Elizabeth Milford

ᅠᅠ “ ไม่ค่ะ ไม่เลย , ฉันสิต้องถามคำนั้น ” หล่อนระบายยิ้มบางให้สาวแปลกหน้า มือไม้เก็บเป็นระเบียบ แต่มิวายกลั้วหัวเราะเล็กน้อยในคำพูด “ โอ้ ฉัน — โอเดไลน์ แอชเบอร์ตัน ” พร้อมกับถอนสายบัวแต่พองามให้สาวเจ้า ᅠᅠ

For me, you are at the highest peak of the mountain For your family, I am at the deepest dept of the sea So tell me, assure me, that I am allowed to love you Despite what the society thoughts, Will you abduct me away to a place that only us is the matter?

ᅠᅠ วันเวลาช่วงกลางวันเป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดในเรื่องการเดินเตร่ไปทั่วโดยมิต้องสวมชุดให้ระยิบระยับมากนักเท่ากับตอนกลางคืน ,โอเดไลน์เดินแอบเดินแยกมาจากผู้เป็นพี่ชาย ระแวงจนพลาดท่ามิระวังทางด้านหน้า หล่อนชนกับ ‘ คุณ ’ เข้าอย่างจัง “ โอ้ตาย ! — ขอประทานโทษค่ะ ” ᅠᅠ

"เชอริสันค่ะ แองเจลิก้า เชอริสัน เป็นเกียรติที่ได้พบคุณเช่นกันนะคะ มิสมิลฟอร์ด"

"คงเพราะเมื่อคืนเป็นคืนที่หลับยากน่ะครับ" เสียงแห่งการเฉลิมฉลองดังไปทั่วบริเวณ กระทั่งนอกหน้าต่างยังได้ยินเสียงคนเมาเป็นระยะ

⠀ ⠀ “ ไม่เป็นไรค่ะ ” หล่อนว่า “ เป็นเรื่องธรรมดาที่คนเราจะพลาดกันบ้าง” “ ว่าแต่คุณเพิ่งมาลอนดอนฤดูกาลแรกหรือคะมิสมิลฟอร์ด? เห็นคุณว่ายังไม่ค่อยชิน ” ศีรษะของเคาน์เตสแห่งคิลมาร์ตินเอียงไปด้านข้างเล็กน้อยเป็นเชิงสงสัย ดวงตาฉายประกายของความใคร่รู้เพียงเล็กน้อย ⠀

⠀ ⠀ ฟรานเชสกากระแอมเล็กๆหนึ่งครั้งพร้อมรอยยิ้มอ่อนจาง จากนั้นจึงแก้ว่า “ อันที่จริงเป็นเลดี้ค่ะ ฉันแต่งงานแล้ว แต่เรียกฉันฟรานเชสกาก็ได้ค่ะ พักหลังมานี้ฉันไม่ถือสาอะไรกับบรรดาศักดิ์หรือธรรมเนียมเรียกชื่อสกุลแทนชื่อต้นนักหรอก ” ⠀