«برای اولین بار» تو زندگیم «ریجکت شدم». «واقعاً جالبه یه مرد به پیشنهاد سکس نه بگه.» «البته» اینم از محافظه کاریش میاد، «چون» «استادمه» و «نمیتونه» با دانشجو باشه. یه تز روانشناختی میشه رو این توییت نوشت؛ اگر کیس قانونی ازش درنیاد. اتفاقاً دوست دارم با تئوری فمینیسم بنویسم. جمله‌ی دوم داد میزنه که طرف حقیتاً فمینیست نیست؛ ولی دوست داره باشه. از طرفی از دیدش مرد حیوانی‌ست که همواره به پیشنهاد سکس جواب مثبت میده. (این خودش نقض فمینیسمه.) بعد اثبات میکنه که اما خودش و بدنش همواره خواستنی‌ن، و قبلاً تنش رو به هرکی ارائه کرده، پس نزده. (به مخاطب میگه که ببین من هاتم ولی.) همزمان به رخ می‌کشه که آزاده- چون آزادی جنسیش پیش خودش براش پیشفرض نیست. و بعد سریع میگه البته طرف دستش بسته‌س، میخواسته اما نمی‌تونسته. و گوشزد میکنه که داینامیک قدرت به سمت مرد سنگینی میکنه، بخاطر جایگاه استادیش، و نه من. (پس زده شدن رو برای خودش و مخاطب توجیح میکنه و میندازه گردن «وضعیت». یه اشاره به دینامیک قدرت نابرابر هم میکنه ناخوداگاه- که به جنسیتشون بی‌ربطه اتفاقاً! میتونست پسره دانشجو باشه و استاده، زن.) چقدر تضاد. چقدر. این، طرحواره‌ی بخش بزرگی از از زن چپ ایرانی امروزه. سیگنال ظاهری‌ها هم مشترکه. موی کوتاه و استایل بوهمی.