między wizją inżynierską a korporacyjną administracją rozwoju technologii. W jednej rzeczywistości ktoś wyznacza kierunek, buduje demonstrator i sprawdza, jak daleko można przesunąć granice fizycznej realizacji pomysłu. W drugiej powołuje się komitet, który przez osiemnaście miesięcy będzie analizował, czy pomysł mieści się w aktualnej strategii, istniejącej strukturze organizacyjnej, zatwierdzonym budżecie i kompetencjach odpowiedniego działu. A potem projekt zostanie odrzucony z powodu braku jednoznacznego business case. I właśnie dlatego jeden człowiek pokazuje samochód wykonujący manewry w powietrzu, a cała armia korporacyjnych dupków wciąż próbuje ustalić, kto powinien być właścicielem procesu innowacji. Nie trzeba być bezkrytycznym wielbicielem Elona Muska, żeby dostrzec wartość tego pokazu. Można krytykować jego terminy, obietnice i ekonomiczną realność przedsięwzięcia. Ale czym innym jest rzeczowa ocena wykonalności technicznej, a czym innym intelektualna niezdolność do rozpoznania znaczenia demonstratora technologii. Inżynieria zaczyna się od marzenia, przechodzi przez fizykę, a kończy na realizacji. Nigdy odwrotnie. A Janusz? Janusz nadal siedzi w swoim Cinquecento, liczy siłę nośną na odwrocie paragonu z Orlenu i triumfalnie oznajmia, że Tesla nie ma prawa latać. No właśnie. Problem w tym, że Tesla już oderwała się od ziemi. A Janusz od własnego sposobu myślenia nadal nie potrafi.