#เก๊กฮวยสัตว์ป่า_TWH
—งี้ดหงิงอยู่ในใจ
คนอื่นเขาเป้นอะไรเท่ๆ กันทั้งนั้น ทำไมเราได้เป็นหมาล่ะ หมาธรรมดาด้วย อาย อายอ้ะ, แล้วหางก็ส่ายไม่หยุดด้วย โอ้ย หยุ๊ด !
#เก๊กฮวยสัตว์ป่า_TWH
ท่ามกลางอุณหภูมิที่ชวนละลายแบบนี้ โต๊ะไม้พับเล็ก ๆ หน้าตึกเรียนกลับมีขวดน้ำเก๊กฮวยเย็น ๆ วางอยู่ พร้อมป้ายกระดาษที่เขียนด้วยลายมือเรียบร้อยว่า
'แจกฟรี – น้ำเก๊กฮวยคลายร้อน'
หลังจากเหตุการณ์คุกกี้และมาร์ชเมลโล่เพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเด็กสาวผมยาวสีบลอนด์สวยในชุดนักเรียนยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ข้างโต๊ะ เธอหน้าตาเรียบเฉย จับตาดูคนที่เดินผ่านไปมาด้วยแววตานิ่งสนิท ปุยฝ้ายไม่ได้ชวนใครคุย ไม่ได้ยิ้ม ไม่แม้แต่จะเรียกใครเข้ามาชิม ท่าที่ของเธอดูแปลกไปไม่เหมือนอย่างเคย
เธอแค่หันไปพูดกับธาดาที่นั่งกอดขวดน้ำตัวเองอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ช่วยไปแจกให้หน่อยสิคะ”
ธาดาสะดุ้ง "ห๊ะ-เราเหรอ?"
เธอส่ายหน้าแทบจะในทันที
"ม-ไม่ไหวหรอก เรา...เราพูดกับคนไม่เก่ง แล้ว...แล้วถ้าโดนถามว่าใส่อะไรลงไปบ้าง เราก็ตอบไม่ได้ด้วยอะ..."
ปุยฝ้ายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอียงคอลงเล็กน้อย
"ก็แค่เก๊กฮวยธรรมดา ที่ใส่ส่วนผสมพิเศษลงไปนิดหน่อยเองค่ะ"
เธอพูดพลางยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเงียบขณะนึงราวกับคิดแผนร้ายอยู่ในใจ
'แค่ส่วนผสมพิเศษเป็น... "น้ำยากระตุ้นลักษณะซ่อนเร้น" ซึ่งทำให้ใครที่ดื่มเข้าไป จะมีหูหรือหางงอกออกมาตามลักษณะจิตใจภายในของตนเอง ที่มีฤทธิ์อยู่ได้นานเพียง 24 ชม.'
'ช่างเป็นการทดลองที่น่าสนใจจริง ๆ'
หลังสิ้นความคิดของตน เธอก็พูดราวกับตัดปัญหาตรงหน้า เพื่อต้องการผลลัพธ์เร็ว ๆ
"ถ้าพี่ไม่อยากแจกเอง งั้นก็ไปชวนพี่ลี่หยางมาช่วยสิคะ"
ธาดาซุกหน้ากับแขนตัวเอง ใบหน้าแดงก่ำ
"เราไม่กล้าไปขอหรอก ลี่หยางจะยอมช่วยเราหรอ…"
.
.
.
ไม่กี่นาทีถัดมา เด็กสาวตัวเล็กวิ่งตะกุกตะกักข้ามสนามไปหยุดอยู่หน้าคนที่เธอแอบมองมาทั้งวัน
"ล-ลี่หยาง!"
"หืม? คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ" เสียงทุ้มอบอุ่นของอีกฝ่ายทำเอาเธอยิ่งหน้าแดง
"ช-ช่วยเค้าแจกน้ำหน่อยได้มั้ย…คะ?"
"…คะ?"
"ค-คือ…มันมีเรื่องนิดหน่อย เค้าไม่กล้า...แต่แบบ…ก็ต้องรีบแจกอะ"
เธอเริ่มพูดวกไปวนมา พยายามไม่สบตา มือจิกกระโปรงแน่น
"เพราะมันจะ…จะมีหูงอกออกม-" เธอรีบเอามือปิดปากตัวเองก่อนที่จะหลุดแผนลับของปุยฝ้ายให้อีกฝ่ายล่วงรู้
"...อื้ม เข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวเราช่วยคุณหนูเองนะคะ"
ลี่หยางหัวเราะเบา ๆ
"…จริงเหรอ?"
ธาดาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกาย
"เราไม่โกหกอยู่แล้ว แต่ว่า... คุณหนูก็ต้องดื่มกับเราด้วยนะคะ"
"ฮะ...หา?!"
เสียงหัวเราะของลี่หยางดังขึ้นอีกครั้ง กลบความร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนไปได้ชั่วขณะหนึ่ง
(สปอนเซอร์ร่วม @TWH_Thada )
(นางแบบ @Liyang_TWH )
#TWH_Commu
“โบราณว่าลูกสาวหน้าเหมือนพ่อจะดี เราเลย ‘หล่อ’ ที่สุดไง”
“เราเรียกลูกว่า ‘สุดหล่อ’ เพราะงั้นใครที่คิดว่าตัวเองหล่อไม่ต้องหันมาก็ได้”
“เฮ้! เบามือหน่อย ถ้าทำรากขาดจะฟาดมือเข้าให้!”
________
พฤกษา อินทรวิเศษ | พฤกษ์
เรือนมุจรินทร์ | ปี 6
Doc: url.in.th/tcNaU
#30ยังแจ๋ว_TWH
(แวะมาแปะน้องวาดฝันวัย30ปีสักหน่อย หลังจากที่ห่างหายไปนาน😅แวะมาทักทายกันได้นะคะ)
T retweeted
#30ยังแจ๋ว_TWH
(คิดว่านทีตอนอายุสามสิบน่าจะเป็นทนายความค่ะ🤔 โตขึ้นเจ้าตัวก็น่าจะตัดผมสั้นประมาณนี้แบบตอนหมาลัยลองไว้ยาวดูแล้วรู้สึกรำคาญเลยตัดสั้นดีกว่า-)
T retweeted
(เมื่อยัยบ๊องก็ยังเป็นยัยบ๊อง ให้มาเป็นเมดส่วนตัวขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวอีก//บ่นในใจ
จากโรลล่าสุดก็ได้เหตุการณ์ประมาณนี้ที่ทินแอบไปจุ๊บมือหม่อน5555)
@TWH_LUKMON
T retweeted
#30ยังแจ๋ว_TWH
( ตกเทรนด์แล้วแต่ไม่เป็นไรค่ะ เราอย่าอ่อม — มาแปะฝรั่งโสดลูกติดวัยสามสิบค่ะ 😞 )
T retweeted
#ต้นไม้ของตาวัณ_TWH
(ทินหม่ำๆ หม่ำๆกู้ดบอย)
(สาวปอมเจอหนุ่มจิ้งจอก ใครมันอดใจจะลูบหูหางไม่ได้😌
@Tin_TWH )
ช่วงยามสายในรั่วโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ ต้นลิ้นจี่ที่แต่เดิมภาพจำของมันคือต้นไม้ที่มีเพียงกิ่งก้าน
แต่บัดนี้ทั้งใบทั้งผลต่างออกงอกงามสุก อีกทั้งผลของมันเป็นผลวิเศษอีกด้วย!
สุ่ม: th.shindanmaker.com/1241993
#ต้นไม้ของตาวัณ_TWH
รายละเอียด: docs.google.com/document/d/1…
T retweeted
#30ยังแจ๋ว_TWH
( ใช่ค่ะ เรามาตอนตลาดวาย 55555555555 มาฝากฟูลซีจีพี่นภาอายุ 30 ค่ะ กลายเป็นหม่าม๊าคนสวยไปแล้ว 🥺 )
#เก็กฮวยสัตว์ป่า_TWH
โรลเปิด | แยกรูท | โกงเวลา
[ปุยฝ้ายสลับโหมด😈 >> กลับปกติ]
ปุยฝ้ายที่เปลี่ยนไปยังคงยืนกอดอกพลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ให้กับความปั่นป่วนวุ่นวายที่เกิดขึ้นในโรงเรียน ราวกับสิ่งนี้เป็นผลงานชิ้นเอกที่เธอตั้งใจสร้างขึ้น แน่นอนว่าเธอไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่นิดในตอนนี้
เธอฉายตามองลี่หยางและธาดาที่กำลังแจกน้ำให้กับเหล่าหนูทดลองผู้โชคร้ายอย่างตั้งใจ เธออาศัยจังหวะที่วุ่นวายนี้หยิบเก็กฮวยมาขวดนึง พร้อมเดินออกมาจากบูธแจก ก่อนจะหามุมต้นไม้ใหญ่ที่เงียบสงบและลับตาผู้คน เธอมองดูจนแน่ใจว่าไม่มีใคร แล้วเปิดฝาเก็กฮวยขึ้น
"จะเกิดอะไรขึ้นนะ~"
รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า เสียงที่แสดงความตื่นเต้นชัดเจน ราวกับเธอก็ไม่ได้สนใจเท่าไรนักว่าสิ่งที่แฝงอยู่ในขวดจะส่งผลอะไรกับเธอ ในเมื่อไม่มีหนูทดลองตัวไหนดีไปกว่าตัวเองอีกแล้วนี่ เธอคิดพลางกระดกเครื่องดื่มจนหมด
ปุ้ง-!!
หลังเธอดื่มจนหมดดูเหมือนฤทธิ์ยาของคุกกี้เปลี่ยนนิสัยก็หมดเวลาพอดี ถึงนิสัยของเธอจะกลับมาเหมือนเดิม แต่ความทรงจำของสิ่งที่เธอได้ทำไป แน่นอนว่าเธอยังคงจำได้ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา ปวดใจไม่น้อยที่ตัวเองเป็นคนสร้างความวุ่นวายนี้ เธอนั่งถอนหายใจเล็ก ๆ อยู่ลำพัง
บริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างสนาม ที่มักจะเงียบสงบอยู่เสมอ วันนี้กลับมีร่างเล็ก ๆ ของใครบางคนนั่งกอดเข่าอยู่ในเงาร่มไม้
ปุยฝ้าย ขดตัวแน่น มือเล็กกุมใบหูแฮมสเตอร์ฟู ๆ ที่งอกขึ้นมาบนหัว ทั้งหางกลม ๆ ก็ยังกระดิกเบา ๆ ไม่รู้ตัว
"...ทำยังไงดี"
เธอพึมพำเบา ๆ พลางซ่อนตัวหลบใต้เงาใบไม้ กลัวใครจะเดินผ่านมาเห็นเข้า แต่ถึงจะคิดแบบนั้น...
ฟุ่บ—เสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินใกล้เข้ามา
"ปุยฝ้าย...?"
เสียงของ 'คุณ' ที่แสนคุ้นหูดังขึ้น ทำเอาร่างเล็กสะดุ้ง หูฟูสั่นพรึ่บขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว เธอหันมามองด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนที่หน้านั่นจะเริ่มแดงก่ำคงเป็นความรู้สึกผิดปนกับความอายอยู่ไม่น้อย
"ส...สวัสดีค่ะ?"
" 'คุณ' มาเจอหนู...ได้ยังไงคะ?"
ในน้ำเสียงของเธอสับสนไม่น้อย เพราะใต้ต้นไม้ที่ไม่ค่อยมีใครผ่านมา ตอนนี้กลับมี 'คุณ' ที่เผลอเห็นเธอเข้าเสียแล้ว...
(บวกได้เลยค่า คนร้ายอยากฟินของกลาง🥹)
#เก๊กฮวยสัตว์ป่า_TWH
ท่ามกลางอุณหภูมิที่ชวนละลายแบบนี้ โต๊ะไม้พับเล็ก ๆ หน้าตึกเรียนกลับมีขวดน้ำเก๊กฮวยเย็น ๆ วางอยู่ พร้อมป้ายกระดาษที่เขียนด้วยลายมือเรียบร้อยว่า
'แจกฟรี – น้ำเก๊กฮวยคลายร้อน'
หลังจากเหตุการณ์คุกกี้และมาร์ชเมลโล่เพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเด็กสาวผมยาวสีบลอนด์สวยในชุดนักเรียนยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ข้างโต๊ะ เธอหน้าตาเรียบเฉย จับตาดูคนที่เดินผ่านไปมาด้วยแววตานิ่งสนิท ปุยฝ้ายไม่ได้ชวนใครคุย ไม่ได้ยิ้ม ไม่แม้แต่จะเรียกใครเข้ามาชิม ท่าที่ของเธอดูแปลกไปไม่เหมือนอย่างเคย
เธอแค่หันไปพูดกับธาดาที่นั่งกอดขวดน้ำตัวเองอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ช่วยไปแจกให้หน่อยสิคะ”
ธาดาสะดุ้ง "ห๊ะ-เราเหรอ?"
เธอส่ายหน้าแทบจะในทันที
"ม-ไม่ไหวหรอก เรา...เราพูดกับคนไม่เก่ง แล้ว...แล้วถ้าโดนถามว่าใส่อะไรลงไปบ้าง เราก็ตอบไม่ได้ด้วยอะ..."
ปุยฝ้ายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอียงคอลงเล็กน้อย
"ก็แค่เก๊กฮวยธรรมดา ที่ใส่ส่วนผสมพิเศษลงไปนิดหน่อยเองค่ะ"
เธอพูดพลางยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเงียบขณะนึงราวกับคิดแผนร้ายอยู่ในใจ
'แค่ส่วนผสมพิเศษเป็น... "น้ำยากระตุ้นลักษณะซ่อนเร้น" ซึ่งทำให้ใครที่ดื่มเข้าไป จะมีหูหรือหางงอกออกมาตามลักษณะจิตใจภายในของตนเอง ที่มีฤทธิ์อยู่ได้นานเพียง 24 ชม.'
'ช่างเป็นการทดลองที่น่าสนใจจริง ๆ'
หลังสิ้นความคิดของตน เธอก็พูดราวกับตัดปัญหาตรงหน้า เพื่อต้องการผลลัพธ์เร็ว ๆ
"ถ้าพี่ไม่อยากแจกเอง งั้นก็ไปชวนพี่ลี่หยางมาช่วยสิคะ"
ธาดาซุกหน้ากับแขนตัวเอง ใบหน้าแดงก่ำ
"เราไม่กล้าไปขอหรอก ลี่หยางจะยอมช่วยเราหรอ…"
.
.
.
ไม่กี่นาทีถัดมา เด็กสาวตัวเล็กวิ่งตะกุกตะกักข้ามสนามไปหยุดอยู่หน้าคนที่เธอแอบมองมาทั้งวัน
"ล-ลี่หยาง!"
"หืม? คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ" เสียงทุ้มอบอุ่นของอีกฝ่ายทำเอาเธอยิ่งหน้าแดง
"ช-ช่วยเค้าแจกน้ำหน่อยได้มั้ย…คะ?"
"…คะ?"
"ค-คือ…มันมีเรื่องนิดหน่อย เค้าไม่กล้า...แต่แบบ…ก็ต้องรีบแจกอะ"
เธอเริ่มพูดวกไปวนมา พยายามไม่สบตา มือจิกกระโปรงแน่น
"เพราะมันจะ…จะมีหูงอกออกม-" เธอรีบเอามือปิดปากตัวเองก่อนที่จะหลุดแผนลับของปุยฝ้ายให้อีกฝ่ายล่วงรู้
"...อื้ม เข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวเราช่วยคุณหนูเองนะคะ"
ลี่หยางหัวเราะเบา ๆ
"…จริงเหรอ?"
ธาดาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกาย
"เราไม่โกหกอยู่แล้ว แต่ว่า... คุณหนูก็ต้องดื่มกับเราด้วยนะคะ"
"ฮะ...หา?!"
เสียงหัวเราะของลี่หยางดังขึ้นอีกครั้ง กลบความร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนไปได้ชั่วขณะหนึ่ง
(สปอนเซอร์ร่วม @TWH_Thada )
(นางแบบ @Liyang_TWH )
T retweeted
#ต้นไม้ของตาวัณ_TWH
ผิวรุ้งหายไปแล้ว เราก็ขอเก๊กซักหน่อยแล้วกัน
คุณเห็นเด็กสาวที่ไหนซักที่กำลังยืนเก๊กพร้อมปีกเล็กๆบนหลังและส่งขยิบตาให้คุณ
จะเข้าไปหาดีไหมนะ?
(แจมได้ค่ะ ฮือ556655)
T retweeted
#TWH_Commu
"คุยด้วยเงินตั้งแต่แรกก็ง่ายแล้วแท้ๆ นะครับ"
"ในบรรดาฝาแฝดน่ะ ผมคือคนที่ 'สวย' ที่สุดไงล่ะ"
"ผมเป็นเด็กดีนะ~ แต่แค่กับบางคนเท่านั้นแหละครับ"
—————————
อัคนินทร์ อินทรวิเศษ | อัคคี
เรือนรักตปักษ์ | ปี 6 | 🕯️🔥
—————————
Doc: shorturl.asia/D9aCG
#เก๊กฮวยสัตว์ป่า_TWH
(มาช้า ๆ และแบบผลของคุกกี้ยังอยู่ล่ะค่ะ-- เพราะถ้ากลับเป็นปกติเมื่อไร เจ้าตัวคงไม่กินแน่ 😭)
เพราะงั้นเลยได้ม๋าลาบราดอร์มา1ea--
พูดตามตรงก็คงจะไม่รู้ตัวเลยกระทั่งมีคนทักนั่นแหละ
พอดื่มเก๊กฮวยเข้าไปอยู่ดี ๆ ก็มีหูกับหางขึ้นเฉยเลยล่ะ แปลกจังเลย...
+
T retweeted
'วันๆพันเรื่อง รอบนี้มันอะไรอีกเนี่ย'
ธามได้แต่นั่งเครียดที่สวนของโรงเรียน จู่ๆผมก็กลายเป็นสีขาวหลังจากที่โดนใครคนหนึ่งหลอกให้กินผลไม้แปลกๆ แถมยังไม่ได้เอาเสื้อคลุมมาอีก
ชีวิตที่มีผมขาวหลังจากนี้1วันจะทำยังไงดีกับชีวิตตอนนี้
(แวะมา+สั้นๆสมน้ำหน้าเอ้ยปลอบใจเจ้าธามได้นะคะ555)
T retweeted
เดินผ่านไปทางนู้นทางนี้ก็มีแต่คนแปลงเป็นครึ่งสัตว์หมด ทำให้เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะเป็นสัตว์อะไร(ยกเว้นปีกเเพนกวินกับไก่ครั้งที่แล้ว) เปิดฝาดื่มเก๊กฮวยจนหมดขวดทันที ก่อนจะวิ่งไปอย่างตื่นเต้นจนได้พบกับคุณ
(+ได้นะค้าบ)
#เก๊กฮวยสัตว์ป่า_TWH
ท่ามกลางอุณหภูมิที่ชวนละลายแบบนี้ โต๊ะไม้พับเล็ก ๆ หน้าตึกเรียนกลับมีขวดน้ำเก๊กฮวยเย็น ๆ วางอยู่ พร้อมป้ายกระดาษที่เขียนด้วยลายมือเรียบร้อยว่า
'แจกฟรี – น้ำเก๊กฮวยคลายร้อน'
หลังจากเหตุการณ์คุกกี้และมาร์ชเมลโล่เพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเด็กสาวผมยาวสีบลอนด์สวยในชุดนักเรียนยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ข้างโต๊ะ เธอหน้าตาเรียบเฉย จับตาดูคนที่เดินผ่านไปมาด้วยแววตานิ่งสนิท ปุยฝ้ายไม่ได้ชวนใครคุย ไม่ได้ยิ้ม ไม่แม้แต่จะเรียกใครเข้ามาชิม ท่าที่ของเธอดูแปลกไปไม่เหมือนอย่างเคย
เธอแค่หันไปพูดกับธาดาที่นั่งกอดขวดน้ำตัวเองอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ช่วยไปแจกให้หน่อยสิคะ”
ธาดาสะดุ้ง "ห๊ะ-เราเหรอ?"
เธอส่ายหน้าแทบจะในทันที
"ม-ไม่ไหวหรอก เรา...เราพูดกับคนไม่เก่ง แล้ว...แล้วถ้าโดนถามว่าใส่อะไรลงไปบ้าง เราก็ตอบไม่ได้ด้วยอะ..."
ปุยฝ้ายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอียงคอลงเล็กน้อย
"ก็แค่เก๊กฮวยธรรมดา ที่ใส่ส่วนผสมพิเศษลงไปนิดหน่อยเองค่ะ"
เธอพูดพลางยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเงียบขณะนึงราวกับคิดแผนร้ายอยู่ในใจ
'แค่ส่วนผสมพิเศษเป็น... "น้ำยากระตุ้นลักษณะซ่อนเร้น" ซึ่งทำให้ใครที่ดื่มเข้าไป จะมีหูหรือหางงอกออกมาตามลักษณะจิตใจภายในของตนเอง ที่มีฤทธิ์อยู่ได้นานเพียง 24 ชม.'
'ช่างเป็นการทดลองที่น่าสนใจจริง ๆ'
หลังสิ้นความคิดของตน เธอก็พูดราวกับตัดปัญหาตรงหน้า เพื่อต้องการผลลัพธ์เร็ว ๆ
"ถ้าพี่ไม่อยากแจกเอง งั้นก็ไปชวนพี่ลี่หยางมาช่วยสิคะ"
ธาดาซุกหน้ากับแขนตัวเอง ใบหน้าแดงก่ำ
"เราไม่กล้าไปขอหรอก ลี่หยางจะยอมช่วยเราหรอ…"
.
.
.
ไม่กี่นาทีถัดมา เด็กสาวตัวเล็กวิ่งตะกุกตะกักข้ามสนามไปหยุดอยู่หน้าคนที่เธอแอบมองมาทั้งวัน
"ล-ลี่หยาง!"
"หืม? คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ" เสียงทุ้มอบอุ่นของอีกฝ่ายทำเอาเธอยิ่งหน้าแดง
"ช-ช่วยเค้าแจกน้ำหน่อยได้มั้ย…คะ?"
"…คะ?"
"ค-คือ…มันมีเรื่องนิดหน่อย เค้าไม่กล้า...แต่แบบ…ก็ต้องรีบแจกอะ"
เธอเริ่มพูดวกไปวนมา พยายามไม่สบตา มือจิกกระโปรงแน่น
"เพราะมันจะ…จะมีหูงอกออกม-" เธอรีบเอามือปิดปากตัวเองก่อนที่จะหลุดแผนลับของปุยฝ้ายให้อีกฝ่ายล่วงรู้
"...อื้ม เข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวเราช่วยคุณหนูเองนะคะ"
ลี่หยางหัวเราะเบา ๆ
"…จริงเหรอ?"
ธาดาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกาย
"เราไม่โกหกอยู่แล้ว แต่ว่า... คุณหนูก็ต้องดื่มกับเราด้วยนะคะ"
"ฮะ...หา?!"
เสียงหัวเราะของลี่หยางดังขึ้นอีกครั้ง กลบความร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนไปได้ชั่วขณะหนึ่ง
(สปอนเซอร์ร่วม @TWH_Thada )
(นางแบบ @Liyang_TWH )
T retweeted
#เก๊กฮวยสัตว์ป่า_TWH
[โรลเปิด | แยกรูท | โกงเวลา - ช่วงบ่าย]
พลาดซ้ำซาก
คือประโยคเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวเขาตั้งแต่รู้ตัวว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับร่างกายตัวเอง... อีกแล้ว
แม้สีหน้าจะยังเรียบเฉยแต่จริงๆหงอยจะแย่แล้ว
(+ได้น้า ให้ทายว่าเป็นตัวอะไร)
#เก๊กฮวยสัตว์ป่า_TWH
ท่ามกลางอุณหภูมิที่ชวนละลายแบบนี้ โต๊ะไม้พับเล็ก ๆ หน้าตึกเรียนกลับมีขวดน้ำเก๊กฮวยเย็น ๆ วางอยู่ พร้อมป้ายกระดาษที่เขียนด้วยลายมือเรียบร้อยว่า
'แจกฟรี – น้ำเก๊กฮวยคลายร้อน'
หลังจากเหตุการณ์คุกกี้และมาร์ชเมลโล่เพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเด็กสาวผมยาวสีบลอนด์สวยในชุดนักเรียนยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ข้างโต๊ะ เธอหน้าตาเรียบเฉย จับตาดูคนที่เดินผ่านไปมาด้วยแววตานิ่งสนิท ปุยฝ้ายไม่ได้ชวนใครคุย ไม่ได้ยิ้ม ไม่แม้แต่จะเรียกใครเข้ามาชิม ท่าที่ของเธอดูแปลกไปไม่เหมือนอย่างเคย
เธอแค่หันไปพูดกับธาดาที่นั่งกอดขวดน้ำตัวเองอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ช่วยไปแจกให้หน่อยสิคะ”
ธาดาสะดุ้ง "ห๊ะ-เราเหรอ?"
เธอส่ายหน้าแทบจะในทันที
"ม-ไม่ไหวหรอก เรา...เราพูดกับคนไม่เก่ง แล้ว...แล้วถ้าโดนถามว่าใส่อะไรลงไปบ้าง เราก็ตอบไม่ได้ด้วยอะ..."
ปุยฝ้ายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอียงคอลงเล็กน้อย
"ก็แค่เก๊กฮวยธรรมดา ที่ใส่ส่วนผสมพิเศษลงไปนิดหน่อยเองค่ะ"
เธอพูดพลางยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเงียบขณะนึงราวกับคิดแผนร้ายอยู่ในใจ
'แค่ส่วนผสมพิเศษเป็น... "น้ำยากระตุ้นลักษณะซ่อนเร้น" ซึ่งทำให้ใครที่ดื่มเข้าไป จะมีหูหรือหางงอกออกมาตามลักษณะจิตใจภายในของตนเอง ที่มีฤทธิ์อยู่ได้นานเพียง 24 ชม.'
'ช่างเป็นการทดลองที่น่าสนใจจริง ๆ'
หลังสิ้นความคิดของตน เธอก็พูดราวกับตัดปัญหาตรงหน้า เพื่อต้องการผลลัพธ์เร็ว ๆ
"ถ้าพี่ไม่อยากแจกเอง งั้นก็ไปชวนพี่ลี่หยางมาช่วยสิคะ"
ธาดาซุกหน้ากับแขนตัวเอง ใบหน้าแดงก่ำ
"เราไม่กล้าไปขอหรอก ลี่หยางจะยอมช่วยเราหรอ…"
.
.
.
ไม่กี่นาทีถัดมา เด็กสาวตัวเล็กวิ่งตะกุกตะกักข้ามสนามไปหยุดอยู่หน้าคนที่เธอแอบมองมาทั้งวัน
"ล-ลี่หยาง!"
"หืม? คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ" เสียงทุ้มอบอุ่นของอีกฝ่ายทำเอาเธอยิ่งหน้าแดง
"ช-ช่วยเค้าแจกน้ำหน่อยได้มั้ย…คะ?"
"…คะ?"
"ค-คือ…มันมีเรื่องนิดหน่อย เค้าไม่กล้า...แต่แบบ…ก็ต้องรีบแจกอะ"
เธอเริ่มพูดวกไปวนมา พยายามไม่สบตา มือจิกกระโปรงแน่น
"เพราะมันจะ…จะมีหูงอกออกม-" เธอรีบเอามือปิดปากตัวเองก่อนที่จะหลุดแผนลับของปุยฝ้ายให้อีกฝ่ายล่วงรู้
"...อื้ม เข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวเราช่วยคุณหนูเองนะคะ"
ลี่หยางหัวเราะเบา ๆ
"…จริงเหรอ?"
ธาดาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกาย
"เราไม่โกหกอยู่แล้ว แต่ว่า... คุณหนูก็ต้องดื่มกับเราด้วยนะคะ"
"ฮะ...หา?!"
เสียงหัวเราะของลี่หยางดังขึ้นอีกครั้ง กลบความร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนไปได้ชั่วขณะหนึ่ง
(สปอนเซอร์ร่วม @TWH_Thada )
(นางแบบ @Liyang_TWH )






































